04-05-07

Chinese avonturen!

Als toemaatje presenteer ik u enkele uitspraken van mijn chinese buurman tegen of over Eiko. Die multiculturele samenleving vind ik trouwens echt geniaal leuk! Het kotleven heeft zo net iets meer pit met die pikante en energieke Chinees naast me!

Zoals ik reeds vertelde, probeerde ik verschillende keren met handen en voeten uit te leggen waarom hij Eiko niet mocht aaien. Na de hele uitleg over belonen, baasje kiezen, twijfelen, ongelukkig zijn hierdoor, etc kreeg ik de volgende reactie: "But dogs always show a kind of royalty!" Royalty? Ik wist dat Eiko trots en dominant was, maar koninklijk? Zo had ik het nog nooit gezien... Enkele minuten later begreep ik ineens wat hij bedoelde. Loyalty! Trouw! Ja ze is trouw aan diegenen die haar het meest knuffelen en eten geven! Ik vermoed eigenlijk dat Eiko het trouwst van al is aan haar etenspot...

Ook zijn uitspraak "I love dogs" deed me giechelen. Dat hij verzot was op Eiko, had ik al door. Ik weet echter ook dat Chinezen soms honden opeten... Hij gaf toe dat hij in China reeds hond had gegeten. Hij vergeleek het met het feit dat mensen in India het al even vreselijk vinden dat wij koeien opeten. Dat culturen verschillen, heb ik me al lang bij neergelegd. Maar rond Chinees nieuwjaar heb ik Eiko toch wel héél dicht bij me gehouden... (grapje!)

Sinds de ommekeer knuffelt hij Eiko - bijna? - niet meer. Ook als Eiko in de keuken ligt wanneer hij kookt, probeert hij haar buiten te gooien. "Don't look at me like that! Or I'll eat you!" Jammergenoeg begrijpt Eiko er niet veel van en schiet ik elke keer spontaan in de lach als hij dat zo kwaad mogelijk tegen Eiko vertelt. Hij beloofde me trouwens Eiko niet op te eten:"I love her too much". Lief hé?

13:54 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-05-07

Eiko & Fado op vakantie met de knalgele tennisballenwerper

Ziehier het vervolg van de foto's genomen gedurende ons verblijf aan zee tijdens de paasvakantie. Het is waarschijnlijk erg duidelijk dat de vakantie voor ons vooral bestond uit studeren afgewisseld met een deugddoende ontspanning terijl de hondjes er vooral rustig op los sliepen en lagen te zonnen.
Op de laatste foto ziet u Eiko uitgeteld naast ons nieuwe speelgoedje: de knalgele tennisballenwerper! Hierdoor kan ik tennisballen zeker vijf keer zo ver gooien, als ze niet te vast zitten welliswaar... Na een half jaar zoeken - we vroegen reeds zo'n coole tennisballenwerper aan Sinterklaas maar de heilige man vond er geen - vonden Inge en Florence het hebbeding in een strandspeelgoedwinkel op de dijk! Zoals ik echter reeds verteldewas ze bekaf voor ik goed en wel doorhad hoe deze fabuleuze knalgele tennisballenwerper het best gehanteerd kon worden... Zucht...

Fado sleeping I

Eiko & Fado I

Eiko & Fado II

Florence & Fado

Eiko sleeping on Maartens feet

Fado shaking!

Fado sleeping II

Eiko sleeping

Yummie! smells like cheese!

Smelling the jungle

Eiko & Fado III

Eiko's new toy!

15:00 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-04-07

Eiko en mijn chinese buurman

Elk jaar leg ik tijdens de allereerste vergadering eind september met mijn nieuwe omkaderingsgroep het meest de klemtoon op de vraag aan iedereen om Eiko te negeren: het is de bedoeling dat ze mij de leukste persoon ter wereld blijft vinden opdat ze goed voor mij zou werken. Eens iedereen haar een korte periode heeft negeerd, loopt het meestal wel los. Al zegt bij het binnenkomen iedereen wel eens goeiendag aan Eiko door haar een aai over haar bol te geven, ze blijft mij duidelijk boven de anderen verkiezen. Wat echter nooit mag, is haar voederen. Eten is voor Eiko het allerleukste dat er bestaat. Wie haar eten geeft, wordt aanbeden en is enorme concurrentie voor mij als haar baasje. Behalve die paar 'vliegende frieten' in het eerste jaar die voor Eiko totaal uit de lucht kwamen vallen, is hier nooit tegen gezondigd. Ze wist niet van wie ze kwamen maar had des te beter onthouden dat frieten enkel in de keuken rondvlogen: ze lag te pas en te onpas in de keuken, wachtende op 'vliegende frieten' of ander vliegend eten. Ik ben zo kwaad geweest op die personen die de frieten lieten vliegen, dat geen enkele friet ooit nog vloog.

Dit jaar leek alles prima te gaan. Alleen was Eiko tegen eind oktober toch wel erg gek op mijn chinese buurman. Hij praat echter tegen zichzelf en fluit, zingt en huppelt de hele dag door. Ik dacht dat Eiko dit als beloningen aanzag en begon tegen hem op te bieden: ik ging ook tegen haar babbelen als we op stap gingen, knuffelde haar harder en meer en speelde ook steeds vaker piano op haar kont. Helaas, niks mocht baten. Eiko's staart bleef in overdrive gaan wanneer zij hem hoorde aankomen en wanneer hij in de keuken was, lag zij steenvast aan zijn voeten zoals u op de foto kan zien. Frustrerend. Zeker daar hij niks verkeerd deed in mijn ogen: ik had hem nooit een vinger naar haar zien uitsteken ook al was hij gek op haar. Hij hielp mij bovendien erg goed: niks was hem teveel, hij was altijd op tijd en deed meer dan zijn deel van de omkadering.
Dit veranderde echter allemaal toen verschillende kotgenootjes me vertelden dat ze het niet eerlijk vonden: hij mocht haar wel aaien en zij niet terwijl het duidelijk onze relatie aantastte. Dit wierp natuurlijk een heel ander licht op de zaak. Natuurlijk ontkende hij alles en was hij het er volkomen mee eens dat Eiko niet mocht geaaid worden opdat ze mij als baas zou aanzien. Dit veranderde echter niks aan zijn gedrag. Bijgevolg liet ik Eiko geen seconde meer uit mijn zicht verdwijnen en strafte haar telkens zij naar hem toe wou gaan. Ze kreeg ook enorm onder haar voeten, elke keer ik of een ander kotgenootje haar betrapte op bedelen of geknuffeld worden door mijn buurman. Een keer betrapte ik haar op bedelen en werd echt furieus. Het feit dat ze in plaats van 'in haar mand' te gaan zoals ik haar had bevolen, doodsbang de kamer van mijn buurman binnenstoof, was de druppel die de emmer deed overlopen. Een bange hond hoort onderdanig te zijn en dit te tonen aan zijn baas of bescherming gaan zoeken bij zijn baas, niet bij de buurman! Dat ik hem dan nog hoorde lachen met dit alles maakte dat ik zijn kamer binnenstormde om het hen beiden eens goed duidelijk te maken. Daar Eiko echter achter de deur zat die ik in mijn woede met mijn rolstoel enorm hard had opengeknald, was ze harder geschrokken dan ooit te voren. Dit en het feit dat ik het bedelen en knuffelen ben blijven verbaal bestraffen, heeft gemaakt dat we nu weer in vrede samenleven.
Eiko vindt hem nog tof, maar hij is zeker geen concurrentie meer voor mij. En mijn buurman? Die kijkt vertederd naar haar wanneer ze zich tegen de muur aan het krabben is of achter een tennisbal aanholt. Gelukkig blijft het meestal bij kijken en heeft Eiko daar niet zo veel aan. Hopelijk probeert mijn buurman dit volgend jaar niet met Eiko's opvolger. Volgend jaar ga ik zo afwachtend niet zijn... Wee o wee eenieder die dan één poot durft uitsteken naar mijn hulphond... Bij deze bent u gewaarschuwd.

My neighbour & Eiko

22:35 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

22-04-07

Gaan stemmen & honden gewassen

Deze voormiddag zijn Eiko en ik gaan stemmen. Ons stemlokaal was van deze keer volledig toegankelijk: er lagen twee hellende vlakken met antislip om de trapjes te overbruggen en de tafel in één van de hokjes was mooi verlaagd! Chapeau Wortegem-Petegem! Dit gebaar wordt geapprecieerd! Foto's namen we echter niet: wie weet zouden we dan nog een derde keer moeten gaan stemmen...

Daar het vandaag erg mooi weer is, besloten we de honden te wassen. Op dit eigenste moment liggen ze beiden reeds te drogen in de zon! Foto's volgen!

Update: hierbij de beloofde foto's! Door op de foto's te klikken, zie je bovendien - zoals altijd - een beschrijving ervan op hun Flickr-pagina.

Say cheese!

You will never escape my hairy hands!

Soapy coiffure!

The finishing touch...

14:50 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-04-07

Pensioen

Af en toe krijg ik van mensen de vraag 'En wat als zij te oud wordt om te werken?'. Wanneer een assistentiehond te oud wordt om te werken, gaat hij op pensioen. Dan vervalt zijn job als assistentiehond en wordt hij een gewone doch zeer welopgevoede huishond. Het baasje beslist dan in samenspraak met het centrum waar de hond het best van zijn pensioen kan genieten: ofwel bij zijn baasje of zijn familie, ofwel bij zijn gastgezin, ofwel elders indien deze geen opties zijn. Indien het baasje dat wenst, wordt de hond vlot opgevolgd door een nieuwe assistentiehond die dan zijn taken overneemt.

Eiko is tien jaar oud en is reeds zevenenhalf jaar mijn hulphond. Ze wordt er natuurlijk niet jonger op waardoor haar nakend pensioen reeds meermaals aan bod kwam zoals hier, hier en hier. Ik weet dat ik niet zonder hulphond verder kan zonder véél aan zelfstandigheid in te boeten wat ik niet wil. Eiko's opvolger zal dan ook de fakkel vlot overnemen na samen met mij de stage en het examen met succes afgelegd te hebben. Daar twee maal per jaar een groepje pups de opleiding start, zijn ook twee maal per jaar een groep honden klaar met hun opleiding: een winter- en een zomergroep worden aan hun toekomstige baasje voorgesteld en gekoppeld in een winter- en een zomerstage. De winterstage valt echter volledig in de blok- en examenperiode wat niet bevorderlijk zou zijn, noch voor de fakkelovername, noch voor mijn studies. Reeds lang was beslist dat ik indien het enigzins mogelijk was, zou deelnemen aan een zomerstage.
Wie ons kent of ons via deze weg reeds eventjes aandachtig volgt, merkt dat Eiko de laatste tijd snel veroudert. Deze trend zal zich voortzetten, met of zonder nieuw jasje, met of zonder nieuwe halsband, of we het nu aanvaarden of niet. Indien deze trend zich aan dit tempo verderzet, snakken we beiden voor het begin van 2008 naar haar pensioen, dit zonder rekening gehouden te hebben met onze jaarlijkse herfstblues.
Ik voel het aan haar gehijg indien we iets verderop les hebben dan anders, aan de minachtende blik die ze de tennisbal toewerpt wanneer ik die voor haar weggooi terwijl ze onbeweeglijk op het terras blijft liggen, aan die vermoeidheid die haar veel te snel overmeestert indien we er een dagje opuit trekkenzoals vorige week, en aan al die andere kleine tekens. Steeds vaker kan ze mijn tempo niet meer bijhouden en dat is voor geen van beiden fijn. Ze toont me bovendien ook meer en meer dat ze even geen zin heeft om te werken: ik vind het vreselijk om te zien dat wanneer ze na drie keer vragen en heel wat aanmoedigen, mijn pen toch opraapt, ze zich amper iets aantrekt van mijn belongingen en zich met een zucht terug in haar mand laat ploffen.
Het gaat allemaal in ups en downs. Tijdens de ups is het alsof we er nog jaren samen tegenaan kunnen gaan. Tijdens de downs wens ik dat ze al op pensioen was.
Het is ons beiden duidelijk dat het moment dichterbij komt en dat voor geen van beiden fijn zou zijn, moest ze niet op een welverdiend pensioen kunnen gaan wanneer ze fysiek niet meer voldoende kan of wil werken.

Daarom gaat Eiko begin augustus 2007 op pensioen, wanneer haar opvolg(st)er de fakkel zal overgenomen hebben. Zo kunnen we in de zomervakantie beiden wennen aan de nieuwe situatie en kunnen we het volgend academiejaar alledrie opnieuw vlot starten.

Wie mij een beetje kent, vraagt zich nu waarschijnlijk af waarom ik hier zo gerust in klink.Het is simpel: zowel mijn als haar toekomst ziet er erg rooskleurig uit! Eiko mag van haar welverdiend pensioen genieten bij ons thuis met mijn papa als haar baas. Zo zal ze ook met haar baas mee mogen in de auto naar het kantoor waar ze een prachtige kantoormand zal hebben zoals het een hulphond op pensioen betaamt. Papa is reeds jaren dol op Eiko en heeft zich jaren ingehouden. De zin 'Ik wil niet dat Eiko bij ons weggaat. Ze hoort bij ons.' en het feit dat ik papa alles mag aanleren, hebben me volledig overtuigd. Ik maak voor papa mijn verkorte versie van de Hachiko-cursus, toegepast op Eiko en zal met hen oefenen tot het verkleinde arsenaal aan commando's hen vlot lukt. We zijn er zelfs al aan begonnen! Zo zal de overgang voor Eiko zo soepel mogelijk gebeuren. Ik heb er het volste vertrouwen in dat ze samen gelukkig zullen zijnen ben dan ook dolblij met deze oplossing. Hieronder een foto van papa, Eiko en ikzelf in Spanje in 2004.

Papa, Eiko & I


Voila, nu weten jullie het ook. Vragen zijn altijd welkom, maar heb alstublieft respect voor deze lastige beslissing. Reeds enkele antwoorden op vragen die zeker komen: Eiko's blog blijft bestaan en ik zal deze blijven updaten, dan wel minder vaak als nu. En ja, natuurlijk krijgt ook haar opvolg(st)er een mooie weblog.

17:24 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

17-04-07

M&M tubetje

Vele foto's die hier op mijn blog verschijnen, nam ik niet zelf omdat ik de foto's niet kan nemen zoals het moet qua positie van de fotograaf. Daarom neemt Anne-Catherine, Maarten, Florence of Fu de foto in mijn plaats met mijn - al dan niet gevolgde - aanduidingen. Eind maart vond ik echter een soort fotografie die ik wel volledig zelf kon beoefenen: macro fotografie! Hieronder mijn eerste foto's die ik meteen ook samenbracht in een mozaiek.

M&M?

Dit zijn de mooiste close-ups uit een hele reeks waar het tubetje met Eiko's brokjes centraal staat. Er kunnen een tiental grotere brokjes in worden bewaard zonder dat een enkel geurtje kan ontsnappen! Hierdoor komt het brokje onverwachts: ze ruikt het niet van verre komen! Deze tube heeft een klein formaat en past dus perfect op de schoot, in een jaszak of handtas waardoor ik het overal bij me heb. Zo kan ik Eiko op elk moment belonen met een in haar ogen supergigabeloning: een brokje! Natuurlijk blijft dat brokje slechts een supergigabeloning indien ze het niet te pas en te onpas krijgt: als ze iets supergoed doet, iets nieuws, iets dat ze écht mag herhalen, iets dat ingeprent dient te worden, iets dat wordt getraind, enzovoort.
Jammergenoeg sneuvelde het doosje vorige week aan zee: 's nachts verveelde Fado zich en knorde zijn maag. Het tubetje ruikt natuurlijk ietwat naar brokjes, zeker voor een gevoelige hondenneus en stond bovendien op de rand van de eettafel... Hij heeft het genomen en is erop blijven knabbelen tot het al zijn koekjes en smaak had prijsgegeven... Gelukkig vond Maarten nog eentje dat even zacht opent als mijn lievelingstubetje. Het werd een groentje dat zijn plastic M&M's jasje reeds verloren was. Het opent écht even gemakkelijk en blinkt nog mooi! En toch heb ik heimwee naar mijn oud geel tubetje... Gelukkig nam ik er onlangs nog een vijftigtal foto's van!

10:45 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15-04-07

Zon, zee, Stan, alles wat Eiko verlangt

Hoe onze vakantie was? Zalig rustig! De cursussen zijn goed gevorderd, het weer was prachtig, goed gezelschap, lekkere spaghetti gemaakt en gegeten, leuk bezoek, kortom een paasvakantie naar ons hart! De vakantie was ook volledig op Eiko's tempo: zonnen, luieren, even wandelen, weer zonnen, slapen, enzovoort. De oude tante genoot met volle teugen! Enkel die dag waarop we met de trein naar Leuven trokken duurde véél te lang voor haar. Ik moest namelijk op controle om te kijken of ik helemaal genezen was van mijn longontsteking. Tram, trein, even winkelen, middagmaal zoeken, ziekenhuis doorkruisen, even langs het kot passeren voor een sanitaire stop, en dan snel de bus, trein en tram terug. Eiko was bekaf voor we in het ziekenhuis aankwamen... Dit terwijl het echt niet te warm was en ze de hele treinrit had geslapen. Mijn meisje wordt echt oud... Maar na een dagje zonnen waren haar batterijen gelukkig opnieuw volledig opgeladen!
Deze foto lag op ons pad naar het ziekenhuis. Zoals u kan zien konden we niet weerstaan een foto te nemen. En voor een keer draagt Eiko de meeste kleren!

Eiko and Stan

12:30 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-03-07

Alles of niets

Dinsdag schreef mijn vriendje Maarten zich in op de website van radio Donna voor de wedstrijd alles of niets. Woensdag werd hij opgebeld en toen zijn tegenstander verkeerd antwoordde op de gestelde vraag, had hij ineens een finaleplaats bemachtigd! Toen ze hem vroegen wie hij mee wou nemen, trok hij zijn stoute schoenen aan en zei dat hij graag zijn vriendin zou meenemen die echter wel in een rolstoel zat, dit onder het motto 'een nee heb ik, een ja kan ik krijgen'. Donna vond dit geen enkel probleem! In de eerste reis naar Fuerteventura was namelijk reeds een persoon in een rolstoel meegegaan!
Eén kans op twee om voor vier dagen naar Spanje te gaan! Spannend, avontuurlijk, vakantie, zon, zee, strand, ... Oei, we hebben niet genoeg kleren meer! En hoe geraken wij vrijdagochtend om 7uur aan de VRT in Brussel? Mag Eiko mee? Ze vliegen waarschijnlijk met Brussels Airlines, bij hen vliegen assistentiehonden zonder problemen mee in de cabine! En in Spanje werd ik nog nooit ergens de toegang geweigerd omwille van Eiko. Eiko's vaccinaties zijn prima in orde, enkel nog een gezondheidscertificaat in haar Europees paspoort en we are ready to go! Hoe meer we geregeld kregen, hoe hoopvoller we werden dat het misschien wel eens écht zou kunnen lukken! Natuurlijk met één kans op twee om dan vrijdagochtend écht te vertrekken maar toch! Keispannend! En Anne-Catherine wou Eiko zelfs met alle plezier voor drie dagen opvangen indien ze omwille van een of andere reden op het laatste moment toch onmogelijk mee zou gekund hebben! Drie dagen zonder elkaar overleven we wel, dacht ik zo.
Dat de toegankelijkheid van het hotel roet in het eten zou strooien hadden we echter nooit gedacht: Hotel Riu Ferrara**** werd namelijk gebouwd in 2003!!! Toen Maarten donderdagmiddag opnieuw naar Donna belde, bleek dit echter toch het geval. Zij hadden die ochtend contact gehad met Jetair die hen had verteld dat de lift erg smal was, de kamers niet aangepast waren, het hotel vol trapjes lag, en er 26 (!) trappen waren in de inkomhal. Onmogelijk tenzij in een manuele rolstoel en massaal veel getil: no way. Daar Maarten er zo op gevierd was om samen met mij op avontuur te vertrekken, had hij geen zin meer om nog met iemand anders te vertrekken. Bye bye Costa del Sol, hello Costa del Coq! We gaan namelijk twee weken aan zee doorbrengen, gevuld met een gezonde mix van studie en ontspanning!

Zowel Donna als Jetair klonken erg beschaamd. Ze deden alles wat mogelijk was: een groepsreis twee dagen voor aanvang volledig omgooien voor één persoon is onmogelijk en kan niet worden verwacht van hen. Zodoende mag Maarten binnenkort een troostpakket in zijn brievenbus verwachten! Ook keispannend! Maarten en ik vinden het erg jammer maar zijn niet kwaad. We vinden het alleen een regelrechte schande dat een recent gebouwd hotel compleet ontoegankelijk is. En dat dat hotel bovendien nog vier sterren kreeg, verwondert ons nog het meest. Volgende keer let zowel Donna als Jetair hopelijk meer op de toegankelijkheid! En hopelijk zijn wij dan opnieuw bij de gelukkige winnaars...

17:32 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

27-03-07

let's (g)roll and rock!

Donderdag ging ik naar mijn allereerste fuif! Eerst had ik nog mijn gele jas aan - die strenge jas ja - maar toen het échte feesten begon, werd ik gestript en mocht ik loslopen en grooven met Daphné en Anne-Catherine! Ik was ook niet de enige 'working dog' daar! Fjona was er ook met haar baasje Christel! Maar zij hadden niet zoveel zin in grooven: Christel had haar schouder namelijk pijn gedaan. Zo was ik dus wel de enige 'grooving dog'!
En voor de ongeruste zielen: neen al dat lawaai pijnigde mijn oren niet! Anders zou mijn staart continu tussen mijn poten hangen in plaats van de hele tijd te kwispelen!

In 't kort: het was supercool en we hebben ons allemaal beestig geamuzeerd! Kijk maar op een van de groepsfoto's! Van links naar rechts: Izzy, Sabine, Anne-Catherine, Stephanie, Leen, Jo, Eiko, Evelien en Daphné! Hmm, some people are missing... Bart nam de foto, Maarten was om drank, Azadeh en een vriendin van haar waren gaan eten, en Lennie en co waren al gaan slapen.


Zoals U ziet gaf Eiko zich over aan haar grooving feelings...

13:11 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-03-07

Gerenoveerde voederton

Woensdag overkwam mij weer eens iets geks. Zoals jullie reeds weten bouwde kotgenootje Jo mij een speciale voederton voor mijn tiende verjaardag. Hierdoor schept mijn baasje zelf nu elke morgen mijn etensbak vol korrels - behalve als ze weer eens tijd tekort heeft, dan helpt iemand even daar ze nog steeds traag is vergeleken met de kotgenootjes.

Mijn voederton was echter een testmodel, een proefkonijn dat tot voor kort prima stand hield onder de kilo's korrels en het vele gegrabbel van mijn baasje.Enkele vijsjes bleken echter niet sterk genoeg te zijn waardoor de ton één spleetje begon te vertonen waarlangs een zalige geur kon ontsnappen die zich door de gang verspreidde en mij telkens ik passeerde in vervoering bracht. Daarom bracht Jo drie extra steunbalkjes aan.
Hiervoor moest de ton echter eerst leeg zijn. Daar ik de andere keuken even aan het opruimen was - wat bijklussen als stofzuiger kan toch geen kwaad? - hoorde ik de ton niet leeglopen. Ik vond achteraf echter wel een welriekende volle kartonnen doos en enkele gemorste brokjes op de grond. Vreemd en verontrustend: mijn korrels werden verhuisd zonder geluid!
Ondertussen was Jo reeds duchtig aan het timmeren gegaan wat hem echter niet in dank werd afgenomen door de overgevoelige oren van de bovenbuurvrouw van zijn bovenbuur (!?) die kwam reclameren. Gelukkig namen baasje en ik het hem dubbel en dik wél in dank af.
Het hervullen van de gerenoveerde voerton gebeurde op een erg originele manier: Jo plaatste de welriekende kartonnen doos gevuld met korrels, op de opening van de ton en maakte een gat in de bodem waardoor alle korrels recht in mijn speciale voerton vielen! Deze ervaring was echt nog gekker dan de vorige: deze keer hóórde ik de korrels wel vallen maar vond er helemaal géén op de grond! Volgens het baasje 'trok ik toen erg grappige smoelen' (nvdr: West-Vlaams voor 'gekke bekken trekken') die echter niet werden gefotografeerd daar iedereen met zijn handen vol stond behalve het baasje. Zij kon ons echter ook niet van dienst zijn daar ze niet kon stoppen met lachen. Handig hé zo'n baasje? En dan keek ik eens oprecht geïnteresseerd!

Dankuwel Jo voor het renoveren van mijn voederton!!!

13:30 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-03-07

Omkadering feest!

Zoals jullie reeds weten zit mijn baasje reeds meer dan drie jaar op kot in Heverlee. Omdat ze door haar spierziekte bepaalde dingen moeilijk of niet kan en ik haar niet bij al die dingen kan assisteren, heeft zij een omkaderingsgroep die bij haar op kot zit en haar helpt met die dingen die zij noch ik makkelijk kunnen uitvoeren.
Alhoewel baasje heel wat hulp nodig heeft, is het hier toch een gezellige boel. De hulp wordt namelijk verdeeld over vijftien personen waardoor het omkaderen minder zwaar is dan men zou denken wanneer men zich realiseert waarmee mijn baasje het allemaal moeilijk heeft.

Ik vertel dit alles echter niet zonder reden! Morgennamiddag zetten enkele omkaderingsgroepen hun deuren open! De hele namiddag kan iedereen langskomen om een kijkje te nemen hoe het er in zo'n groep aan toe gaat, wat de hulp precies inhoudt, hoe de sfeer hier is, hoe het eruit ziet, enzovoort.Van 14 uur tot 16 uur is iedereen hartelijk welkom in Romero I, Blijde Inkomststraat 32, Leuven (achter Alma 1). Van 16 uur tot 18 uur zetten wij (!) onze deuren open wagenwijd open om jullie te verwelkomen in Studentenwijk Arenberg 24 (Etna, 1ste verdiep), Heverlee (vlakbij Alma 3)!

affiche_rollrockBaasje is echter niet de enige studente met een functiebeperking in Leuven die wordt geassisteerd door zo'n omkaderingsgroep!
In heel Leuven worden namelijk 55 studenten met een functiebeperking geholpen door meer dan 250 omkaderaars, verdeeld over 18 groepen! Om al die schatten van mensen eens in de bloemetjes te zetten, kregen zij elk een gratis toegangskaart voor een groots evenement dat morgenavond doorgaat in Alma 2 en speciaal voor hen op poten werd gezet: let's roll & rock'. Natuurlijk is iedereen met toegangskaart uiterst welkom om mee te komen genieten van deze resem schitterende optredens gevolgd door de fuif, georganiseerd in samenwerking met LOKO. Jullie komen toch ook, hé? Dan kunnen we allemaal samen rollen en rocken!!! Yeah!


let's roll & rock!

19:04 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

15-03-07

Zee impressie

Vijf weken na onze vakantie aan zee krijgt U hier uiteindelijk een selectie van onze vakantiefoto's te zien met Eiko in het centrum van de belangstelling en bijgevolg ook van Maartens lens. Meer uitleg bij de foto's vindt U op de bijbehorende Flickr-pagina's waarnaar U wordt doorgelinkt wanneer U op een foto klikt.












22:17 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-03-07

Neus in de wind tegen wind...

Woensdag hielp ik Anne-Catherine met het opruimen van haar kamer. Eiko lag ondertussen te zonnen onder haar bureau met haar neus in de wind. Zij snuffelde lichtjes en genoot van het lentezonnetje. Eventjes later wisten we ook waarom ze haar neus in de wind had gepositioneerd: ze had een enorme wind gelaten! Gelukkig zwaaide Anne-Catherine het raam meteen volledig open om de stank te verdrijven. Ik moet zeggen dat de frisse buitenlucht ook ons reukorgaan goed deed. Man die hond kan stinkwinden laten...



Gisteren hebben Eiko, Fado, Minoes en ik trouwens een vol half uur gezond. De thermometer vertelde ons dat het 27°C was in de zon, uit de wind. Za-lig... Dit weer mag nog een poosje blijven hangen voor mijn part!

12:53 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-03-07

Dogs on the block

Net zoals Finn en Pepper heb ook ik me ingeschreven op de nieuwste datingsite voor honden: Dogs on the Block.
Mijn profiel en wandelroutes kan U hier bewonderen.
Wie wil samen met ons gaan wandelen?
*giechel*

Daphné is alleszins meer en meer klaar om er opnieuw in te vliegen: vandaag gingen we voor het eerst in weken opnieuw naar de Colruyt. De frigo was leeg op een paar yoghurtjes na: het was duidelijk tijd om grote inkopen te doen! Jammergenoeg moesten we achteraf te voet terug naar ons kot... Kotgenootje Jo had zijn trekkersrugzak volgepropt met niet-breekbaar gerief en aan Daphné haar rugleuning gehaakt. De rest van de aankopen pasten net in de eivolle kartonnen doos die Jo de hele rit huiswaarts in evenwicht wist te houden bovenop de rugleuning van de rolstoel. Daphné zelf zat er wel iets minder comfortabel bij met 12 liter cola onder haar benen... En last but not least: ook ik heb mijn steentje bijdragen. Ik heb mijn pakje botjes hélemaal zelf naar ons kot dragen. Ik liep zo fier als een gieter al kwispelend naast mijn baasje haar stoel die geladen was als een pakezel!

18:40 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-03-07

Zee, thesis en longontsteking

Beste lezers,

mijn grootste excuses voor de lange stilte die jammergenoeg geen leuke oorzaak had. Na onze fantastisch leuke vakantie aan zee - waarvan ik de komende dagen enkele foto's online plaats - begon het tweede semester eens zo druk als het vorige was geëindigd. Onze eerste anderhalve week werd volledig in beslag genomen door het regelen van omkadering, lessenroosters, practica en lokalen (toegankelijkheid nakijken en zo nodig veranderen), het bijwonen van alle thesisvoorstellingen die me interesseerden en nadien de erg belangrijke en moeilijke keuze maken: de thesis. Hij heet "AMF-geïnduceerde bioprotectie tegen plantenparasitaire nematoden: welk mechanisme is verantwoordelijk?" en zal het komende academiejaar worden uitgevoerd door mij in het laboratorium voor tropische plantenteelt te Heverlee. Assistentiehonden uiterst welkom, interessant onderwerp, goede sfeer en praktisch is alles te doen of te regelen aangaande mijn functiebeperking. Superder dan supersuper dus!
Tijd om van dit schitterend vooruitzicht te genieten had ik echter niet: de algemene vermoeidheid en lusteloosheid waarmee ik toen reeds een grote week kampte, werd ineens vergezeld door massaal veel slijmen die ik steeds moeizamer kon ophoesten. Na anderhalve dag hoesten, zijn Anne-Catherine, Eiko en ik vorige week donderdag ochtend vertrokken naar de spoedafdeling van U.Z. Gasthuisberg, net zoals vorig jaar. Diagnose: een niet te onderschatten beginnende longontsteking. Antibiotica, intensieve kinesie, hoestmachine, aerosol en veel rust hielpen me er de voorbije week weer wat bovenop. Vandaag hebben ze Eiko en ikzelf na exact één week hospitaal ontslaan. Ik ben nog steeds moe, moet nog steeds wat slijmen (de restjes) ophoesten wat me nog steeds erg vermoeit, zal nog een week antibiotica en aerosol nemen, maar voel me gelukkig reeds stukken beter.
Ik hoop dat mijn verhaal van de laatste twee weken deze lange stilte voldoende verklaart voor jullie. Verdere berichtgeving volgt!

22:44 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-02-07

Plassen met haar mond vol

Na een lange examenperiode en nog wat achterstallig werk zijn we hier terug. Niks verantwoordt deze lange stilte maar hopelijk vergeeft U het ons.
De lesvrije week wordt vanavond bij deze officieel ingezet en morgen vertrekken Inge, Annelies, Maarten, Eiko en ik voor enkele daagjes naar zee.

Ondertussen kom ik hier nog een van Eiko's gekke fratsen neerpoten. Gisteren liet ik haar zoals elke ochtend uit voordat ze haar ontbijt kreeg. Op weg naar het plaspleintje gritste Eiko alvast de lege etenspot van Minoes mee. Zo moest ze binnenniet meer wachten tot iemand de tijd nam om een pot vanop het aanrecht aan te geven daar die buiten mijn bereik staan. Terwijl ze richting plasplein huppelde met de pot in haar mond, vroeg ik me reeds af wat ze zou doen met die pot eens ze aangekomen was en haar behoefte wou doen. Alhoewel ze makkelijk blaft met haar mond vol, had ik toch enige aarzeling verwacht voor ze zou plassen met haar mond vol. Tegen al mijn verwachtingen in ging ze echter meteen door de knieën voor zowel een kleine als een grote boodschap waarna ze vrolijk richting keukendeur sprintte om haar ontbijt in ontvangst te nemen.
Gek? Gek van eten ja! En van dingen in haar mond nemen ook ja...

20:06 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

18-01-07

Samen studeren?

Onder het motto 'beter laat dan nooit':

Gelukkig nieuwjaar!!!

Het grootste deel van de blokperiode en onze eerste twee examens bevinden zich reeds achter ons. Beiden zijn goed gelukt, maar of het aan Eiko's ondersteunende functie lag, betwijfel ik... *knipoog*
Onderstaande foto's illustreren hoe mijn madam mij helpt in deze zware tijden. Ze slaapt in alle mogelijke posities en snurkt alle bomen van het park om! Daarbovenop produceert ze af en toe haar Daphné-nu-wordt-het-echt-tijd-dat-je-nog-eens-pauze-neemt......

While I was studying I While I was studying II

21:22 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

27-12-06

Eiko, the dominant bitch!

Op kerstavond bij tante Charlotte kwam opnieuw Eiko's dominante aard naar boven. In het begin van de avond waren Chicha en Orso zoals de voorbije jaren de baas over Eiko. Nu ja, de laatste jaren zagen ze elkaar slechts en passant omdat Eiko binnen mocht omdat ze mijn hulphond is terwijl Chicha en Orso 'buitenhonden' waren. Sinds een poosje mogen ze nu echter in de keuken wanneer iemand thuis is. Op kerstavond brachten Eiko, Orso en Chicha dus voor de eerste keer sinds lang enkele uren samen in één ruimte door.
De hele avond waren ze alledrie erg flink: geen blafje, geen schermutseling, geen spelletje wie-is-de-baas, zelfs geen opgetrokken lip wanneer Eiko naderde als ik Orso aaide! Maarten nam dan ook van de gelegenheid gebruik om enkele foto's te nemen met het fototoestel van mijn zus - het zijne lag namelijk nog onder de kerstboom bij hem thuis.
Op het einde van de avond vonden we Eiko echter ineens terug in de mand van Chicha. Neerkijkend als een keizerin op haar twee onderdanen die op afstand bleven...

Eiko, de dominante teef...
Zo baasje, zo hond?


Eiko and Chicha

Exhausted

Dominant bitch!

22:48 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

25-12-06

Wij wensen U een warme kerst...

17:06 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

22-12-06

Rariteit nummer vier: Ik vind werken leuk!

Schaduw zijde wierp ons een stokje toe dat Eiko met veel plezier opving: zes rariteiten... We verdeelden ze eerlijk: Eiko zal er vijf beantwoorden, ik één.

Vijf rariteiten? No problemo! Onder het motto: liever speciaal dan normaal!

Ik werd er onlangs tien maar heb nog steeds weinig grijze haren: geen grijze snor, enkele zilveren sprieten op mijn kin en langs mijn hals, en last but not least wijd verspreid enkele tientallen lange witte haren op mijn buik.
Ik slaag reeds drie jaar op rij aan de universiteit terwijl ik tijdens elke les en elk examen slaap en zelfs erg luid snurk. Buitenvliegen? Buizen?! Integendeel! De proffen hebben het graag: ik ben hun lieveling!
Ik lig elke zomer uren in de zon wat bij mij niks oplevert: ik bruin niet, ik bleek niet af, ik word zelfs niet rood. Het enige wat ik wél doe is opwarmen tot ik oververhit ben en schaduw moet gaan opzoeken.
Ik vind werken leuk!
Ik bijt op mijn teennagels terwijl ik zweetvoeten heb...

En ik? Ik blog reeds anderhalfjaar en beantwoordde nog geen enkel stokje... *Schaamt zich diep*


Indien het hier de komende zes weken stil, luid, gek, down of stressy wordt, wees niet bang, het is een tijdelijk doch steeds wederkerend fenomeen bij studenten: wegens de nakende examens brengen wij binnenkort net zoals vele anderen opnieuw massa's uren door achter onze boeken en zoals hopelijk iets minder andere studenten in ons mand als morele en mentale steun.

And so it began...
De Blok 23 december 2006 - 30 januari 2007.

22:58 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-12-06

10 jaar jong!

Mijn oude treze werd gisteren nog een jaartje ouder! En daar tien toch wel speciaal is, werd ze eens extra in de bloemetjes gezet. Enfin, eigenlijk eerder in de cadeautjes...
Maandag kwam Eiko's nieuwe halsband aan! We testten hem reeds twee dagen en we zagen en voelden dat het goed was. Ze huppelt netjes mee en trekt zelfs af en toe voor als ik niet oplet! In het pakket van 'Exclusief voor Dieren' zat zelfs een verrassinkje: een piepende tennisbal genaamd 'Air KONG Tennisball, squeaker'! Dankuwel 'Exclusief voor Dieren'!!!
Van Anne-Catherine kreeg Eiko een tug-speelgoed namelijk een touw met vier fluo botjes.
Jo bouwde speciaal voor ons een opbergdoos voor Eiko's eten! Nu kan ik mijn dame helemaal zelfstandig eten geven! Dinsdag namen we de doos in gebruik en meteen merkte ik het verschil: ze aanziet me veel meer als haar 'baas'. Die blik in haar ogen was duidelijk: "Waaa! Gij kunt dat nu ook ofwat? Joepie!"
Foto's volgen...

22:36 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

06-12-06

Verkeerd geparkeerd

Reeds voor ik naar mijn nieuw kot verhuisde, wist ik dat de buitendeur automatisch zou opengaan door middel van een elektrische pomp. Toen was ik al van plan om aan Eiko te leren die knop op commando te bedienen. Wie weet, kon ik de knop niet meer induwen als mijn handen verkleumd waren van de kou of als ik mijn handen vol had met andere dingen. En zelfs indien ik het nooit zou nodig hebben, was het commando nog niet nutteloos. Eiko leert supergraag dingen bij en dit commando aanleren en trainen bezorgde ons beiden uren vol aanmoedigingen, lieve woordjes, zotte aanwijzingen en natuurlijk overheerlijke beloningen!
Toen de knop in oktober op zijn definitieve hoogte werd geplaatst, werd duidelijk dat het echt een ideaal systeem is: zachte knop, heel groot duwoppervlak, stevig, juiste hoogte en op de correcte afstand van de deur, dit langs binnen- en buitenkant van het gebouw! Het commando zou ik dus nooit nodig hebben om die deur te openen...
Tot deze avond!
Een of andere onnozelaar vond het gepast zijn fiets compleet in de weg te plaatsen waardoor ikzelf onmogelijk aan de knop kon! Nota: de fietsenstalling bevond zich slechts één meter verderop en was allesbehalve volzet! De fiets omverrijden of wegduwen lukte niet daar aan een voorwiel weinig 'pak' is zonder het risico te lopen mezelf pijn te doen of de fiets op Eiko te duwen... Gelukkig opende Eiko zoals elke keer, wel na heel wat aanwijzingen en aanmoedigingen, ook vanuit die vreemde positie (plaatsing in Hachiko-taal) de deur met haar blinkende zwarte snoet! Ik moet U waarschijnlijk niet vertellen hoe enorm de beloning was die Eiko de daaropvolgende minuten kreeg... Ik juichte zowat de gehele blok bijeen!
En de fiets? Die werd door Maarten enkele minuten later vakkundig uit de weg geruimd. Die onnozele fietser zal zijn fiets morgen terugvinden in 't groen...

19:18 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-12-06

Sinterklaas kapoentje

Sinterklaas kapoentje,
gooi wat in mijn schoentje,
gooi wat in mijn laarsje,
dank je Sinterklaasje!

Vele likjes van uw allerzwartste kapoen,
Eiko


Baasje vroegde mijn verlanglijstje toe aan haar brief naar de Sint. En omdat ik - zoals de Sint hier kan lezen - dit jaar extreem braaf en flink ben geweest, denk ik wel dat Hij vannacht leuke dingen zal achterlaten in mijn schoentje... Okee ik geef het toe het is een pantoffel: wij hebben helemaal geen schoenen! En gelukkig maar! Ik hou ervan om rond te lopen op mijn blote stinkvoetjes en als het te warm is, loop ik gewoon niet!
Om onze beloningen in ontvangst te kunnen nemen, hebben Fado en ik onze favoriete pantoffel voor de haard gezet. Fado is verzot op die ene versleten stinkpantoffel van baasjes' mama die ze dan ook noodgedwongen aan Fado doneerde: de pantoffel lag meer in Fado's mand dan ergens anders en was bijgevolg niet meer zo draagbaar. Mijn favorieten zijn baasjes' knalgele superzachte keigrote Winnie-The-Pooh-pantoffels wiens neus en oor ik ooit in al mijn enthousiasme kapotknabbelde...
En als de Sint ons overslaat, eet ik gewoon die wortel voor zijn paard op!




Update: Fado en Eiko kregen elk een groot bot en een speelgoedje. De Sint gaf Eiko een grote tennisbal met een touw aan. Fado kreeg een grote plastieken kip. Nu heeft de Sint zich echter een beetje vergist vrezen mijn zus en ik... Fado is namelijk geobsedeerd door ballen sinds hij de zijne kwijt speelde bij tante dierenartse terwijl Eiko de bal veel te hard vindt en hij amper stuitert waardoor ik hem niet verder kan gooien dan twee meter. Fado heeft bovendien totaal geen interesse in de kip daar die niet leeft, terwijl Eiko de kip reeds bombardeerde tot knuffelbeest van de dag!
Wat nu?!
Foto's volgen...

22:02 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-12-06

Nieuwe halsband

Eiko's nieuwe jasje is echt super! Nu kwispelt ze weer overtuigd wanneer we op stap zijn terwijl ze met haar oude jasje haar staart vooral liet meewiebelen met haar pas. Haar houding is nu ook véél minder robot-achtig en ze reageert weer meer op invloeden van buitenaf! Alsof miss met haar oude jasje zo extreem braaf wou zijn en dus maar alles rond haar negeerde (behalve eekhoorntjes ...). Nu huppelt Eiko dus weer als een oude doch vrolijke hond naast mijn rolstoel.
Aan haar snelheid is echter niet veel veranderd. Logisch natuurlijk daar ze over 12 dagen (jaja, 13 december) tien jaar wordt. Toch is er nog iets meer aan de hand: wanneer ik sneller rijd dan zij op dat moment loopt, versnelt ze moeilijk mee. Ik vrees dat dit ligt aan het feit dat zij een slipketting draagt. Vele hulphonden dragen een soort slipketting omdat zij grote en krachtige honden zijn terwijl hun baasjes een functiebeperking hebben en vaak minder kracht hebben om hen te corrigeren. Wanneer een slipketting op de juiste manier wordt gebruikt, kunnen hiermee goede resultaten worden bekomen. Tot enkele jaren geleden was Eiko een trekkertje: ze liep steeds voor de rolstoel met een gespannen leiband en ketting. Doordat ik haar consequent verbaal en met behulp van de slipketting fysiek corrigeerde, leerde ze dit af zodat ik nu met mijn pink Eiko aan haar leiband kan vasthouden!
Alhoewel ik steeds oplet dat de ketting correct aan is en niet gedraaid zit, slipt deze toch soms toe op het verkeerde moment: wanneer ze trager loopt dan ik rijd, spant de ketting automatisch aan wat voor haar een correctie is waardoor ze zal vertragen in plaats van mee met mij te versnellen.
Voor Eiko's tiende verjaardag zou ik haar dus een nieuwe halsband/ketting kopen. Ook Caroline, de nazorgtrainster van Hachiko, vindt dit een goed idee. Kim Bols, het baasje van Olly, raadde me ooit de website 'Exclusief voor dieren' aan. Daar vond ik een geschikte en mooie halsband voor Eiko die deels uit stof, deels uit ketting bestaat. Zo zou de halsband veel minder hard zijn in haar nek terwijl ik haar toch nog kan corrigeren met behulp van het kleine stukje ketting dat in de halsband zit verwerkt. Ook kan de halsband slechts deels dichttrekken wanneer Eiko voor- of tegentrekt waardoor ze hopelijk veel minder hard zal worden afgeremd wanneer ik versnel of zij vertraagt en de halsband dus perongeluk dichttrekt.
Indien U ervaring heeft hiermee: advies is steeds welkom!!!



Maar nu vormt zich het grote probleem: welk kleurtje zou ik haar kopen?
De halsband wordt geleverd in volgende kleuren: zwart, blauw, rood, oranje en paars. Zwart en paars zijn uitgesloten daar die kleuren te mannelijk zijn en ze haar minder passen. Blauw contrasteert niet echt tegenover haar vacht maar is wel volledig assortie met haar jasje en leiband. Rood en oranje passen flatteren haar vacht het meest maar passen dan weer minder bij de rest van haar outfit... Help???

alert Eikode drie mogelijke kleurtjes halsband

Eiko's oude jasje en leiband



Update: Bij Stichting Hulphond Nederland dragen alle hulphonden - op een paar uitzonderingen na - zo'n blauwe halsband. En als een blauwe halsband bij de vacht van hun zwarte labradors past dan past een blauwe halsband zeker bij Eiko's vacht, dus bestelde ik een blauwe. Hieronder een foto van hulphond Prins met zo'n halsband waar zijn baasje Sandra mooie versieringen op stikte. Jammergenoeg is Prins reeds op vervroegd pensioen omwille van gezondheidsproblemen.

hulphond Prins met blauwe halsband

15:49 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

27-11-06

Nieuw jasje

Daar onze relatie een downtje onderging, was het hier stil waarvoor mijn oprechte excuses. Tijdens zo'n downtje kan ik hier moeilijk komen beweren dat alles op wieltjes loopt. Ik kan de problemen echter tijdens het downtje zelf moeilijk verwoorden wat ook pas mogelijk is indien ik het downtje en de problemen die het veroorzaakten heb opgemerkt. Het downtje in woorden omzetten om deze hier neer te poten is al helemaal onmogelijk in die down-toestand (die vrouwen hé). Eens het downtje grotendeels achter de rug is, wordt alles meestal kristalhelder, schrijven we het hier van ons af en gaan we er weer tegenaan, met een hoopje nieuwe bagage een upje tegemoet!

Vrijdag bereikten we na een lange daling ons dieptepunt: 's middags weigerde Eiko uit haar mand te komen om mee te gaan naar de les. Toen wist ik ineens dat dit een downtje was, net zoals deze zomer toen ze ook weigerde op te staan. Door dit besef werd ik deze keer niet boos maar kocht ik haar om met een koekje. Daarna wandelden we samen naar het practicum waar we schaamteloos (ik had verwittigd) een kwartier te laat toekwamen daar ik Eiko niet wou meesleuren daar ze ook niet snel wou lopen. Noot: Vroeger betekende snel een trage fietser, nu betekent het Maarten die doorstapt. Traag is echt wandelen tot slenteren. Tijdens het practicum sliep ze enkele uren rustig onder een tafel zoals gewoonlijk. Toen het practicum afgelopen was, deed ik haar jasje af. Eens over de Dijle liet ik haar volledig los. Ze holde het grasveld op, huppelde rond, snuffelde wat en bleef in de buurt terwijl ik rustig doorreed op weg naar ons kotje. Ze gehoorzaamde perfect.
Voor Eiko staat haar jasje voor werken, rustig zijn, niet spelen, etc. Jasje af betekent voor een hulphond echter niet dat ze niets meerhoeft te doen. Ze moet nog steeds gehoorzamen en mij helpen. Voor Eiko is mij helpen pure fun en werken gewoon een stuk rustiger zijn dan anders.
Eiko's gedrag wijst op het feit dat ze af en toe geen zin meer heeft in werken. Ze wil niet meer overal mee moeten, wachten tot ik haar nodig heb, uren per week op stap gaan met mij richting lessen, practica, grootwarenhuizen, etc. Dit betekent echter niet dat ze niks meer wil doen. Ze wil het gewoon niet altijd meer moeten doen. Mijn dame wordt binnenkort tien jaar en dat voelen we allebei.
Gelukkig weigert Eiko de laatste tijd slechts heel af en toe. Het duidt er echter wel op dat haar pensioen eraan komt.

Naar aanleiding van wat vrijdag gebeurde (en natuurlijk ook omdat we er zin in hadden) gingen we zaterdag op nazorg bij Hachiko. Haar gedrag daar en mijn verhaal bevestigden wat ik vermoedde. Caroline en ik vonden wel een tijdelijke oplossing. Tijdens de opleiding leert elke hulphond dat ze 'aan het werk' is wanneer ze haar jas aan heeft en dan erg rustig en voorbeeldig moet zijn. In de loop der jaren begon Eiko wel wat te overdrijven met dat rustig zijn: een gekke hond werd een modelhond wanneer je haar jasje aandeed. Nu ze echter sowieso véél rustiger is daar ze ouder is, verandert ze met haar jas aan in een standbeeld (wie het verschil reeds in levende lijve zag, gelieve het in een pootje te beschrijven voor diegenen die dit nog niet meemaakten). Daar een hulphond een jasje aan moet om erkend te zijn (recht op toegang), kon ik haar jasje niet zomaar af laten terwijl ze eigenlijk perfect rustig en voorbeeldig is zonder jas. Na een korte brainstorm kwam Caroline op de proppen met een nieuw jasje: voor de wereld is het een jasje terwijl Eiko het ervaart als een sjaaltje daar het enkel rond haar hals zit. En daar Eiko geen probleem heeft met sjaaltjes, is ons probleem tijdelijk opgelost! Ze mag overal mee zonder jasje terwijl ze dan eigenlijk wel een jasje aan heeft (ingewikkeld hé): exact wat ze wou! Nu moet ik alleen zien dat ze de komende dagen niet inziet dat haar sjaaltje eigenlijk een jasje is... Niet verklappen hé!!!

Na de training werd het haar tussen Eiko's tenen geknipt. Hierdoor glijdt ze nu minder uit op de gladde vloer op kot en zijn haar poten veel minder vuil. Dankje Liesbeth voor het knippen van haar teenhaar en het geduld om mij ook een pootje te laten helpen knippen. Dankje Stefan voor de houtgreep waarin je Eiko een kwartiertje vasthield (Eiko vond de teenhaar-knipbeurt niet fijn maar het was voor haar eigen bestwil).

Poot


Update: Het nieuwe jasje maakt een hemelsbreed verschil! Het is alsof ze verrezen is!
*rondedans*

00:10 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

15-11-06

Veto

We staan in de Veto van deze week, uitgegeven op maandag 13 november 2006!!!
Twee weken geleden werd me de vraag gesteld waarop ik extreem positief antwoordde, vorige week dinsdag kwam Elke Desanghere me interviewen, vrijdag nam Anne-Catherine de foto en maandag stonden we in de Veto!
Hier kan U het volledige artikel ook op hun website lezen. Ik laat het binnenkort ook inscannen zodat U de echte lay-out kan zien!

Aan alle lezers en vooral diegenen die hier terechtkwamen via Veto: welkom en veel leesplezier!


Middelpunt studentenblogs: Daphné en Eiko

Bijdrage van Robin Broos, Elke Desanghere, Johannes Nissen, Barbara Spapen & Alexander Vrijhof
maandag, 13 november 2006

Daphné and EikoDaphné Van Den Broucke (20) is een studente bio-ingenieur zoals ieder ander. In haar blog schrijft zij over haar leven,de dingen die ze meemaakt. Het kleine verschil schuilt echter in het feit dat Daphné in een rolstoel zit.<>Daphné: «Ik ben al ongeveer anderhalf jaar bezig. Ik was op dat moment al een hele tijd aan het lezen op blogs viaeen vriendin die er een had. Ik vond dat als ik het ooit deed, dat ik het dan meteen goed moest doen. Ik moest ietshebben om over te vertellen, goed over te schrijven en mijn design mocht niet standaard zijn.»
«Het schrijven is eigenlijk al doende gekomen. In het begin was dat nogal krakkemikkig. En je moet ook je woordenwikken en wegen want sommige dingen zijn uiteraard persoonlijk. Het design heb ik zelf aangepast vanuit het standaard.Daar kruipt natuurlijk veel tijd in. Eerst hielp een vriend mij en veranderde er niet veel. Daarna waren het vooral dekleuren en nu heb ik aan bijna alles wat gesleuteld. Vroeger was het heel fleurig, nu is het eerder sober.»

Cursief
«Het gaat natuurlijk om mijn hond en mij, het leven met een hulphond en het leven met een handicap. Ik wil duidelijkmaken aan de mensen wat een hulphond is en wat ze wel en niet kunnen. Zo kan Eiko bijvoorbeeld alles oprapen wat inhaar mond past en niet te groot is. Eetbare dingen zijn natuurlijk lastiger. En een hulphond is niet alleen voorrolstoelgebruikers en niet alle rolstoelgebruikers hebben een hulphond nodig.»
«Eigenlijk schrijf ik in het algemeen hoe een student met een handicap en een hulphond eigenlijk ook gewoon kan zijn.Zodat iemand die ooit met interesse mijn blog heeft gelezen en een persoon in een rolstoel zou tegenkomen, daar danniet zo afstandelijk tegenover zou staan. Ik schrijf niet over het feit dat men mij moet aanvaarden maar ik schrijf eigenlijkjuist het omgekeerde: wat ik meemaak en dat de mensen zich daarin kunnen vinden. Eigenlijk wil ik mensensensibiliseren voor de problemen die opduiken als je moet leven met een handicap.»
«Heel af en toe als ik zelf niet weet hoe ik iets moet verwoorden, laat ik Eiko typen. Dat is in het cursief. Soms reagerener mensen die zeggen dat dat eigenlijk niet kan. Natuurlijk hebben ze een punt maar haar gedrag wordt er wel inweergegeven. En je weet ook wel wat echt is en wat niet.»
«Ik schrijf dan wel over alles wat er met ons gebeurt, maar het moet natuurlijk wel het vernoemen waard zijn. Je hebtmensen die niet weten wat vertellen en maar iets neerschrijven. Dat doe ik dus niet. Soms post ik een halve week niets.»«Af en toe is er iemand die zegt: “Ik vind wat je doet echt mooi”, of een kind: “Ik heb ook een hondmaar die is helemaal niet zo flink”. Dat zijn dan reacties die ik leuk vind. Je hebt ook wel trouwe lezers maarnatuurlijk is het leuk een reactie te krijgen. Daar doet iedereen het wel wat voor want je schrijft om gelezen te worden. Deteller gaat wel omhoog maar ik vind het leuker als mensen die appreciëren wat ze lezen eens reageren. Maar natuurlijkmoet niet iedereen overal op reageren.»
«Momenteel krijg ik meer en meer bezoekers doordat mensen via Google sneller op mijn blog terechtkomen. Vaak is datwel via rare trefwoorden. Soms hebben ze er nog iets mee te maken zoals ‘rolstoel en trappen’. Maar wieweet blijf er ooit iemand plakken. Het lezersbezoek verandert wel regelmatig. Er komen mensen bij maar er vallen er ookweer af.»

http://eiko.skynetblogs.be

11:59 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (28) |  Facebook |

12-11-06

Kim en Olly op bezoek!

Eergisteren kwamen Kim en Olly op bezoek! Kim en ik babbelden al een tijdje via mail en msn en hadden dan ook maar eens afgesproken.
Eiko en ik gingen Kim en Olly oppikken aan de bushalte waarna we snel iets kleins aten op mijn kot. Daarna maakte Anne-Catherine een heleboel foto's en gingen we samen wandelen in het Arenbergpark waar Eiko, Anne-Catherine en ik op kot zitten. Terwijl Kim, Anne-Catherine en ik op het gemak een toertje wandelden, krosten Olly en Eiko samen de ziel uit hun lijf! Tijdens die eerste sprint wandelden we rustig verder daar Kim en ik er redelijk zeker van waren dat Olly en Eiko ons wel in het oog zouden houden. Verkeerd gedacht: de dames gingen zo hard op in hun spurtje dat ze vijf minuutjes later gewoon op de startplaats op ons stonden te wachten, terwijl wij honderd meter, een bruggetje en een bocht verder al een poosje lichtjes ongerust doch immer enthousiast stonden te roepen. Anne-Catherine is dan maar snel opzoek gegaan naar onze zwarte dames daar ze al enkele minuten echt in geen mijlen te bespeuren waren. Ze vond ze dus terug op de plek waar we ze loslieten: aan het wachten op enthousiast geroep van Kim en ikzelf... Na de korte zoektocht namen de dames nog een frisse duik in de Dijle en sprintten nog een héél aantal toertjes op het voetbalveld (foto) zonder ons uit het oog of oor te verliezen... Ze hadden namelijk héél snel door dat er koekjes te verdienen waren indien ze zich kwamen aanmelden (foto) al dan niet op commando! Toen ze echter plots in koor het gras begonnen af te likken, herinnerden we ons ineens dat op die plaats de avond voordien waarschijnlijk een doop was doorgegaan. Daar het ook plots tijd was voor Kim en Olly om de bus naar het station te nemen, lijnden we onze zwarte natte assistentiehondjes dan ook maar snel aan en keerden terug kot- en buswaarts!

Dankjewel Kim, Olly en Anne-Catherine voor de superleuke namiddag!!! En tot de volgende keer!!!





Ps: Eergisteren was het ook zeven jaargeleden dat mijn hulphond Eiko bij mij thuis werd afgeleverd! Een super wandeling om zeven knotsgekke jaren te vieren, vind je ook niet?
Die avond kreeg ze ook nog een groot bot cadeau!
Als toemaatje nog een gekkebekken foto van Eiko terwijl ze een groot bot aan het verorberen is, genomen deze zomer op reis in Spanje.

15:02 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-11-06

Ups en downs



Elke relatie heeft zijn ups en downs,
sommige letterlijk, andere figuurlijk.

Een relatie zonder ups en downs
is vlak en bijgevolg onmogelijk,

daar het leven zelf zijn ups en downs heeft
en geeft aan échte relaties die golven als de zee
vol van ups en downs.


Dit gedichtje schreef ik voor alle koppels maar speciaal voor Eva en Poesti die gisteren even een upkikker nodig hadden!

Grappige noot: up en down zijn tevens twee commando's van onze hulphonden die ze dagelijks met veel plezier voor ons uitvoeren. Heeft U hem?

22:01 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

05-11-06

Eiko the moviestar: handschoen uittrekken

Zoals ik reeds vertelde heeft Maarten een nieuwe webcam. Bijgevolg kreeg ik zijn oude webcam in bruikleen!!! Een zalig speelgoedje waar ik dankbaar gebruik van maak!
Hierbij mijn eerste probeersel: een filmpje waarop U kan zien hoe Eiko mijn handschoen uittrekt en afgeeft op commando! Dit alles gepaard gaande met een grote schep enthousiasme en een vrolijke kwispel!
Het filmen zelf was echter niet zo makkelijk daar ik met mijn ene hand, mijn andere hand én Eiko in beeld moest zien te brengen. Daarbovenop moest ik Eiko instructies geven, haar belonen voor bewezen diensten én het beeld in het oog houden!

Het is een begin... Wilt U een vervolg? Zo ja, wat zijn Uw wensen?

Ik zie net dat het filmpje hier slechts 9 seconden duurt in plaats van de oorspronkelijke 19 waardoor het blijkbaar een beetje versneld wordt afgespeeld... Ik verhelp dit asap! Als iemand weet hoe dit moet, tell me!

17:22 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-11-06

Ignore the voices...

Sinds dinsdag heeft Maarten een nieuwe webcam en zoals elke jongen testte hij zijn nieuw technisch snufje de voorbije dagen dan ook regelmatig uit. Zo voerden Maarten en ik dus een gesprek via de cam, micro en luidsprekers terwijl ik mijn bureau opruimde. Toen ik even naar 't toilet moest vroeg ik Maarten dan ook om even op Eiko te passen. Toen hij Eiko riep om te te checken of ze zou reageren, bleef mevrouw Eiko parmantig liggen. Alsof ze dacht "I must ignore the voices in my head..." Zouden dat de zware gevolgen van vier jaar honds studentenleven zijn?

20:10 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |