18-08-07

Miss Houdini in the spotlight!

Na twee weken op kot gezeten te hebben om ondermeer aan mijn thesis te werken en Anne-Catherine's verrassingsverjaardagsfeestje voor te bereiden en te vieren, sliep ik vannacht eindelijk weer eens thuis. Toen we gisterenavond thuiskwamen, was Eiko superblij om ons te zien! Ze straalde, haar vacht blonk, haar staartje kwispelde en aan haar gedrag kon ik zien dat ze zich goed in haar vel voelt! Enkel haar oortjes waren nog niet uitgekuist maar dat deden we vandaag al.
En wat Eiko met mama en papa al allemaal heeft uitgespookt! Ik kon mijn oren niet geloven! Zowel mama als papa nemen haar bijna overal mee naartoe! Dagelijks gaat ze mee naar papa's bureau, in het weekend gaat ze mee naar de winkel - als honden welkom zijn natuurlijk - , naar vrienden, naar evenementen, enzovoort. Maar daarover laat ik Eiko binnenkort zelf aan het woord...
Florence toonde me net al giechelend de zaklamp die papa kocht om Eiko 's avonds uit te laten... Het is een reusachtige gele zaklamp in de vorm van een geweer - met een loop om mini bowlingballen mee weg te schieten - die enorm veel licht geeft! Nu zal Miss Houdini er niet meer vandoor kunnen gaan, op zoek naar een slaapmutsje voor ze haar nest induikt! Ik ben echt gelukkig en gerust want zij is gelukkig én veilig.

14:57 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-08-07

Op pensioen

Sinds maandag 6 augustus 2007 is Eiko op pensioen. Op dat moment werd Valéas namelijk officieel mijn hulphond en mocht hij mee met mij op stap. En op stap zijn we de voorbije dagen wel geweest! Weet u, Eiko heeft me jaren onbewust aangemoedigd om op stap te gaan en meer te durven, maar de laatste tijd bleef ik meer thuis omdat zij geen zin had om op stap te gaan of de lange wandelingen niet meer aan zou kunnen. Maarten verwoordde het mooi: nu neemt Valéas Eiko's taak over met zijn jeugdig enthousiasme en praktisch eindeloze energie.
Hij is echter wel minder zelfverzekerd dan mijn Eikootje. Eiko wist altijd perfect wat ze wou doen en op een of andere manier straalde ze haar zelfzekerheid op mij af. Zoals mijn eerste busrit: Eiko is niet bang op een bus, waarom zou ik dat zijn? Bij Valéas moet ik meer op mezelf vertrouwen. En eens ik er klaar voor ben om de uitdaging aan te gaan, staat hij kwispelend klaar om me bij alles te helpen wa ik niet zelf kan!

Tijdens de stage vertelde Caroline me nog een anekdote die ik haar meer dan zes jaar geleden vertelde. "Super zo'n hulphond, nu kan ik eindelijk met de deuren gooien." Nu denkt u misschien dat ik de deur voordien niet zelf kon sluiten, maar dat is fout: de deur dichtvlammen kon ik al een poosje. Het groot probleem was dat ik op die manier mezelf opsloot: ik kreeg die deur nadien niet meer open... Toen Eiko bij me was komen wonen, kon ik met een gerust hard slaan met die deuren. Als ze in de kamer was, trok ze ze open. Als ze nog buiten de kamer stond omdat ik de deur te snel dicht deed uit 'colère', deed ze die gewoon open van de andere kant!

Waar Eiko nu is? Normaalgezien laat papa haar in de voormiddag enkele uurtjes thuis opdat ze wat zou kunnen rusten: na het ontbijt kruipt ze namelijk steevast terug in haar bedje. Rond de middag gaat hij haar oppikken en mag ze mee op stap naar papa's bureau waar ze kan genieten van de zon die door de ruiten schijnt... Het lijkt me zalig zo'n luilekkerleventje vol 'mogen' en zonder teveel 'moeten'.

10:16 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |