31-07-07

vierde en vijfde stagedag tijdens de vakantie aan zee

Sinds gisteren zit de vakantie aan zee erop. Maarten, Eiko en ik hebben véél gewandeld, vele uitstappen gedaan - waarbij de kusttram een snel, budgetvriendelijk en uiterst toegankelijk vervoersmiddel bleek te zijn -, weinig in de zon gelegen omwille van de afwezigheid van de zon of de aanwezigheid van een sterke zeebries, toffe mensen ontmoet, etc. Op de foto's zie je wel wat we allemaal uitspookten...

And Eiko never caught the ball

You were saying?

Eiko and Einstein

Eiko adores Einstein

Ondertussen zijn ook de vierde en vijfde stagedag om met Valéas te leren werken, reeds voorbij gevlogen. Het ging steeds beter, alhoewel ik van mezelf vind dat ik nog teveel fouten maak: ik veronderstel dingen die misschien wel kloppen voor Eiko maar bij Valéas niet nodig zijn of zelfs niet lukken op die manier. Ik voel me dan een vreselijk slechte baas voor hem. Ik besef wel dat iedereen fouten maakt, zelfs wie al jaren zijn hond heeft. Toch voel ik me er nog te schuldig over, wat ons humeur helemaal niet ten goede komt...
Gelukkig ging het elke dag een stukje beter. De vijfde zaterdag herkende hij me al duidelijk, was hij erg blij me te zien en kwam hij ook vrolijk kwispelend af telkens ik hem bij me riep! Morgenavond start het intern deel van de stage: vijf dagen intensief cursus volgen, trainen met de honden zowel in het centrum als op lokatie, naar elkaar toegroeien, etc. Indien we op de laatste dag slagen voor het theoretisch en praktisch examen én de intstructeurs het veilig achten voor zowel Valéas als ikzelf om samen zonder begeleiding van hen de wijde wereld - voorzichtig welliswaar - in te trekken, krijgt hij zijn officiële jasje en pasje en mag hij met mij mee naar huis. Op het moment dat Valéas mijn gediplomeerde hulphond wordt, gaat Eiko officieel op pensioen. Eigenlijk is madam Eiko de laatste weken aan zee al half op pensioen: alhoewel ze me nog overal vergezelde op uitstap, werkte ze nog amper. Het echte werk kan ze al eventjes niet meer aan en op vakantie wou ik niet meer aandringen, zagen maar vooral superhard aanmoedigen om bijvoorbeeld toch nog die gsm op te rapen ook al ligt ze daar zo zalig te zonnen.
Eiko gaat vanaf morgenavond mee met mijn zusje Florence die onlangs haar hond Fado verloor, omdat mijn ouders nu nog op reis zijn. Ze beloofde er goed voor te zorgen, haar niet te laten ontsnappen en haar voldoende mee te nemen op stap opdat ze gelukkig zou blijven. Eten, aandacht en voldoende afwisseling: die drie dingen samen maken Eiko intens gelukkig. Indien ze dan ook nog veilig is, ben ik ook gelukkig én gerust. Vandaag bleek alweer hoe gek Eiko is van mijn zusje, zeker nu Flo haar niet meer moet negeren! Eiko liet zich gewillig borstelen, haar oren verzorgen - jaja Liesje en A-C, jullie lezen het goed, gewillig - en speelde zalig blij met een tennisbal. Voor de rest ligt miss al de hele dag te genieten van het zonnetje... Vrijdag gaat Eiko waarschijnlijk zelfs mee met Flo naar Leuven!
Als dat geen zalige start van haar pensioen is, weet ik het ook niet meer!

17:37 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-07-07

Gentse Feesten 2007

We waren opnieuw van de partij! Het was mooi weer, we hebben ons goed geamuzeerd, en we zijn dan ook alledrie bekaf...

4 black ones in a row!


Wie herkent Eiko op onderstaande foto?
Nog een reeks foto's kan je hier terugvinden!
Al wie mee op stap ging: mail me voor de foto's van je hond! Ik kon ze onmogelijk allemaal online zetten...

Ps: Wij vertrekken morgen naar zee voor een kleine twee weken vakantie! Het zal hier dus even stil blijven daar ik aan zee slechts af en toe even toegang heb tot internet.
*Zwaai* en *Poot*

00:18 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

15-07-07

Derde stagedag: Valéas!

Tijdens de derde stagedag trainden we in de voormiddag opnieuw met verschillende honden. Opnieuw ging het goed met allemaal en opnieuw ging het weer anders met die honden waar het de tweede zaterdag 'speciaal' mee ging. Ze luisterden nog steeds goed naar me en werkten graag voor me maar dat 'dit is het' gevoel had ik niet echt bij een van de honden. Het was dan ook 's middags enorm moeilijk voor me om een top 3 neer te pennen. Uiteindelijk schreef ik er nog iets bij in de zin van 'Niet elke hond toont wie hij/zij is vermoed ik en niet elke hond toont zijn liefde zo heel duidelijk met likjes of tedere blikken. En liefde moet ook zowiezo nog groeien...'
Na de middag kreeg ik als laatste mijn hond (voorlopig) toegewezen. Ik was even stil toen ik Valéas bij me mocht roepen. Ik had geen flauw idee wie ik zou krijgen, maar had écht niet gedacht dat hij het zou worden. Hij stond dan ook niet in mijn top 3. Valéas is een grote rosse Golden Retriever reu. Ik wist wel dat hij zijn ware aard niet had prijs gegeven op de voorbije zaterdagen en dat hij diep vanbinnen helemaal zo geen blafferige aandachtzoeker (ook te lezen in de Hachiko hulphondengazet) was als hij had laten uitschijnen. Eens hij mocht werken en een taak kreeg die hij goed uitvoerde, liep hij stil doch fier als een gieter rond, zwaaiend met zijn grote pluimstaart. Daar hij geen contact zocht met me, dacht ik dat hij niet van me moest hebben. Hij is echter blijkbaar een beetje traag op dat vlak: in de namiddag, toen ik enkel nog met hem werkte, voelde het al veel beter aan.
Toen werd ook duidelijk dat hij geen doetje is, een Golden met een grote scheut Labrador-karakter: wat koppig, niet overdreven aanhankelijk, ietwat eigenzinnig, etc. Ik zag al snel in waarom ik aan hem was gekoppeld en wat de instructeurs zagen, zien en voorzien. Ze kennen hem en mij, weten hoe graag hij werkt en bijleert, weten hoeveel ik hem wil bijleren en laten werken, hoe hij kan zijn en zijn ware aard verborgen hield tijdens de stagedagen.
Ik vertrouw hen, ik vertrouw hem en ga er dan ook de volle 100% voor.
Ps: Er werd al opgemerkt dat hij hetzelfde kleur van haar had als ik...

12:40 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

13-07-07

Daguitstap naar Antwerpen

Deze week was een rustige voor Eiko, met uitzondering van woensdag en vooral donderdag. Woensdag gingen papa, Eiko en ik naar de luchthaven om mama, Florence en Anneleen, een vriendin van Flo, op te pikken. Eiko gedroeg zich voorbeeldig en dit bovenop het feit dat er op de toegangsdeuren een groot logo met 'assistentiehond welkom' stond, maakte me erg blij. Op die 14 jaar tijd heeft Hachiko samen met de andere centra die assistentiehonden opleiden, toch al erg veel bereikt qua bekendheid en sensibilisatie!
Jammergenoeg ondervonden we donderdag aan de lijve dat dit nog niet overal het geval is. In het Kruidvat in Antwerpen probeerde een verkoopster ons naar buiten te sturen met 'honden zijn niet toegelaten'. Daar ik ondertussen tussen debakken in de al veel te nauwe gangen poogde te slalommen, had ik haar zelfs niet eens gehoord. Maarten zijn antwoord 'dit is een hulphond' bleek gelukkig al voldoende om haar te overtuigen dat we niet zouden weggaan...


Eiko treint


Zoals u wel al doorhad, gingen we donderdagnamiddag met de trein naar Antwerpen. Mama had tickets voor De Zoologie van het MartHa!tentatief! voor ons besteld voor die avond. Daar we nog steeds om Maartens verjaardagscadeautje moesten, ook nog op zoek moesten naar een verjaardagscadeautje voor mijn zus én ik nog steeds geen solden had gedaan, besloten we 's middags reeds de trein te nemen. Jammergenoeg vonden we voor geen van beide een cadeautje dat aan de verwachtingen voldeed... In de drukte vond ik wel een erg coole lichtblauwe piratenbroek die jammergenoeg net iets te veel bleek te spannen toen we ze thuis pasten. We kunnen 3 dagen ruilen en gaan dan ook op zoek naar die broek in een maatje groter...

De Zoologie

Die avond gingen we dus kijken naar De Zoologie van het MartHa!tentatief!. Het was prachtig! Iedereen - behalve Eiko - heeft zich krom gelachen! Ja ok Maarten, ik was al krom... (= humor) Eiko gedroeg zich dan ook voorbeeldig! Toen het stuk aanving, hield ik wel even mijn hart vast. Eén van de eerste zinnen was namelijk 'Kom Kokootje, wil je een koekske?'... Alhoewel hij het tegen een imaginaire papegaai had, had Eiko zich wel kunnen aangesproken voelen daar een van haar bijnamen - niemand mocht haar bij haar naam noemen behalve ik - van bij het begin Kokootje was. Gelukkig kent Eiko het woord 'koekske' niet, en al zeker niet als het op zijn Antwerps wordt uitgesproken! Ze bleef dan ook rustig doorslapen. De geluiden van de dieren in de verte intrigeerden haar veel meer dan de beestige geluiden die door de acteurs werden geproduceerd. Ze had wel duidelijk door dat ze aan het werk was daar ze haar mooi geel jasje aanhad waardoor ze ook mooi bleef liggen en enkel luisterde naar de nachtelijke kreten zonder in te gaan op de verzoeken van de bewoners van de zoo.
Vandaag mag madame uitrusten van de daguitstap: ze ligt braaf van het zonnetje te genieten...

Nog één keer slapen en we weten wie Eiko's nieuwe 'broertje' of 'zusje' wordt! Hoe langer ik erover nadenk, hoe minder ik weet: momenteel heb ik echt geen flauw idee meer wie het wordt. Elke redenering wordt omvergeblazen door een volgende die nog meer plausibel lijkt dan de vorige, alhoewel ze geen minuut standhoudt voor ze wordt vervangen door nog een andere. Morgen eindelijk verlossing...

Shower on Marktrock!

Update: mijn nieuweregenjas is net toegekomen! Ik zocht al een hele tijd naar een stevige, waterdichte, aangepaste regenjas waardoor ik in weer en wind op stap zou kunnen. Nu is het er eindelijk van gekomen! De jas is superstevig, mooi donkerblauw doch goed zichtbaar in het donker door een fluogele streep, is volledig aan- en uitgetrokken op enkele seconden en sluit mooi aan rond de rolstoel door middel van rekkers aan de randen. Ik zie niet in waar het nog kan binnenregenen! Een grote vooruitgang ten opzichte van die fietserscapes die ik voordien gebruikte (zie foto). Die draaiden af en toe in de wielen, liepen in indien niet goed aangetrokken én ingestopt en vergden bovendien een bekwame helper om me in te pakken. Bij het inpakken zal ik nog hulp nodig hebben, maar naar ik las op een mailinglist, kan ik de nieuwe hond met wat geduld leren om me uit te pakken... Ik ben benieuwd hoe ik dit moet aanpakken en hoe snel de nieuweling dit onder de knie zal hebben! En dan kunnen we door weer en wind, zo zelfstandig als het maar kan, samen Leuven onveilig gaan maken...

Ps: Denk nu alstublieft niet dat ik met alle plezier Eiko bij mijn papa achterlaat. Ik panikeer al als ik er aan denk, maar besef dat dit het beste is voor ons allebei. Dit geeft me de kracht om door te zetten en er voor de volle 100% voor te gaan!
Hierop wens ik niet verder in te gaan: het is zo al moeilijk genoeg.
Dank bij voorbaat voor uw respect hiervoor.

19:53 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-07-07

Tweede stagedag: verwarrend, verrassend en vermoeiend

Gisteren ging de tweede stagedag door. Net als vorige week, oefenden we met alle honden die 'in de running' zijn. Net zoals ik had voorspeld, ging het niet supergoed met die honden waarvan ik dacht dat we vorige week 'klikten'.Alhoewel ik dit had verwacht, was het erg verwarrend en vermoeiend. Andere honden waarmee het vorige week 'gewoontjes' of zelfs 'minder goed' ging ten opzichte van de anderen, deden gisteren alles voor me en wouden vooral dolgraag dicht bij me zijn. Eentje kwam zelfs al huppelend recht op me afgestormd toen ik hem/haar riep. Een andere plakte als kleefband aan me toen ik hem/haar op mijn schoot had gevraagd en stak zijn/haar neusje tot onder mijn oksel alsof hij/zij wou zeggen 'ik zie u niet dus zie jij mij niet dus mag ik hier blijven hangen, hé?'. Van beide honden had ik zo'n gedrag totaal niet verwacht waardoor ik er zelfs even stil van werd...

Na de stagedag ging ik met Maarten mee naar het trouwfeest van zijn neef Kristof met Lenny. Het was een supermooi feest en erg lekker eten. Ik was jammergenoeg wel doodmoe en had daar af en toe wat last van. Ik had niet zo goed geslapen die nacht, was al vroeg uit de veren om op tijd te zijn op de stagedag en was de hele dag druk in de weer geweest met de honden. Eiko was 's avonds toch nog erg kalm, alhoewel ze overdag de hele dag had gerust. Ze sliep flink gedurende het hele feest en gedroeg zich erg voorbeeldig wanneer ze wakker was. We waren dus samen rustig en stilletjes... Dit wil niet zeggen dat we ons niet hebben geamuzeerd! In tegendeel zelfs! Nogmaals proficiat, Kristof en Lenny en danku voor het leuke feest!

Vandaag vierden we bij Maarten thuis het feit dat hij zijn eerste diploma behaalde. Nu volgend jaar een schakeljaar waarna nog een masterjaar zal volgen... Ook vandaag was het eten erg lekker en hebben we ons geamuzeerd, ook al was ik nog altijd redelijk moe. Eiko was ook daar erg flink: de hele middag versperde ze Ziëra de poes de doorgang naar de keuken. Ziëra durfde niet passeren langs het grote harige beest dat voor de keukendeur lag terwijl het grote harige beest verbaasd kwispelend lag te kijken naar die kat die telkens plots rechtsomkeer maakte. Gelukkig lag Eiko daar want anders hadden we waarschijnlijk niet zo rustig kunnen eten ;-).
In de namiddag maakten we een lange wandeling. Ik hield Eiko's leiband gedurende meer dan de helft van de wandeling in mijn hand waardoor ik haar heel stipt kon corrigeren wanneer ze probeerde voor te lopen. Eiko had gelukkig al snel door dat ik niet zou toegeven waardoor corrigeren eigenlijk slechts in het begin van de trip nodig was. Na een uurtje wandelen kreeg ik echter kramp in mijn schouder daar haar leiband redelijk kort is nu ik hoger zit in mijn nieuwe rolstoel. Toen ik haar leiband aan de stoel vasthing, bleef ze gelukkig netjes volgen! Ze was erg flink en heeft ook genoten van de wandeling omdat ze goed uitgerust was daar we de laatste dagen geen grote uitstappen hadden gemaakt. Ze ligt nu wel al enkele uurtjes te slapen als een roosje...


Opmerking/update: Ik heb bewust nog steeds geen enkele naam vermeld. Wie namen weet, gelieve die hier dan ook niet te plaatsen. Wie de honden niet kent, heeft hier toch niks aan. Het is enkel verwarrend. Het spijt me van de gewiste reactie, ik had dit eerder moeten vragen.
Ik heb trouwens nog steeds geen flauw idee wie me zal worden toegewezen. Wat wie ook speculeert, een lichtjes verschillende redenering geeft een totaal andere uitkomst. Enkel de trainers zagen genoeg om hierover te kunnen oordelen vermoed ik. Tijdens de training ben je zo druk bezig met de honden dat je achteraf er echt geen idee meer van hebt. Vanop afstand is het voor de trainers hopelijk duidelijker...
Nog drie keer slapen...

19:46 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

05-07-07

Geslaagd!

Na een overvolle zaterdag, een al even drukke zondag voor ons (Maarten en ik): alle kotgenootjes omkaderaars waren uitgenodigd voor een feestje met bijbehorende barbeque! Eiko bleef de hele dag rustig in de tuin, welliswaar op een van haar bekende uitstapjes naar het overburen na... Haar aandacht was netjes verdeeld tussen papa en mezelf, wat mij blijmaakte. Jammergenoeg konden mijn aaiende voetjes haar buikje slechts weinig bekoren... De barbeque daarentegen liet ze geen seconde alleen! Wie weet pikte de poes - Eiko zelf heeft nog nooit iets gestolen van een tafel - een worst en kon zij nadien het vet van de grond likken?! Op de foto genomen door Sheng is ze toch een echte hete hond - hotdog - hé?

hotdog


Maandag was een rustdag zowel voor Eiko als ikzelf. De kotgenootjes die waren blijven slapen en moesten gaan werken, waren echter reeds vroeg uit de veren, waardoor uitslapen er ook maandag niet in zat.

Dinsdag gingen Maarten, Eiko en ikzelf naar Hmc om mijn nieuwe rolstoel te laten aanpassen. Vijf uur later reed ik er buiten met een perfect aangepaste stoel met opgepompte banden, volledig opklapbare voetsteunen, kantelbesturing aan de linker kant, nieuw 'knotsje' voor de leiband van Eiko en de nieuweling, vervinnigde besturing, haakjes om mijn rugzak en dergelijke aan op te hangen, opgevuld Jay2 kussen, aangepaste vorm van het kussen van de rugleuning, afneembare plank voor boodschappen en zonder hinderlijke kantelwieltjes. Ook dinsdag was voor Eiko een rustdag daar ze slechts het magazijn binnenwandelde, een middagtukje deed en vijf uur later hetzelfde magazijn uitgeslapen weer buitenwandelde.

Woensdag was voor Maarten, Eiko en mezelf een erg drukke dag: ik mocht mijn resultaten gaan ophalen in het landbouwinstituut in Heverlee! Om half tien zaten we reeds op de trein. Na een kort bezoekje aan de Fnac, trokken we tijdens een lange regenbui richting Brasserie De Oude Kantien - we waren natuurlijk doorweekt na een half uur in de regen - waar we lekker aten samen met Anne-Catherine. Doordat Eiko uitgerust was en op restaurant een uurtje had kunnen bijslapen, was ze nadien opnieuw wakker! Voor, tijdens en na de proclamatie namen mijn vrienden uitgebreid afscheid van Eiko: het was gisteren namelijk haar allerlaatste dag op de universiteit als hulphond in functie: de eerste thesisdag valt namelijk na het einde van de stage bij Hachiko. Dit betekent niet dat ze Eiko nooit meer gaan zien! Eiko blijft bij ons thuis en komt zeker nog af en toe naar Leuven bijvoorbeeld als papa ons eens komt afzetten of oppikken met de auto, of wanneer zus Eiko eens meeneemt op stap! Een dagje op stap kan Eiko nog aan indien ze in een goede bui is, maar die moet dan wel voorafgegaan en gevolgd worden door enkele rustdagen, die ik haar jammergenoeg niet meer kan bieden zonder haar of mezelf tekort te doen.
Op de proclamatie meldde men ons dat wij geslaagd zijn voor ons vierde jaar! Ook bijna iedereen die ik ken uit mijn jaar is geslaagd, waarvoor een dikke proficiat!!!
Na een plaspauze op kot die echter uitliep omwille van opnieuw een enorme regenbui, trokken we terug naar Leuven centrum. Onderweg stopten we even aan Maarten zijn kot waar ik opnieuw verbaasd was over hoe super gesocialiseerd Eiko wel niet is: bij werken vlak naast zijn kot gebruikte men een superluide slijpschijf. Alhoewel we er vlak langs moesten passeren, bleef Eiko kwispelen alsof ze de slijpschijf niet eens had opgemerkt!
Na een half uurtje windowshopping in Leuven, trokken we richting het station van Leuven: dit is volledig overdekt en de hemel begon steeds grauwer te zien! Alhoewel we alledrie nog klaarwakker waren in het station, vielen we in de trein bijna of helemaal in slaap. Toen we waren aangekomen in Oudenaarde, waren we echter wat uitgerust, en stemde ik in om nog mee te gaan met papa. Hij ging die avond nog naar vrienden om hun vakantieroute te bespreken. Tegen al mijn verwachtingen in kwamen Bizzy en Eiko die avond redelijk goed overeen! Het aanmanende 'durf niet op mij te kruipen want IK ben dominant over u, remember?' geblaf van Eiko bleef beperkt. Ze speelden tot mijn grote verbazing zelfs vrolijk samen in de tuin!
Eens we thuis waren bleek wel dat Eiko totaal bekaf was. De avondlijke trip richting plasplein moest enorm worden aangemoedigd: ze slufte heen, plaste, slufte terug en liet zich op haar kussen vallen. Toen ik haar 's avonds nog een knuffel wou geven toen ze voor me stond, zag ik haar gezichtje vertrekken van de pijn als ze op mijn voetplank wou komen die slechts een tiental centimeter van de grond is. Ook vandaag gaat ze overal neerliggen. De combinatie van haar vermoeidheid en haar koppigheid maakt dat het vreselijk lang duurt voor ze een bepaalde taak uitvoert alhoewel ik alle registers opentrok die men me vorige week op stage opnieuw aanleerde... Gelukkig staat er vandaag en morgen weinig op het programma zodat ze kan uitrusten en ze dit weekend weer een actieve dag aankan!

18:29 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (37) |  Facebook |

01-07-07

Eiko's laatste dag op kot & Daphné's eerste stagedag

Ook mijn laatste twee examens gingen erg goed en goed! Bij deze meld ik u trots dat dit een examenperiode zonder slechte examens was!!! :-)
Vrijdag, Eiko's laatste full-time dag op kot, ruimden Maarten en ik het gehele kot op. Mijn manuele rolstoel, mijn oude elektrische rolstoel, spelletjes, cursussen, hopen kledij en ook Eiko's mand, haar speelgoed, haar spullen, de rest van haar eten, etc moesten allemaal mee naar huis. Het deed erg gek, zowel voor Eiko als voor mezelf... Toen papa ons gerief die avond kwam ophalen met de auto, was Eiko dolenthousiast om hem terug te zien. Zoals jullie hier kunnen zien, huppelde madam meteen vrolijk naast hem, zonder zelfs maar te willen gaan snuffelen in het park of de eendjes van hun teveel aan brood te ontdoen! Het leek alsof ze mij al totaal vergeten was. Toen papa met de overvolle auto naar huis vertrok en ik met Eiko richting station vertrok - we wisten al opvoorhand dat we er niet meer bij zouden passen in de auto - keek ze enorm ontgoocheld. Met behulp van een opmonterend liedje haalden we onze trein alhoewel ik toch er opnieuw van verschoot dat we er zo lang over deden: vroeger moest ik slechts op een half uurtje rekenen om van mijn kot naar het station te raken, nu deden we er drie kwartier over en was Eiko bekaf.

Zoals velen reeds weten, ging gisteren de eerste stagedag door. Na Eiko snel aan papa overhandigd te hebben, kwamen er toch enkele traantjes. Mijn meisje keek echt verwonderd maar vond het gelukkig na enkele minuten allemaal prima. De medestagegenootjes zijn allemaal toffe mensen en we gaan samen allemaal superhard ons best doen opdat we binnen enkele weken samen zouden kunnen slagen in ons doel: een hulphond verdienen. Drie personen - waaronder ikzelf - komen hun tweede hulphond verdienen. Raar maar waar zijn alledrie de bijna gepensionneerde hulphonden afkomstig uit de E-lichting: Monique van Easy, en Kathleen van Eros - jaja, Eiko's broer! - en ikzelf, Daphné van Eiko.
De theorie was interessant en alhoewel ik het meeste nog wist - het zou erg zijn moest je zeven jaar met een hulphond op stap zijn en niet begrijpen hoe ze denkt - waren er toch enkele zaken die ik was vergeten of jaren terug toch duidelijk verkeerd had begrepen.
In de namiddag trainden we met alle hulphonden die op zoek zijn naar een baas. Met zo'n energieke en werklustige beestjes werken was erg lang geleden en vergde toch heel wat aanpassingen en energie... Het oefenen ging met alle hondjes erg goed: het zijn écht superhondjes die graag en goed werken: bravo Liesbeth en Maria! Met welke hondjes het anders was, net dat ietsje meer, die blik, etc houd ik nog even voor mezelf. Met namen noemen zijn jullie toch niks en volgende zaterdag kan het heel goed zijn dat het dat ietsje beter gaat met totaal verschillende honden... Nog even wachten dus! Zaterdag 14 juli worden de voorlopige koppels bekendgemaakt...

Die avond zakten papa, Eiko, Maarten en ikzelf nog af naar het hulphondencafé waar ik me nog erg goed heb geamuzeerd alhoewel ik toch nogal moe was. Eiko plakte echter de hele avond aan papa's stoel of been behalve die enkele keren dat ze mee ravotte met de meute. Zelfs toen ik haar riep of probeerde te knuffelen, liet het haar precies allemaal ijskoud. Ik voelde me zo verraden... Eén dag met papa op stap en ze is verkocht. Vandaag is het opnieuw iets beter, ze is weer de oude nadat ik haar haar ontbijt gaf...Zijn tempo bevalt haar duidelijk beter dan het mijne. De beslissing om haar op pensioen te laten gaan, voelt steeds beter aan ondermeer door de gesprekken met Kathleen, het contrast tussen Eiko en de honden op de stage, haar liefde voor mijn papa, het gezag dat hij over haar heeft en de kwispel die dat veroorzaakt bij haar. Ik vermoed dat de overgang vlotter zal lopen dan ik me ooit had kunnen inbeelden...

11:43 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (39) |  Facebook |