25-06-07

Zonnekinderen & de regen, slechte combinatie...

Ik realiseerde me net dat op 10 juni, Eiko en ik 7 jaar en 7 maand een koppel vormden én Maarten en ik op diezelfde dag net 4 jaar en 4 maand samen waren... Lang hé? Leuke tijden vliegen voorbij...
Ook vandaag ging het examen goed, al was ons humeur niet opperbest. Het slechte weer, de vermoeidheid, het sombere examenlokaal met een regenachtig uitzicht, de rilling over mijn rug toen men mijn jas uit trok, de nerveusiteit toen ik besefte dat ik helderder zou moeten nadenken om een oplossing te vinden voor de tweede van de drie vragen (ik vond het uiteindelijk toch), het gesukkel om van tussen de banken te manuvreren om mondeling examen te gaan afleggen, etc speelden duidelijk ook op Eiko's stemming. Nadat ik klaar was met het mondelinge deel, weigerde ze namelijk op te staan: ze bleef languit liggen met haar kop op haar poten en haar blik op mij gericht. Zelfs nadat ik het commando "kom mee, we vertrekken" had gespecifieerd in "sta recht" zodat we kunnen vertrekken, bleef ze liggen. "Ze heeft er precies niet veel zin in", zei de prof, en ik werd nog nerveuzer. De stille fluistertoon liet ik even achterwege. Nadat ik op mijn alleropgewektste toon het "sta recht" commando had uitgesproken, stond ze langzaam op. Inpakken en wegwezen, door de regen naar ons kot. Nadat de hemel hier twee uur geleden even opklaarde, klaarde ook ons humeur een uurtje geleden eindelijk op. Een ietwat wilde doch gezellige knuffelpartij bevestigde dat. Het was een tijdje geleden dat Eiko nog eens weigerde op te staan. Ik was weer even vergeten hoe dat aanvoelde, een hondje dat er écht geen zin in heeft. Het wordt echt tijd. We voelen het...
Nog twee examens te gaan... Nog vijf keer slapen en ik ontmoet mijn toekomstige maatje. Hij/zij zal over een grote maand Eiko's job overnemen zodat Miss Madam rustig kan genieten van haar pensioen, zonder elke keer te moeten opstaan als ik haar iets vraag.

17:21 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

23-06-07

Eiko aan den drank

Omwille van het plotse verlies van Fado en het zware examen van vrijdag was het hier langer stil dan gewoonlijk. Alhoewel we maandag, woensdag én vrijdag nog examen hebben, poot ik hier toch nog even wat nieuwtjes neer. Vooreerst zijn de voorbije vier examens allevier goed gegaan! Zowel Eiko als ikzelf hebben niet veel foutjes gemaakt waardoor we beiden trots mogen zijn op onszelf en elkaar - al zeg ik het zelf. 4 down, 3 to go...

Tugging gently...Sinds enkele maanden wordt onze - niet alcoholische - drankvoorraad gestockeerd onder mijn bureau zoals u reeds zag op de foto's van 'the tugging game'. Een tijdje geleden probeerde ik of Eiko een fles spuitwater zou kunnen en willen oppakken en naar de keuken dragen daar iedereen in de keuken toen net druk in de weer was en ik dat eigenlijk eens zelf wou proberen, dit welliswaar met Eiko's assistentie. Deze vuurdoop slaagde schitterend: Eiko kwam onder luid gejuich de keuken binnengehuppeld, fier als een gieter met die fles water in haar mond! Waarom ik de fles niet zelf aannam in plaats van Eiko ermee te laten zeulen? Indien ze te zwaar zou blijken te zijn voor mij als Eiko ze niet hoog genoeg zou aangegeven hebben, was de kans reeël dat ik ze op mijn eigen tenen zou laten vallen: pijnlijk.
Sinds kort staat ook een pakje kleine fruitsapjes onder mijn bureau. Alhoewel die sapjes eigenlijk bedoeld waren als examendrank, drink ik er nu ook af en toe eentje tijdens het studeren... Om een lang verhaal kort te maken: vandaag haalde Eiko met succes twee sapjes uit de plastic verpakking die het dozijn sapjes samenhield, en gaf mij die supernetjes aan!
Ik geef toe dat dit eigenlijk gewoon een nieuwe toepassing is van een reeds gekend commando 'iets oprapen en het afgeven'. Op Eiko's leeftijd zou het meer dan een jaar duren vooralleer ze een totaal nieuw commando volledig onder die knie zou hebben zoals ik reeds heb ervaren. Ook moet u weten dat ze dit commando met alle plezier uitvoerde welliswaar nadat ze een hele voormiddag in haar mand heeft liggen snurken. Die broodnodige rust en het leven op een lager pitje kan ik haar volgend jaar echter niet bieden (meer uitleg, klik hier). Ik zal zoals elke laatstejaarsstudent thesissen wat echt niet mag worden onderschat (van 9 tot 17uur in het labo, opzoeken, etc), gecombineerd met lessen volgen én alles wat ik daarbuiten nog doe. Indien Eiko dit zou kunnen beseffen, zou ze me zeker weten dankbaar zijn dat ik haar op pensioen laat gaan.

Ps: over exact één week (zaterdag 30 juni 2007) bevind ik me - indien alles goed gaat - op de eerste van de tien stagedagen om Eiko's opvolger te leren kennen, met hem/haar te leren werken én hem/haar te gaan verdienen. Zenuwachtig, nieuwsgierig en toch ook een heel klein beetje bang. Voor het eerst in acht maanden - de begrafenis van mijn oma - meer dan een uurtje zonder Eiko... Dat wordt wennen...
En nu weer achter die boeken! Nog 7 dagen...

16:03 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-06-07

Fado 1/01/2000 - 14/06/2007

Fado 1/01/2000 - 14/06/2007


Gisterenavond is Fado, Eiko's 'broertje' plots gestorven.
Hij is bij ons aangekomen als verwaarloosde puber: hij zag eruit als een oude hond omwille van zijn grijze baardje, maar zijn tanden en het feit dat zijn schofthoogte nog met tien centimeter toenam nadat hij bij ons was aangekomen, verraadden zijn echte leeftijd: zes maand. Hij kwam er als hondje voor mijn zus Florence. Daar Eiko mijn hulphond was, mocht zij haar niet aaien wat enorm zwaar was voor haar. Na zes maand zagen kwam Fado toevallig in ons leven en halsoverkop ook in ons huis. Iedereen zal beamen dat Fadokusje bij ons een prinsenleven heeft gehad. Hij was bijna altijd graag gezien - ok even niet als hij een wind liet, kreeg telkens opnieuw een nieuw warm mandje als hij er op vakantie eentje kapot knabbelde, ontving van iedereen vele knuffels, altijd goed eten en vooral massa's aandacht want daar was hij gek op...
Uit de autopsie bleek vandaag dat zijn lever reeds jaren was aangetast, wat meteen ook zijn gevoelige darmen verklaart. Er was echt niks aan te doen, ook hadden we het op een of andere manier eerder geweten. Doordat zijn lever was gestopt met werken, is zijn hart beginnen bloeden in zijn hartzakje, waardoor het langzaam maar zeker is gestopt met kloppen. Toen hij stierf lag hij wel waar hij het allerliefste lag: in de armen van zijn baasje, mijn zus.
Vandaag is Flo, moedig als ze is, examen gaan afleggen. De komende weken heeft ze er nog twee. Iedereen die haar wil steunen: ze leest mee... Wie haar liever persoonlijk een berichtje stuurt: ik maakte tijdelijk een tweede mailknop aan die je terugvindt helemaal onderaan in de rechter kolom.

22:38 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (31) |  Facebook |

12-06-07

Op sleeptouw

Het eerste examen is gelukt! Daarbovenop liet Eiko me wel opnieuw knalrood worden... Toen ik na de schriftelijke voorbereiding vooraan bij de prof het mondelinge deel wou gaan afleggen, bleef Eiko namelijk gewoon doorslapen. Ze herkent de 'klik' van mijn nieuwe rolstoel namelijk nog niet waardoor ze niet doorheeft wanneer ik vertrek. Daar ik dat echter totaal niet gewoon ben, had ik dus ook niet door dat ze gewoon bleef liggen. Bijgevolg nam ik haar dus een centimeter of 5 ver mee op sleeptouw... Gelukkig heeft ze sinds haar tiende verjaardag een stoffen halsband aan waardoor ik haar dus totaal geen pijn deed: ze bleef gewoon doormaffen! Pas na drie keer steeds luider naar naam te zeggen, werd ze wakker. Tegen dan had iedereen in het lokaal dit natuurlijk gemerkt en zag ik knalrood... Als ik u dan nog vertel dat ze nadien de prof nog begon te charmeren met een vrolijke kwispel en een poging tot handkus, begrijpt u wel dat ik even door de grond kon zinken...
Met haar nieuwe jasje is ze soms echt wel vrijpostig, zeker als ze wat energie op overschot heeft... Zou ik haar tijdens het volgende examen toch niet beter haar oude strenge jasje aandoen? Of is dat machtsmisbruik...

21:23 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-06-07

Neusdruppels: help!

Het is geen goed idee een keelontsteking te krijgen net voor de blok start. Als die keelontsteking dan nog acht dagen blijft aanslepen, kan u wel begrijpen dat mijn 'mood' helemaal zagerig was. Over die keelontsteking heb ik al genoeg gezaagd tegen de kotgenootjes en Maarten - nogmaals excuseer daarvoor - maar die kwaaltjes die ik er als toemaatje bijkreeg vormen vandaag de oorzaak van mijn verhaal.
Zo had ik ondermeer verschillende dagen bezoek van een loopneus - jaja, mijn neus kan wel lopen - die ik probeerde weg te jagen met behulp van verschillende spray's en één flesje neusdruppels. De spray's kan ik praktisch nooit zelf inspuiten daar ik niet hard genoeg kan duwen waardoor ik het spray-en zowiezo aan iemand moet vragen. Dat ene flesje neusdruppels kreeg ik wonder boven wonder wél zelf open! Nu weet eenieder onder jullie dat het nadeel van neusdruppels is dat je ondersteboven moet gaan hangen opdat ze in je neus zouden raken. Ik was dat feitje echter even vergeten door het jarenlange spray-en. Vol goede moed probeerde ik dus verschillende hoofdposities uit om die druppels meer danéén seconde in mijn neus te houden. Indien ik ver genoeg over mijn armleuning naar links hing, lukte het! Een trouwe lezer hoort mij echter al aankomen: ik hing pas ver genoeg naar links voor de neusdruppels wanneer ik tever naar links hing om nog zelfstandig recht te raken... Typisch Daphné? Inderdaad ja... Voor die situaties had ik Eiko dus het commando 'help' geleerd. Het was echter de eerste keer dat ze me zou recht helpen in mijn nieuwe rolstoel. Het feit dat ik dit pas achteraf heb beseft, zegt denk ik genoeg over hoe vlot ze me rechtduwde. Ze deed het super!

Voor de rest zijn wij naarstig aan het studeren. De komende drie weken leggen we zeven examens af waarvan maandag al het eerste. Duimen jullie ook?

22:07 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |