28-04-07

Eiko en mijn chinese buurman

Elk jaar leg ik tijdens de allereerste vergadering eind september met mijn nieuwe omkaderingsgroep het meest de klemtoon op de vraag aan iedereen om Eiko te negeren: het is de bedoeling dat ze mij de leukste persoon ter wereld blijft vinden opdat ze goed voor mij zou werken. Eens iedereen haar een korte periode heeft negeerd, loopt het meestal wel los. Al zegt bij het binnenkomen iedereen wel eens goeiendag aan Eiko door haar een aai over haar bol te geven, ze blijft mij duidelijk boven de anderen verkiezen. Wat echter nooit mag, is haar voederen. Eten is voor Eiko het allerleukste dat er bestaat. Wie haar eten geeft, wordt aanbeden en is enorme concurrentie voor mij als haar baasje. Behalve die paar 'vliegende frieten' in het eerste jaar die voor Eiko totaal uit de lucht kwamen vallen, is hier nooit tegen gezondigd. Ze wist niet van wie ze kwamen maar had des te beter onthouden dat frieten enkel in de keuken rondvlogen: ze lag te pas en te onpas in de keuken, wachtende op 'vliegende frieten' of ander vliegend eten. Ik ben zo kwaad geweest op die personen die de frieten lieten vliegen, dat geen enkele friet ooit nog vloog.

Dit jaar leek alles prima te gaan. Alleen was Eiko tegen eind oktober toch wel erg gek op mijn chinese buurman. Hij praat echter tegen zichzelf en fluit, zingt en huppelt de hele dag door. Ik dacht dat Eiko dit als beloningen aanzag en begon tegen hem op te bieden: ik ging ook tegen haar babbelen als we op stap gingen, knuffelde haar harder en meer en speelde ook steeds vaker piano op haar kont. Helaas, niks mocht baten. Eiko's staart bleef in overdrive gaan wanneer zij hem hoorde aankomen en wanneer hij in de keuken was, lag zij steenvast aan zijn voeten zoals u op de foto kan zien. Frustrerend. Zeker daar hij niks verkeerd deed in mijn ogen: ik had hem nooit een vinger naar haar zien uitsteken ook al was hij gek op haar. Hij hielp mij bovendien erg goed: niks was hem teveel, hij was altijd op tijd en deed meer dan zijn deel van de omkadering.
Dit veranderde echter allemaal toen verschillende kotgenootjes me vertelden dat ze het niet eerlijk vonden: hij mocht haar wel aaien en zij niet terwijl het duidelijk onze relatie aantastte. Dit wierp natuurlijk een heel ander licht op de zaak. Natuurlijk ontkende hij alles en was hij het er volkomen mee eens dat Eiko niet mocht geaaid worden opdat ze mij als baas zou aanzien. Dit veranderde echter niks aan zijn gedrag. Bijgevolg liet ik Eiko geen seconde meer uit mijn zicht verdwijnen en strafte haar telkens zij naar hem toe wou gaan. Ze kreeg ook enorm onder haar voeten, elke keer ik of een ander kotgenootje haar betrapte op bedelen of geknuffeld worden door mijn buurman. Een keer betrapte ik haar op bedelen en werd echt furieus. Het feit dat ze in plaats van 'in haar mand' te gaan zoals ik haar had bevolen, doodsbang de kamer van mijn buurman binnenstoof, was de druppel die de emmer deed overlopen. Een bange hond hoort onderdanig te zijn en dit te tonen aan zijn baas of bescherming gaan zoeken bij zijn baas, niet bij de buurman! Dat ik hem dan nog hoorde lachen met dit alles maakte dat ik zijn kamer binnenstormde om het hen beiden eens goed duidelijk te maken. Daar Eiko echter achter de deur zat die ik in mijn woede met mijn rolstoel enorm hard had opengeknald, was ze harder geschrokken dan ooit te voren. Dit en het feit dat ik het bedelen en knuffelen ben blijven verbaal bestraffen, heeft gemaakt dat we nu weer in vrede samenleven.
Eiko vindt hem nog tof, maar hij is zeker geen concurrentie meer voor mij. En mijn buurman? Die kijkt vertederd naar haar wanneer ze zich tegen de muur aan het krabben is of achter een tennisbal aanholt. Gelukkig blijft het meestal bij kijken en heeft Eiko daar niet zo veel aan. Hopelijk probeert mijn buurman dit volgend jaar niet met Eiko's opvolger. Volgend jaar ga ik zo afwachtend niet zijn... Wee o wee eenieder die dan één poot durft uitsteken naar mijn hulphond... Bij deze bent u gewaarschuwd.

My neighbour & Eiko

22:35 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

22-04-07

Gaan stemmen & honden gewassen

Deze voormiddag zijn Eiko en ik gaan stemmen. Ons stemlokaal was van deze keer volledig toegankelijk: er lagen twee hellende vlakken met antislip om de trapjes te overbruggen en de tafel in één van de hokjes was mooi verlaagd! Chapeau Wortegem-Petegem! Dit gebaar wordt geapprecieerd! Foto's namen we echter niet: wie weet zouden we dan nog een derde keer moeten gaan stemmen...

Daar het vandaag erg mooi weer is, besloten we de honden te wassen. Op dit eigenste moment liggen ze beiden reeds te drogen in de zon! Foto's volgen!

Update: hierbij de beloofde foto's! Door op de foto's te klikken, zie je bovendien - zoals altijd - een beschrijving ervan op hun Flickr-pagina.

Say cheese!

You will never escape my hairy hands!

Soapy coiffure!

The finishing touch...

14:50 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-04-07

Pensioen

Af en toe krijg ik van mensen de vraag 'En wat als zij te oud wordt om te werken?'. Wanneer een assistentiehond te oud wordt om te werken, gaat hij op pensioen. Dan vervalt zijn job als assistentiehond en wordt hij een gewone doch zeer welopgevoede huishond. Het baasje beslist dan in samenspraak met het centrum waar de hond het best van zijn pensioen kan genieten: ofwel bij zijn baasje of zijn familie, ofwel bij zijn gastgezin, ofwel elders indien deze geen opties zijn. Indien het baasje dat wenst, wordt de hond vlot opgevolgd door een nieuwe assistentiehond die dan zijn taken overneemt.

Eiko is tien jaar oud en is reeds zevenenhalf jaar mijn hulphond. Ze wordt er natuurlijk niet jonger op waardoor haar nakend pensioen reeds meermaals aan bod kwam zoals hier, hier en hier. Ik weet dat ik niet zonder hulphond verder kan zonder véél aan zelfstandigheid in te boeten wat ik niet wil. Eiko's opvolger zal dan ook de fakkel vlot overnemen na samen met mij de stage en het examen met succes afgelegd te hebben. Daar twee maal per jaar een groepje pups de opleiding start, zijn ook twee maal per jaar een groep honden klaar met hun opleiding: een winter- en een zomergroep worden aan hun toekomstige baasje voorgesteld en gekoppeld in een winter- en een zomerstage. De winterstage valt echter volledig in de blok- en examenperiode wat niet bevorderlijk zou zijn, noch voor de fakkelovername, noch voor mijn studies. Reeds lang was beslist dat ik indien het enigzins mogelijk was, zou deelnemen aan een zomerstage.
Wie ons kent of ons via deze weg reeds eventjes aandachtig volgt, merkt dat Eiko de laatste tijd snel veroudert. Deze trend zal zich voortzetten, met of zonder nieuw jasje, met of zonder nieuwe halsband, of we het nu aanvaarden of niet. Indien deze trend zich aan dit tempo verderzet, snakken we beiden voor het begin van 2008 naar haar pensioen, dit zonder rekening gehouden te hebben met onze jaarlijkse herfstblues.
Ik voel het aan haar gehijg indien we iets verderop les hebben dan anders, aan de minachtende blik die ze de tennisbal toewerpt wanneer ik die voor haar weggooi terwijl ze onbeweeglijk op het terras blijft liggen, aan die vermoeidheid die haar veel te snel overmeestert indien we er een dagje opuit trekkenzoals vorige week, en aan al die andere kleine tekens. Steeds vaker kan ze mijn tempo niet meer bijhouden en dat is voor geen van beiden fijn. Ze toont me bovendien ook meer en meer dat ze even geen zin heeft om te werken: ik vind het vreselijk om te zien dat wanneer ze na drie keer vragen en heel wat aanmoedigen, mijn pen toch opraapt, ze zich amper iets aantrekt van mijn belongingen en zich met een zucht terug in haar mand laat ploffen.
Het gaat allemaal in ups en downs. Tijdens de ups is het alsof we er nog jaren samen tegenaan kunnen gaan. Tijdens de downs wens ik dat ze al op pensioen was.
Het is ons beiden duidelijk dat het moment dichterbij komt en dat voor geen van beiden fijn zou zijn, moest ze niet op een welverdiend pensioen kunnen gaan wanneer ze fysiek niet meer voldoende kan of wil werken.

Daarom gaat Eiko begin augustus 2007 op pensioen, wanneer haar opvolg(st)er de fakkel zal overgenomen hebben. Zo kunnen we in de zomervakantie beiden wennen aan de nieuwe situatie en kunnen we het volgend academiejaar alledrie opnieuw vlot starten.

Wie mij een beetje kent, vraagt zich nu waarschijnlijk af waarom ik hier zo gerust in klink.Het is simpel: zowel mijn als haar toekomst ziet er erg rooskleurig uit! Eiko mag van haar welverdiend pensioen genieten bij ons thuis met mijn papa als haar baas. Zo zal ze ook met haar baas mee mogen in de auto naar het kantoor waar ze een prachtige kantoormand zal hebben zoals het een hulphond op pensioen betaamt. Papa is reeds jaren dol op Eiko en heeft zich jaren ingehouden. De zin 'Ik wil niet dat Eiko bij ons weggaat. Ze hoort bij ons.' en het feit dat ik papa alles mag aanleren, hebben me volledig overtuigd. Ik maak voor papa mijn verkorte versie van de Hachiko-cursus, toegepast op Eiko en zal met hen oefenen tot het verkleinde arsenaal aan commando's hen vlot lukt. We zijn er zelfs al aan begonnen! Zo zal de overgang voor Eiko zo soepel mogelijk gebeuren. Ik heb er het volste vertrouwen in dat ze samen gelukkig zullen zijnen ben dan ook dolblij met deze oplossing. Hieronder een foto van papa, Eiko en ikzelf in Spanje in 2004.

Papa, Eiko & I


Voila, nu weten jullie het ook. Vragen zijn altijd welkom, maar heb alstublieft respect voor deze lastige beslissing. Reeds enkele antwoorden op vragen die zeker komen: Eiko's blog blijft bestaan en ik zal deze blijven updaten, dan wel minder vaak als nu. En ja, natuurlijk krijgt ook haar opvolg(st)er een mooie weblog.

17:24 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

17-04-07

M&M tubetje

Vele foto's die hier op mijn blog verschijnen, nam ik niet zelf omdat ik de foto's niet kan nemen zoals het moet qua positie van de fotograaf. Daarom neemt Anne-Catherine, Maarten, Florence of Fu de foto in mijn plaats met mijn - al dan niet gevolgde - aanduidingen. Eind maart vond ik echter een soort fotografie die ik wel volledig zelf kon beoefenen: macro fotografie! Hieronder mijn eerste foto's die ik meteen ook samenbracht in een mozaiek.

M&M?

Dit zijn de mooiste close-ups uit een hele reeks waar het tubetje met Eiko's brokjes centraal staat. Er kunnen een tiental grotere brokjes in worden bewaard zonder dat een enkel geurtje kan ontsnappen! Hierdoor komt het brokje onverwachts: ze ruikt het niet van verre komen! Deze tube heeft een klein formaat en past dus perfect op de schoot, in een jaszak of handtas waardoor ik het overal bij me heb. Zo kan ik Eiko op elk moment belonen met een in haar ogen supergigabeloning: een brokje! Natuurlijk blijft dat brokje slechts een supergigabeloning indien ze het niet te pas en te onpas krijgt: als ze iets supergoed doet, iets nieuws, iets dat ze écht mag herhalen, iets dat ingeprent dient te worden, iets dat wordt getraind, enzovoort.
Jammergenoeg sneuvelde het doosje vorige week aan zee: 's nachts verveelde Fado zich en knorde zijn maag. Het tubetje ruikt natuurlijk ietwat naar brokjes, zeker voor een gevoelige hondenneus en stond bovendien op de rand van de eettafel... Hij heeft het genomen en is erop blijven knabbelen tot het al zijn koekjes en smaak had prijsgegeven... Gelukkig vond Maarten nog eentje dat even zacht opent als mijn lievelingstubetje. Het werd een groentje dat zijn plastic M&M's jasje reeds verloren was. Het opent écht even gemakkelijk en blinkt nog mooi! En toch heb ik heimwee naar mijn oud geel tubetje... Gelukkig nam ik er onlangs nog een vijftigtal foto's van!

10:45 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15-04-07

Zon, zee, Stan, alles wat Eiko verlangt

Hoe onze vakantie was? Zalig rustig! De cursussen zijn goed gevorderd, het weer was prachtig, goed gezelschap, lekkere spaghetti gemaakt en gegeten, leuk bezoek, kortom een paasvakantie naar ons hart! De vakantie was ook volledig op Eiko's tempo: zonnen, luieren, even wandelen, weer zonnen, slapen, enzovoort. De oude tante genoot met volle teugen! Enkel die dag waarop we met de trein naar Leuven trokken duurde véél te lang voor haar. Ik moest namelijk op controle om te kijken of ik helemaal genezen was van mijn longontsteking. Tram, trein, even winkelen, middagmaal zoeken, ziekenhuis doorkruisen, even langs het kot passeren voor een sanitaire stop, en dan snel de bus, trein en tram terug. Eiko was bekaf voor we in het ziekenhuis aankwamen... Dit terwijl het echt niet te warm was en ze de hele treinrit had geslapen. Mijn meisje wordt echt oud... Maar na een dagje zonnen waren haar batterijen gelukkig opnieuw volledig opgeladen!
Deze foto lag op ons pad naar het ziekenhuis. Zoals u kan zien konden we niet weerstaan een foto te nemen. En voor een keer draagt Eiko de meeste kleren!

Eiko and Stan

12:30 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |