20-04-07

Pensioen

Af en toe krijg ik van mensen de vraag 'En wat als zij te oud wordt om te werken?'. Wanneer een assistentiehond te oud wordt om te werken, gaat hij op pensioen. Dan vervalt zijn job als assistentiehond en wordt hij een gewone doch zeer welopgevoede huishond. Het baasje beslist dan in samenspraak met het centrum waar de hond het best van zijn pensioen kan genieten: ofwel bij zijn baasje of zijn familie, ofwel bij zijn gastgezin, ofwel elders indien deze geen opties zijn. Indien het baasje dat wenst, wordt de hond vlot opgevolgd door een nieuwe assistentiehond die dan zijn taken overneemt.

Eiko is tien jaar oud en is reeds zevenenhalf jaar mijn hulphond. Ze wordt er natuurlijk niet jonger op waardoor haar nakend pensioen reeds meermaals aan bod kwam zoals hier, hier en hier. Ik weet dat ik niet zonder hulphond verder kan zonder véél aan zelfstandigheid in te boeten wat ik niet wil. Eiko's opvolger zal dan ook de fakkel vlot overnemen na samen met mij de stage en het examen met succes afgelegd te hebben. Daar twee maal per jaar een groepje pups de opleiding start, zijn ook twee maal per jaar een groep honden klaar met hun opleiding: een winter- en een zomergroep worden aan hun toekomstige baasje voorgesteld en gekoppeld in een winter- en een zomerstage. De winterstage valt echter volledig in de blok- en examenperiode wat niet bevorderlijk zou zijn, noch voor de fakkelovername, noch voor mijn studies. Reeds lang was beslist dat ik indien het enigzins mogelijk was, zou deelnemen aan een zomerstage.
Wie ons kent of ons via deze weg reeds eventjes aandachtig volgt, merkt dat Eiko de laatste tijd snel veroudert. Deze trend zal zich voortzetten, met of zonder nieuw jasje, met of zonder nieuwe halsband, of we het nu aanvaarden of niet. Indien deze trend zich aan dit tempo verderzet, snakken we beiden voor het begin van 2008 naar haar pensioen, dit zonder rekening gehouden te hebben met onze jaarlijkse herfstblues.
Ik voel het aan haar gehijg indien we iets verderop les hebben dan anders, aan de minachtende blik die ze de tennisbal toewerpt wanneer ik die voor haar weggooi terwijl ze onbeweeglijk op het terras blijft liggen, aan die vermoeidheid die haar veel te snel overmeestert indien we er een dagje opuit trekkenzoals vorige week, en aan al die andere kleine tekens. Steeds vaker kan ze mijn tempo niet meer bijhouden en dat is voor geen van beiden fijn. Ze toont me bovendien ook meer en meer dat ze even geen zin heeft om te werken: ik vind het vreselijk om te zien dat wanneer ze na drie keer vragen en heel wat aanmoedigen, mijn pen toch opraapt, ze zich amper iets aantrekt van mijn belongingen en zich met een zucht terug in haar mand laat ploffen.
Het gaat allemaal in ups en downs. Tijdens de ups is het alsof we er nog jaren samen tegenaan kunnen gaan. Tijdens de downs wens ik dat ze al op pensioen was.
Het is ons beiden duidelijk dat het moment dichterbij komt en dat voor geen van beiden fijn zou zijn, moest ze niet op een welverdiend pensioen kunnen gaan wanneer ze fysiek niet meer voldoende kan of wil werken.

Daarom gaat Eiko begin augustus 2007 op pensioen, wanneer haar opvolg(st)er de fakkel zal overgenomen hebben. Zo kunnen we in de zomervakantie beiden wennen aan de nieuwe situatie en kunnen we het volgend academiejaar alledrie opnieuw vlot starten.

Wie mij een beetje kent, vraagt zich nu waarschijnlijk af waarom ik hier zo gerust in klink.Het is simpel: zowel mijn als haar toekomst ziet er erg rooskleurig uit! Eiko mag van haar welverdiend pensioen genieten bij ons thuis met mijn papa als haar baas. Zo zal ze ook met haar baas mee mogen in de auto naar het kantoor waar ze een prachtige kantoormand zal hebben zoals het een hulphond op pensioen betaamt. Papa is reeds jaren dol op Eiko en heeft zich jaren ingehouden. De zin 'Ik wil niet dat Eiko bij ons weggaat. Ze hoort bij ons.' en het feit dat ik papa alles mag aanleren, hebben me volledig overtuigd. Ik maak voor papa mijn verkorte versie van de Hachiko-cursus, toegepast op Eiko en zal met hen oefenen tot het verkleinde arsenaal aan commando's hen vlot lukt. We zijn er zelfs al aan begonnen! Zo zal de overgang voor Eiko zo soepel mogelijk gebeuren. Ik heb er het volste vertrouwen in dat ze samen gelukkig zullen zijnen ben dan ook dolblij met deze oplossing. Hieronder een foto van papa, Eiko en ikzelf in Spanje in 2004.

Papa, Eiko & I


Voila, nu weten jullie het ook. Vragen zijn altijd welkom, maar heb alstublieft respect voor deze lastige beslissing. Reeds enkele antwoorden op vragen die zeker komen: Eiko's blog blijft bestaan en ik zal deze blijven updaten, dan wel minder vaak als nu. En ja, natuurlijk krijgt ook haar opvolg(st)er een mooie weblog.

17:24 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

Commentaren

Ik heb het er helemaal koud van gekregen...

Ongetwijfeld één van de moeilijkste beslissingen die je ooit moest maken, chapeau... Ik zou het niet kunnen.

Maar ik respecteer je beslissing en sta er zelfs helemaal achter.

Gepost door: Annelies | 20-04-07

moedige beslisssing gaandeweg had ik al zoiets van
oh neen
breng haar dan maar naar mij
maar nu ik het einde las
ben ik hartstikke trots op jullie
sterkte
toy toy toy met die nieuwe hond
en alle warmte voor eiko!

Gepost door: abnormalia | 20-04-07

Dappere meid! Tussen de regels door kan men echt wel lezen hoe lastig het voor jou moet zijn. Toch is het de juiste beslissing die je neemt. Je bent jong en je wilt vooruit... hondje moet mee kunnen met jouw tempo. Eikje kan dit nu niet meer zo best, daarom:laat haar met volle teugen genieten van de aaien en beloningen die ze nu op haar oude dag kan krijgen ook zonder te werken! Voor jou zit er vast een heel knappe opvolg(st)er klaar in de Hachikokennel.
Ik ben vooral blij dat Eiko bij je pa mag blijven zo dat jullie elkaar nog veel zien.
Wij duimen hier voor jullie allemaal!
Je doet er echt goed aan. Ook de keuze van stage valt gelukkkig goed me. Het zou inderdaad niet te doen zijn met de winterstage. Nu hebben jullie het ganse verlof om aan elkaar te wennen.

Vanaf deze zomer wordt het dus twee blogjes :-) lezen :-)
Dikke knuf aan Eikje!

Gepost door: Stien | 20-04-07

Onder het lezen had ik ook zo iets van: Oh nee!
Maar inderdaad, het is wel beter dan, zowel voor jou als voor Eiko.
Veel geluk dan met de nieuwe hond in augustus, en gelukkig gaat Eiko niet te ver weg hé!

Gepost door: frambloos | 20-04-07

Aangrijpend Lieve Daphné,
ik heb zelf nog niet ervaren wat het is om je hond op pensioen te moeten laten gaan, maar het lijkt me een enorm moeilijke, intensieve periode, om afscheid te nemen van je lieve eerste hond, en tegelijkertijd uit te kijken naar een nieuwe hond waarmee je opnieuw zo'n band zult moeten opbouwen. Ik wens je alvast alle suc6 toe!


Geplaatst door Daphné in opdracht van Kim daar de skynetblogs ontoegankelijk zijn voor personen met een visuele functiebeperking.

Gepost door: Kim & Olly | 21-04-07

happy Ik vind het natuurlijk wel treurig, maar ik hou toch vooral een positief gevoel over aan deze post. Zowel jij als Eiko weten dat het zo beter zal zijn, en Eiko gaat niet weg, ze wordt liefdevol geadopteerd door je papa, dat moet toch een ongelofelijke opluchting zijn. Weten dat ze niet ver weg zal zijn, dat je ze vaak zal kunnen zien, en dat ze in goede handen zal zijn bij haar nieuwe baas, dat moet de overstap voor jou toch ook iets lichter maken. We zullen haar allemaal missen, jij nog het meest van al, maar het is geen einde he, gewoon een nieuw begin, voor jullie allebei. En een begin, dat is iets vrolijk...
Grote knuffel aan Eiko, en goed gedaan van jou!

Gepost door: Josie | 21-04-07

je vraag over de kussens van Luca en Figo... wel, het zijn dezelfde, maar ze komen van een verschillende plek. Dat van Luca was een kerstcadeau van mijn ouders, en dat komt van een kleine dierenspeciaalzaak in Limburg. En we hebben dan voor Figo hetzelfde gekocht in de ZooMart hier in de buurt. Ze zijn gevuld met berkenschors, en ze zijn idd wel tof. Dat zijn dus hun bedden, normaal liggen ze daar enkel 's nachts op.

Gepost door: Josie | 21-04-07

Grote dierenvriend!! Fijn om hier te komen lezen.

Fijn weekend gewenst!

Groetje

Gepost door: François, Nicole, kinderen &...broertje Addis | 21-04-07

Ben al blij da je ze niet wegdoet zoals je eerst dacht! Want ik ben niet voor ruilhandel, zoals wel vaker gebeurd met hulphonden!
Ik zou Nox nooit kunnen / willen wegdoen, ookal doe ik mezelf te kort als die minder kan...
Nox blijft bij me tot zen laatste adem ookal is die oud en kan die de taken niet meer uitvoeren. Ik zal het dan wel moeilijker hebben maar moeilijk gaat ook en deed het voor hem ook allemaal alleen zonder hulp van ass hond.
Enfin ieder doet wat hem best uitkomt, maar ben al blij dat die bij u pa blijft, zo ziet ze u toch nog e!!! Want als een dier zo plots weg moet, tzal voor het dier toch een ook vraag zijn als die niet meer bij baas kan/mag blijven.
Of ik na Nox nog ene neem weet ik nog geen 100precent.

Gepost door: Maggy | 22-04-07

Hmmm. Ik kreeg al direct goesting om voor te stellen om haar een pensioen bij onzen Billy aan te bieden (ai, ons huis is eigenlijk te klein), die daar zeer veel plezier mee zou beleven.

Maar bij uw vader is een super oplossing. Dan kan je haar met een gerust hart afstaan, zonder ze echt kwijt te zijn.

Gepost door: Sponzen Ridder | 22-04-07

@Maggy Waar Eiko terecht komt indien ze op pensioen gaat, wordt enkel bepaald door wat het beste is voor Eiko. Ze krijgt een erg goed leven bij mijn vader en de aanpassing zal voor haar niet zo groot zijn als verhuizen naar haar gastgezin: daarom deze keuze.

Ik ben nooit zelfstandig geweest zonder assistentiehond: voor Eiko werd ik binnen de schoolpoort gedropt, geholpen op school, en vlak aan de poort weer opgepikt een kleine 10uur later. Ze heeft me meegesleurd op de bus, trein, tram, op kot, alleen naar de unief, helemaal alleen (zonder assistentie, zonder dat ik iemand kende, alleen de belofte dat de organisatie me wel zou helpen) op ontmoetingsweekend geweest van de bio-ingenieurs, enzovoort. Ik denk echt niet dat ik dit zonder haar had gedurft. Ik wil nog veel nieuws durven ondernemen! En dit zonder Eiko tegen haar zin te moeten meesleuren...

Gepost door: Daphné | 22-04-07

veel succes!!! Hoi Daphné en Eiko,

Ik heb zelf al helaas/gelukkig deze beslissing moeten nemen toen Chassis (mijn eerste hulphond) zware gezondheidsklachten kreeg. De beslissing om haar met pensioen te sturen was heel erg moeilijk en nu nog zijn er momenten waarop ik me afvraag of ik dit niet te snel deed. Maar je moet inderdaad denken aan zowel jouw welzijn als dat van de hond. Chas kon in de helft van de gevallen niet meer mee en ik voelde me echt verloren zonder hond aan mijn zij. Opium is een waardig opvolger maar ook de overgang verliep met ups en downs. Je vergelijkt heel erg met de vorige hond en op momenten dat t slecht gaat wens je dat je die oude hond nooit met pensioen had gestuurd. Maar nu ben ik heel gelukkig met mijn nieuwe maatje. En Chassis is ook heel gelukkig, want ze geniet van een rustige oude dag bij mij en mijn ouders, zonder de stress van het hulphondenbestaan. En ook zij heeft er nu een maatje bij gekregen, die ze nooit meer zou willen missen...

Dus hopelijk zien we hier over een paar maand ook een foto van een vrolijk trio.

Veel succes vanwege Kristoff, Opium & Chassis

Gepost door: Kristoff, Opium & Chassis | 23-04-07

Tis zoals gezegd uw beslissing en wat u (het baasje) beste uitkomt. Jij beslist wat beste is, wat een ander denkt doet er weinig toe...
Hoelang weet je dit dan al? Had toch verwacht het via mail of telefoon te vernemen ipv je blog, maar soit!

Gepost door: Maggy | 23-04-07

@Maggy Het is idd mijn beslissing: beslissen is wat een baas hoort te doen, rekening houdend met wat de betrokkenen (Eiko) hem/haar 'vertellen'. Ik pleegde natuurlijk overleg met al wie me bij deze moeilijke beslissing kon helpen. Ik vroeg je niks omdat ik je opinie reeds lang kende (je had die me meer dan duidelijk genoeg gemaakt) en hier dan ook bewust en onbewust rekening mee hield: je had het hard en cru gesteld waardoor ik het niet kon vergeten. Ik had bijgevolg geen nood om daar nog dieper op in te gaan omdat dit erg gevoelig ligt.

Dat Eiko op pensioen gaat weet ik al sinds 10 november 1999. Dat het eraan zit te komen, besef ik ook al een poos daar de eerste tekenen zoals je weet al een tijdje geleden optraden (snel moe, periodes van echt niet willen werken). Wat ik in het bericht schreef komt ongeveer overeen met de chronologische volgorde van besef.
Op een bepaald moment wist ik dat het deze zomerstage werd, maar moest ik dit nog aanvaarden. Daar dit erg moeilijk was, hing ik het niet aan de grote klok: ik zei het niet expliciet op m'n blog noch in grote groepen. Met heel close vrienden (Maarten, Anne-Catherine, Liesje, Inge, en al die anderen die zich nu niet moeten achteruitgestoken voelen) praatte ik erover om het zelf te aanvaarden, niet om het bekend te maken.

Toen het erg concreet werd en ik effectief zeker stage ging doen deze zomer, was ook dat een harde klap: het bracht erg gemengde gevoelens naar boven. Enerzijds opluchting en opgewektheid: ik hoef haar niet te verplichten langer te werken dan ze wil. Anderzijds triestige gevoelens: ik verraad haar, onze werkrelatie komt nu echt ten einde.
Ook dat moest ik verwerken door erover te praten met diezelfde vrienden.
Nadat ik het had verwerkt, was ik klaar om vragen te beantwoorden, reacties (positief en negatief) te incasseren, discussies te voeren, etc. Pas toen heb ik het publiek gemaakt: ik vertelde het aan praktisch iedereen indien het aan bod kwam in een gesprek, verwittigde mijn jaargenoten en plaatste het hier online zodat ik echt niemand zou uitsluiten.
Ik ben niet iemand die iedereen iets groots zal laten weten per mail. Indien men iets moet weten, moeten ze het me vragen, plaats ik het hier, of vertel ik het wel zelf wanneer ik hen zie.

Ik hoop dat niemand zich nu buitengesloten of aangevallen voelt. Dit was echt niet de bedoeling.

Liefs,

Daphné

Gepost door: Daphné | 23-04-07

Ok ok heb het begrepen, ik ben soms mss wat te hard of te eerlijk, but thats me... Een mens word hard door dingen mee te maken, ik zal nooit liegen, of verbloemen, tis zoals het is en niks anders. Kan er niet aandoen, ik ben geen meeloper, of een knikker, voor de rust!
Sorry als het niet altijd positief overkomt.
Tis niet omdat ik eens zei "dat ik niet voor ruilhandel ben", dat jij geen opvolger mag nemen. Ben het ondertss al gewoon dat honden voor het minste (ik zeg niet dat jij dit doet!) gewisseld worden. Ik werkte jaren in asiel mss daarmee dak meer met de dieren ben begaan dan met de mensen. Mijn excuses dus als ik mss te hard overkwam ivm dit onderwerp.

Gepost door: Maggy | 23-04-07

@Maggy Ik begrijp echt waarom je eerlijk en rechtuit bent en daardoor soms hard overkomt. Je bent nu eenmaal zo en dat moet men maar aanvaarden :) Dat doe ik ook, maar dat gaat niet altijd zo makkelijk.

Je hardheid was hier wel ergens goed: je wierp een heel ander licht op de zaken en was helemaal niet meegaand. Door wat je me vertelde, ben ik er nu een stuk geruster in: ik wéét dat wat ik doe, goed zal zijn voor haar en ik haar zeker niet dump of omruil.

Een baas moet zowel voor zichzelf als voor zijn 'medewerkers' zorgen en dat is echt niet simpel.

Gepost door: Daphné | 23-04-07

op pensioen Beste Daphne,
Ik geloof dat je de juiste beslissing hebt genomen.Als uw hondje moeilijkheden krijgt om alles voor u te doen dan heb jij problemen en is dat beestje ook gefrustreerd.Eiko gaat niet weg hé maar blijft bij je papa.Je kan ze zien zoveel je wil en natuurlijk ga je in het begin vergelijkingen maken maar dat doen wij die hondjes opleiden ook.Ik wens je een goeie stage toe en dat je mag thuiskomen met een waardige vervang(st)er voor Eiko.Ik kijk ook uit naar de nieuwe blog maar zal zeker de avonturen van Eikje blijven volgen
Verder wil ik je nog eens extra bedanken voor de vele hulp die ik van u heb gehad bij het opstarten van mijn blog
Veel succes in je verdere leven en in alles wat je onderneemt!!!!!
Cathy

Gepost door: cathy | 24-04-07

Hulde voor je Papa hoor! Geweldig zoals hij dat ziet, zij hoort bij ons! Want laten we eerlijk zijn, zo is het toch. En geweldig voor Eiko dat ze zo verder oud mag worden, toch nog doen wat ze haar leven lang gedaan heeft, helpen, maar nu op een pensioen-manier.
Ik vind dat je er heel positief mee om gaat, mijn complimenten! En daardoor denk ik dat het best gaat lukken met een andere hulphond, want je bent er al even mee bezig voor jezelf, het is geen overhaast besluit. Knuffel voor jou en Eiko.

Gepost door: Vrouwtje van Chester | 25-04-07

Lieve Daphne,

ik kan me enigszins voorstellen hoe mieloijk zo'n beslising moet zijn, maar ik denk dat je een hele goede oplossong hebt gevonden. Eiko naar je vader, voor Eiko een bekende plek, nog altijd in je buurt en van de zomer met een nieuwe hond gaan trainen. Het moment dat je je hond met pensioen moet sturen, zal altijd een moeilijk moment blijven, maar petje af voor hoe je het hebt aangepakt...veel zucces en een dikke knuffel voor Eiko

Sas en Sogno

Gepost door: Saskia en Sogno | 26-04-07

dat moet een moeilijke beslissing voor je geweest zijn! echt heel dapper van je dat je dat hebt gedaan!dat bewijst dat je een hulphond verdient ;-)! veel succes op je volgende stage, laat me weten wanneer het is he dan bel ik je eens! veel liefs voor jou en een dikke knuffel voor eiko!
xx

Gepost door: Eva en Poesti | 03-05-07

pensioen van Eiko Daphé het is zo een goede beslissingdat die u nam om Eiko bij u vader
Haar laatst levens jaren te laten genieten .
Zo blijft ze in u omgeving en is het ook voor Eiko goed
Want ze blijft bij mensen die ze kent .ik wil u feliciteren
om deze zeer moedige beslissing. En ik wens u veel geluk
en liefde met de nieuwe hond .
en ik zie dat u op vakantie was in Spanje met Eiko en u vader
ik heb een vraag in verband met hulphonden en op vakantie
gaan met de vlieger .ik denk dat u mij daar een antwoord kan op geven
ik zal u mijn e-mail adres geven en ik hoop dat u mij eens een e-mail
zal sturen want ik kan u nu niet vertelen wat mijn vraag is het is zo een lang verhaal.
Tot later .
vele Groetjes en veel succes van Claeys Alice
claeysalice@scarlet.be

Gepost door: Claeys Alice | 12-08-07

De commentaren zijn gesloten.