23-03-07

Gerenoveerde voederton

Woensdag overkwam mij weer eens iets geks. Zoals jullie reeds weten bouwde kotgenootje Jo mij een speciale voederton voor mijn tiende verjaardag. Hierdoor schept mijn baasje zelf nu elke morgen mijn etensbak vol korrels - behalve als ze weer eens tijd tekort heeft, dan helpt iemand even daar ze nog steeds traag is vergeleken met de kotgenootjes.

Mijn voederton was echter een testmodel, een proefkonijn dat tot voor kort prima stand hield onder de kilo's korrels en het vele gegrabbel van mijn baasje.Enkele vijsjes bleken echter niet sterk genoeg te zijn waardoor de ton één spleetje begon te vertonen waarlangs een zalige geur kon ontsnappen die zich door de gang verspreidde en mij telkens ik passeerde in vervoering bracht. Daarom bracht Jo drie extra steunbalkjes aan.
Hiervoor moest de ton echter eerst leeg zijn. Daar ik de andere keuken even aan het opruimen was - wat bijklussen als stofzuiger kan toch geen kwaad? - hoorde ik de ton niet leeglopen. Ik vond achteraf echter wel een welriekende volle kartonnen doos en enkele gemorste brokjes op de grond. Vreemd en verontrustend: mijn korrels werden verhuisd zonder geluid!
Ondertussen was Jo reeds duchtig aan het timmeren gegaan wat hem echter niet in dank werd afgenomen door de overgevoelige oren van de bovenbuurvrouw van zijn bovenbuur (!?) die kwam reclameren. Gelukkig namen baasje en ik het hem dubbel en dik wél in dank af.
Het hervullen van de gerenoveerde voerton gebeurde op een erg originele manier: Jo plaatste de welriekende kartonnen doos gevuld met korrels, op de opening van de ton en maakte een gat in de bodem waardoor alle korrels recht in mijn speciale voerton vielen! Deze ervaring was echt nog gekker dan de vorige: deze keer hóórde ik de korrels wel vallen maar vond er helemaal géén op de grond! Volgens het baasje 'trok ik toen erg grappige smoelen' (nvdr: West-Vlaams voor 'gekke bekken trekken') die echter niet werden gefotografeerd daar iedereen met zijn handen vol stond behalve het baasje. Zij kon ons echter ook niet van dienst zijn daar ze niet kon stoppen met lachen. Handig hé zo'n baasje? En dan keek ik eens oprecht geïnteresseerd!

Dankuwel Jo voor het renoveren van mijn voederton!!!

13:30 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

een goei ziel... Gelukkig zijn er nog enkele goei zielen!!!
Ik zoek ook terug iemand die me wa kan helpen bij vanalles... Aangezien Andy stopt bij me.
http://blinkiemb.skynetblogs.be

Gepost door: Maggy | 23-03-07

Grappig 't Was wel niet zo grappig om te moeten zien dat de ton het begon te begeven, maar ik kan me
voorrstellen wat voor een snoet Eiko trok toen zij de brokken hoorde vallen en niks zag !
Zo een grappige voorvalletjes maken het leven toch wel mooi he :-)

Gepost door: Stien | 23-03-07

De commentaren zijn gesloten.