27-09-06

Nieuw kot III: plaspleintje

Sinds zondag verblijven Eiko en ik in ons nieuw kot! Daar over de aanpassingen door de K.U.Leuven en veranderingen voor ons zoveel over te vertellen valt, poot ik ons kotverhaal hier in stukjes neer. Eerst is Eiko's luxeplasparadijsje aan de beurt daar ik er deze week al enkele uren doorbracht...

Vorige jaren plaste Eiko in de omgeving van mijn kot, ergens in 't gras. Het gebeurde dan ook dat miss er even onderuit muisde om op onderzoek uit te gaan of om te gaan dineren op haar eentje. Opdat ze 's morgens niet meer zou weglopen, leerde ik haar dat ze haar ontbijt pas kreeg als ze was gaan plassen. Zo zag ze haar ontbijt als beloning voor haar plas, ging het 's morgens al een stuk vlotter en kwamen we niet meer te laat in de les door Eiko's escapades! Jammergenoeg wogen enkele koekjes van mij niet op tegen enkele snedes beschimmeld brood bij de eenden waardoor ze overdag steeds vaker het hazepad verkoos! Ook de poging met de lange leiband was op lange termijn geen oplossing. En eind vorig jaar had ze bovendien ineens door dat ze nog van een sneedje brood bij de eendjes kon genieten voor ze naar binnen spurtte om haar ontbijt in ontvangst te nemen... Kortom een hopeloze situatie!
Daarom besloot ik om bij de verandering van kot ook meteen een nieuwe gewoonte te starten: een strikt afgebakend plasplein. Zo zou het plas-en-poep-commando niet meer samenhangen met rondhollen, op onderzoek uitgaan, vuilnis zoeken, oud brood voor de eenden opeten, etc maar snel plassen op de standaard plek voor een grote beloning van haar baasje. Zo gezegd zo gedaan!
Maandag kwam Caroline van Hachiko langs om het uitverkoren plekje uit te zoeken en af te bakenen met enkele touwen zodat Eiko een visuele en dus mentale, geen fysieke grens rond haar plasplein had. Nadat we haar de grenzen hadden duidelijk gemaakt gaven we haar op een rustige toon het plas-en-poep-commando. Daar Eiko had sinds 's morgens negen uur niet meer had geplast, verwachtten we geen grote problemen. Niet dus... Ze plaste er niet op commando en ook nadat Caro een drolletje van haar hond Wolf in haar plasparadijs had neergepoot, liet ze niks los. Zelfs een plas van een extreem vriendelijke mannelijke vrijwilliger haalde niks uit. Na een kort nazorggesprek vertrok Caro terug naar Merelbeke met de woorden "Niet toegeven! Zij is koppig maar jij bent véél koppiger! Jullie passen bijeen maar jij bent wel de baas. En als ze vanavond niet plast, dan doet ze 't zeker morgenochtend voor haar ontbijt!" Dat had je gedacht! Om een lang verhaal - en vele tripjes naar haar plaspleintje - kort te maken: daar ze dinsdagochtend niet had geplast kreeg ze geen ontbijt. Als ik haar eten zou geven, zou ik toegegeven hebben en was zij mij de baas! De dinsdagmiddag om twee uur hoorde ik een zachte jank-kreun vanuit mijn kamer toen ik iets verderop aan het babbelen was met kotgenootjes. Toen haar echter zag was het reeds te laat: een enorme stinkende plas aan de andere kant van de gang. Mijn fout: ze kon het echt niet meer ophouden en ik had sneller moeten reageren... Door dit ongelukje hadden we echter wél haar urine die we hebben opgeschept - met héél veel dank aan Inge, Eiko's fan - en uitgegoten in haar plaspleintje dat daardoor reeds haar geur droeg: een stapje vooruit! Maar ook dit had niet onmiddellijk het gewenste effect maar hielp uiteindelijk wel. Daar ze haar plas ongeveer negenentwintig uur ophield, verwachtte ik dinsdag niks meer. Ook woensdagochtend plaste en ontbeet ze niet. Daar ze ook haar grote behoefte sinds maandag ochtend negen uur niet meer had gedaan, begon dit ook te spannen! Bij het terugkeren van de afgelaste les zag ik dat ze het bijna niet meer hield! Op kot liet ik haar los en nadat ik het plas-en-poep-commando had uitgesproken, ging ze zelf naar haar plasparadijs en na wat aanmoediging en enkele ogenblikken getwijfel, deed zei eindelijk een lange plas! Begeleid door enorm gejuich, gekir en een handjevol koekjes trokken we inhuppelpas naar onze gang waar Eiko haar ontbijt kreeg. Ontbijt op bed - zo kan ik het haar zelf geven - om vier uur in de namiddag!
En nu nog onderhouden tot het een gewoonte is hé! We houden U op de hoogte!
Aan Anne-Catherine: danku duizend maal om plas-en-poep-pogingen over te nemen, mee te gaan tot aan het plasparadijs, rustig te blijven en vooral om vol te houden! Ik weet niet of ik zonder A-C deze middag niet had toegegeven...

Update: Donderdag morgen plaste ze voor haar ontbijt. Het was duidelijk dat ze plassen gelinkt had met ontbijt voor beloning! Jammergenoeg plaste ze de rest van de dag niet. Daarbovenop had ze sinds maandag nog steeds geen grote behoefte gedaan... Deze (donderdag) nacht jankte ze me wakker omdat ze naar het toilet moest. Ze plaste dan ook flink in haar paleisje! Toen was het al duidelijk dat het groot toilet zat te duwen maar Eiko bleef koppig. Tot deze morgen! Deze morgen produceerde ze een grote stinkende drol - echter geen plasje - voor haar ontbijt!!! Dat stelt het drol-ophouden-record op 92uur! Wie doet "beter"?

zitstaking op het plasplein


Eerdere berichten:
Nieuw kot I
Nieuw kot II

20:50 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

26-09-06

Flikkendag en de bril van de premier...

Flikkendag was suuuuuper! Toffe sfeer, grappige demonstraties, leuke mensen, practisch droog weer, véél interesse, kortkom een erg geslaagde dag! We ontdekten zelfs een stille lezer van onze blog - als iemand je meteen met je voornaam aanspreekt terwijl jij hem slechts één keer vanop afstand zag begin je je toch wel vragen te stellen - namelijk Jen en zijn hulphond TJ! Zwaaai! Hallo Jen en TJ!!!
Daar we te laat kwamen op de eerste demo mocht Eiko opnieuw een lamp oprapen wat extreem vlotjes ging. Ze deed alles prima maar naar het einde toe ging het moeilijker omdat ze erg moe begon te worden waardoor ze heel snel ging liggen en ik verbaal erg hard mijn best moest doen om nog alle commando's gedaan te krijgen van haar. En juist op dat moment kwam premier Guy Verhofstadt langs met de burgemeester van Gent Frank Beke en een hele horde pers en geïnteresseerden. Net zoals bij minister president Yves Leterme legde Caro zeer mooi uit wat vzw Hachiko doet en wat onze assistentiehonden allemaal kunnen. Nadat zowel de premier als de minister-president hun bril hadden laten oprapen door een van de hulphonden - jaja écht! - kregen ze zoals iedereen een foldertje mee voor ze met hun aanhang vertrokken naar hun volgende bestemming. Hét grote verschil tussen de korte demo voor minister president Yves Leterme en die voor premier Guy Verhofstadt was echter dat op het moment dat de premier langs kwam, Eiko en ik het dichtste bij stonden waardoor Eiko dus de bril van premier Guy Verhofstadt zou moeten oprapen. Daar ze echter zo moe was, was ik heel bang en door de combinatie van die twee elementen - vooral mijn angst dan natuurlijk - zag ik de premier die avond op de tv al zeggen "Je moet dat begrijpen, die hulphond was al oud en erg moe..." met de restanten van zijn bril aaneengeplakt op zijn neus. Nu moet U weten dat ik er 100% zeker van ben dat Eiko het suupergoed zou gedaan hebben wat ze altijd doet in aanwezigheid van publiek daar ik vermoed dat ze een beetje mediageil is... Maar daar ik op dat moment - onterecht - erg paniekeerde was ik enorm gelukkig dat Mieke met haar hulphond Mozart de bril van Verhofstadt wou oprapen! Danku Mieke en Mozart!!!
Ketnet, één en waarschijnlijk nog wat media kwam ons die dag fotograferen, filmen, interviewen enzovoort. En zo komt het dus dat Kaatje onze foto maandag terugvond in haar krant!
In volgend fragmentje uit het één-nieuws van zondag 24 september 2006 van 19uur zie je hoe Annick's hulphond Nicnac de bril van minister president Yves Leterme opraapt en Mieke's hulphond Mozart die van premier Guy Verhofstadt!
Indien je het filmpje graag wil hebben, stuur je me best een mailtje (mailknop in de rechter kolom)!

Die avond vertrokken Maarten, Eiko en ik moe maar voldaan naar ons - Eiko en mijn - nieuwe kotje! Ook hier gebeurde reeds véél maar daarover meer in een volgende post!

07:37 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-09-06

Ikea-hond

Mijn kleine zus Florence gaat op kot! Jaja, de twee zussen zitten beiden op kot in Leuven - gelukkig op tien minuutjes van elkaar ;-). Omdat Flo nog enkele meubeltjes nodig had op haar nieuw kot gingen we vandaag met het hele gezin naar Ikea. Ook ik kreeg nog wat spulletjes voor op m'n nieuw kot: opbergidee om bijvoorbeeld Eiko's jas en leiband in te steken, drie fleurige keukenmessen, twee afwasborsteltjes (ik kan zelf afwassen op mijn nieuw kot!), twee kussenslopen, twee rode kot-braadpannen, een supermooie kader en zes handige deurknopjes (waarom leg ik later eens uit).
En ook Eiko had iets nodig op haar nieuw kot! Mijn miss Eiko kreeg een supercoole drinkpot! In haar oude drinkpot kon maar half zoveel water waardoor twee keer per dag haar pot moest vullen wat ik af en toe eens vergat tot groot ongenoegen van Eiko... En daar de oude mat was van de kalk van drie jaar kotleven die Calgonit zelfs in een rondje vaatwas niet kon verwijderen, was de pot dringend aan vernieuwing toe!

Maar weet U het grappigste moment van de dag? Een kindje dacht dat Eiko een Ikea-hond was daar zij een Ikea-jasje droeg! Ahja! Blauw en geel, das Ikea hé! Jaja, en ook een assistentiehond van bijvoorbeeld vzw Hachiko! Ik wist wel niet dat op Ikea-jassen het opschrift "niet aaien! ik werk!" droegen... Zou dat gelden voor alle Ikea-medewerkers?

De fotoshoot:

Eiko en haar 'collega's'.


Eiko met bijpassende Ikea-zak en nieuwe drinkpot.

Eiko's camouflagetechniek.

Eiko's camouflagetechniek in close-up.

Eiko and the Ikea-experience.


Ps: Morgen gaan Maarten, Eiko en ik naar Flikkendag! Daar gaan we meewerken aan de demonstraties die vzw Hachiko geeft in de loop van de dag (precieze uren) op de Kalandenberg! Misschien pogen we opnieuw iets te gaan eten in Le Pain Quotidien... Wie weet is de zaakvoerder tegen dan van mening veranderd! Hij kan namelijk Hachiko's demonstraties de hele dag volgen vanop zijn terras!

20:50 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-09-06

Kristoff's masterfeestje

Zaterdag waren Maarten, Eiko en ikzelf uitgenodigd op Kristoff's masterfeestje! Kristoff behaalde in juni namelijk het diploma Master in het milieurecht mét onderscheiding! En zo werd zijn hulphond Opium, Beer voor de vrienden, de allereerste assistentie-master-in-het-milieurecht-hond in België! Het was erg mooi weer waardoor we buiten in de zon konden genieten van de apperitief en het dessert in de prachtige tuin van Landgoed Den Oker. Het was erg gezellig, suuper lekker en wij zijn dan ook erg blij dat we erbij mochten zijn!
Dankuwel Kristoff, Opium en de mama en papa!



Op de tweede foto zie je Noxy (rechts), Maggy's hulphond, en Eiko (links) in de velden van Zomergem. Maggy - die dame van kitten Nelson, de eerste kat op Hachiko's overhandigingsfeest - en ik lieten ze even uit op een korte wandeling omdat ze hoognodig hun behoefte moesten doen. Ook de wandeling was erg leuk en zalig in het zonnetje! Ik leerde heel wat bij: zelfs de grootste snuffelaar volgt als het baasje vollen bak wegrijdt! Die truuk zal ik nog wel 'n paar keer gebruiken op onbekend terrein! Danku Maggy!



Opium’s relaas van de feiten of “Hoe ik assistentie – master in het milieurecht – hond werd…”

Met zo’n gehandicapt baasje maak je als hond toch wat mee hoor. Mijn baasje werkte al een tijdje voor het Centrum voor Milieurecht aan de Universiteit Gent. Nu viel dit voor mij nogal mee. Het baasje werkte veel van thuis uit en ik mocht dan regelmatig gaan wandelen en in de tuin rondcrossen. Alleen die momenten op kantoor waren vrij saai. Ik moest veel onder ‘t bureau liggen en kon alleen wat rondlopen als ‘t baasje ging opzoeken in de bibliotheek.

Een paar jaar geleden zei de andere assistente van mijn baasje (die vieze, op twee benen, waarvan ik niks mag doen en direct een tik op mijn neus krijg als ik zo’n heel beetje veel ondeugend ben zo): waarom zou je niet specialiseren in milieurecht? Ik dacht dat ‘t een beetje ging zijn gelijk de hulphondenopleiding: veel spelen met andere hondjes, rondcrossen, af en toe een beetje werken, enz… En het milieu: da’s toch buiten eh? Dus ik dacht dat we veel in ’t bos gingen wandelen en zo.

Maar t draaide wel redelijk anders uit. Het baasje moest regelmatig naar de les, moest allerlei oefeningen maken, scripties, schrijven, enz… Er werd tijdens de lessen veel over ’t bos gebabbeld maar een bos heb ik (behalve tijdens de vakantie) nooit gezien. Voor mij kwam het er weer op neer dat ik veel moest stil liggen en uitleg van allerlei rare mensen moest aanhoren. Ik was natuurlijk, zoals altijd, voorbeeldig en ging bijna altijd mee (behalve 2 keer toen ik een beetje ziek was en ’t baasje schrik had dat ik zou moeten kotsen tijdens de les). Ik heb me redelijk goed aangepast en wist vrij snel wat er van mij verwacht werd. Die “gewone” studenten durven dus echt niks hé, die zeggen zelfs niks als een les extreem saai is of veel langer duurt dan verwacht. Als zij niks deden, dan was t aan mij dus. Ik bleef mooi liggen maar liet af en toe met een luid gegrom horen dat ‘t de verkeerde kant op ging. Niet alle proffen vonden mijn reactie even leuk maar de studenten vonden t wel hilarisch dat ik telkens op t juiste moment iets van me liet horen.Desondanks vonden de meeste proffen het wel een hele prestatie dat ik gedurende 3 à 4 uur zo mooi bleef liggen, zelfs diegene die zelf zeiden “dat ze normaal niet van honden hielden”. Alle proffen kenden mij en die momenten dat ik eens afwezig was, vroegen ze mijn baasje direct: waar is de hond? Mijn baasje zegt dat ik vooral mee moest naar de les naar de les voor het sociaal contact. Voor de les begon werd er inderdaad meer over mij gepraat dan over de cursussen. Eén prof. vond mij zodanig leuk dat er na elke les werd nagepraat. Ze vertelde over het feit dat zij ook een labrador had, dat die ook regelmatig mee ging naar kantoor, enz… Door al die gesprekjes waren we wel gemiddeld 15 min. later buiten dan de andere studenten en dat vond mijn baasje niet zo leuk. Een andere prof. vroeg af en toe of hij me een chocolaatje mocht geven. Maar dat mocht dan weer niet van ’t baasje.

De examens waren nog saaier dan de lessen. Mijn baasje had dan niet veel tijd voor me en zelfs die rare ginder vooraan zei niks meer. Ik hield mezelf dan meer wat bezig door een beetje aan ‘t ijzer van de stoelen te likken of zo. Tenzij die vieze assistente erbij was, die kneep dan direct in mijn gat. Enfin, in juni is mijn baasje dan geslaagd en werd hij master in het milieurecht en ik assistentie- master in het milieurecht – hond. Om dat te vieren hield mijn baasje onlangs een feestje waar ook een paar andere assistentiehonden waren, daar mochten we tussendoor eens spelen en dat vond ik wél heel leuk…

Enfin, tot schrijfs… Opium (Beer voor de vrienden)

19:16 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-09-06

't Strand: alleen of met twee?

We zijn terug thuis van een kleine twee weekjes aan zee! Dankje Maarten, Kirsten en Willem voor de supervakantie! We wandelden veel, ik leerde verschillende kaartspelen, we koloniseerden Catan ettelijke malen, we kookten heerlijk en trokken vooral goed onze plan.

De laatste dagen ging ik meer alleen gaan wandelen met Eiko; gewoon op de dijk en terug naar het appartement via het park. Woensdag had ik echter zin om Eiko op het strand te laten spelen. Ik kan via een hellend vlak op een breed pad voor de dijk waar op het einde een houten padje op aansluit dat nog twintig meter richting zee gaat. Normaalgezien laat ik Eiko daar nooit los als ik alleen ben omdat ik slechts op dat smal pad kan rijden (elektrische stoel zakt weg in het zand) en ik dus letterlijk niet aan haar kan indien ze vervelend doet of wegloopt. Maar toen gingen we ervoor en Eiko was dolenthousiast! Ik liet haar achter een meeuw aangaan maar helemaal alleen tot aan de zee krossen vond ze een beetje te ver. Ze speelde zelfs met 'n klein ongecastreerd hondje wat héél lang geleden was! Ze kwam perfect terug als ik riep en kwispelde erg trots en tevreden. En ik was apetrots en suuuperblij!
Ook op de terugweg via de dijk wandelde ze los naast me. Toen is ze wel even achter een andere hond de trappen af richting zee geschoten om halverwege te gaan snuffelen en ineens te beseffen dat ze me had achtergelaten. Toen ik haar riep kwam ze dan ook meteen aangehold. Opnieuw superblij en enorm beloond! Met z'n tweetjes is het strand véél leuker dan alleen!
Op de eerste foto ziet U het einde van mijn padje (let op de bandensporen) en Eiko die er trots naast poseert. Verder ziet U Eiko in zee, Eiko op meeuwenjacht en Maarten en Eiko die na de meeuwenjacht naar me toe rennen.
En als toemaatje nog een filmpje van Eiko op meeuwenjacht!









22:11 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

02-09-06

Internationaal dagje Gent!

Gisteren ontmoetten we Jan en Ineke van der Tuin (te zien op een filmpje) toen we op stap waren in Gent! Zij zijn gastgezin voor Stichting Hulphond Nederland en voedden reeds meer dan vijf honden op voor de stichting!!! Eiko had de eer de allereerste hulphond te zijn die ze zagen op vakantie in Vlaanderen en mijn miss madam gedroeg zich voorbeeldig! We kenden elkaar al van op de mailinglist 'De Helpende Hond' en gisteren ontmoetten we elkaar ook IRL (in real life)! We hebben héél erg gezellig gebabbeld en ik vond het superfijn hen te ontmoeten!
Verder plunderden we gisteren opnieuw de Casa die nog steeds uitverkoop hield en kocht ik een bruine drie-kwart broek in de Zara! Hip hé!

Nootje: daarnet voegde ik nog een stukje toe aan mijn verslag van Hachiko's overhandigingsfeest. Het heeft een witte buik en zegt "miaauw"...

En vanavond vertrekken Maarten, Eiko en ik met enkele vrienden voor een kleine twee weken naar zee waar nog steeds geen internet is! Duimen voor mooi weer hé!!! Zaterdag 16 september zijn we zeker terug! Tot dan!!!
*ZWAAI*
Daphné en haar zandmonster in spe!


12:34 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |