20-09-06

Kristoff's masterfeestje

Zaterdag waren Maarten, Eiko en ikzelf uitgenodigd op Kristoff's masterfeestje! Kristoff behaalde in juni namelijk het diploma Master in het milieurecht mét onderscheiding! En zo werd zijn hulphond Opium, Beer voor de vrienden, de allereerste assistentie-master-in-het-milieurecht-hond in België! Het was erg mooi weer waardoor we buiten in de zon konden genieten van de apperitief en het dessert in de prachtige tuin van Landgoed Den Oker. Het was erg gezellig, suuper lekker en wij zijn dan ook erg blij dat we erbij mochten zijn!
Dankuwel Kristoff, Opium en de mama en papa!



Op de tweede foto zie je Noxy (rechts), Maggy's hulphond, en Eiko (links) in de velden van Zomergem. Maggy - die dame van kitten Nelson, de eerste kat op Hachiko's overhandigingsfeest - en ik lieten ze even uit op een korte wandeling omdat ze hoognodig hun behoefte moesten doen. Ook de wandeling was erg leuk en zalig in het zonnetje! Ik leerde heel wat bij: zelfs de grootste snuffelaar volgt als het baasje vollen bak wegrijdt! Die truuk zal ik nog wel 'n paar keer gebruiken op onbekend terrein! Danku Maggy!



Opium’s relaas van de feiten of “Hoe ik assistentie – master in het milieurecht – hond werd…”

Met zo’n gehandicapt baasje maak je als hond toch wat mee hoor. Mijn baasje werkte al een tijdje voor het Centrum voor Milieurecht aan de Universiteit Gent. Nu viel dit voor mij nogal mee. Het baasje werkte veel van thuis uit en ik mocht dan regelmatig gaan wandelen en in de tuin rondcrossen. Alleen die momenten op kantoor waren vrij saai. Ik moest veel onder ‘t bureau liggen en kon alleen wat rondlopen als ‘t baasje ging opzoeken in de bibliotheek.

Een paar jaar geleden zei de andere assistente van mijn baasje (die vieze, op twee benen, waarvan ik niks mag doen en direct een tik op mijn neus krijg als ik zo’n heel beetje veel ondeugend ben zo): waarom zou je niet specialiseren in milieurecht? Ik dacht dat ‘t een beetje ging zijn gelijk de hulphondenopleiding: veel spelen met andere hondjes, rondcrossen, af en toe een beetje werken, enz… En het milieu: da’s toch buiten eh? Dus ik dacht dat we veel in ’t bos gingen wandelen en zo.

Maar t draaide wel redelijk anders uit. Het baasje moest regelmatig naar de les, moest allerlei oefeningen maken, scripties, schrijven, enz… Er werd tijdens de lessen veel over ’t bos gebabbeld maar een bos heb ik (behalve tijdens de vakantie) nooit gezien. Voor mij kwam het er weer op neer dat ik veel moest stil liggen en uitleg van allerlei rare mensen moest aanhoren. Ik was natuurlijk, zoals altijd, voorbeeldig en ging bijna altijd mee (behalve 2 keer toen ik een beetje ziek was en ’t baasje schrik had dat ik zou moeten kotsen tijdens de les). Ik heb me redelijk goed aangepast en wist vrij snel wat er van mij verwacht werd. Die “gewone” studenten durven dus echt niks hé, die zeggen zelfs niks als een les extreem saai is of veel langer duurt dan verwacht. Als zij niks deden, dan was t aan mij dus. Ik bleef mooi liggen maar liet af en toe met een luid gegrom horen dat ‘t de verkeerde kant op ging. Niet alle proffen vonden mijn reactie even leuk maar de studenten vonden t wel hilarisch dat ik telkens op t juiste moment iets van me liet horen.Desondanks vonden de meeste proffen het wel een hele prestatie dat ik gedurende 3 à 4 uur zo mooi bleef liggen, zelfs diegene die zelf zeiden “dat ze normaal niet van honden hielden”. Alle proffen kenden mij en die momenten dat ik eens afwezig was, vroegen ze mijn baasje direct: waar is de hond? Mijn baasje zegt dat ik vooral mee moest naar de les naar de les voor het sociaal contact. Voor de les begon werd er inderdaad meer over mij gepraat dan over de cursussen. Eén prof. vond mij zodanig leuk dat er na elke les werd nagepraat. Ze vertelde over het feit dat zij ook een labrador had, dat die ook regelmatig mee ging naar kantoor, enz… Door al die gesprekjes waren we wel gemiddeld 15 min. later buiten dan de andere studenten en dat vond mijn baasje niet zo leuk. Een andere prof. vroeg af en toe of hij me een chocolaatje mocht geven. Maar dat mocht dan weer niet van ’t baasje.

De examens waren nog saaier dan de lessen. Mijn baasje had dan niet veel tijd voor me en zelfs die rare ginder vooraan zei niks meer. Ik hield mezelf dan meer wat bezig door een beetje aan ‘t ijzer van de stoelen te likken of zo. Tenzij die vieze assistente erbij was, die kneep dan direct in mijn gat. Enfin, in juni is mijn baasje dan geslaagd en werd hij master in het milieurecht en ik assistentie- master in het milieurecht – hond. Om dat te vieren hield mijn baasje onlangs een feestje waar ook een paar andere assistentiehonden waren, daar mochten we tussendoor eens spelen en dat vond ik wél heel leuk…

Enfin, tot schrijfs… Opium (Beer voor de vrienden)

19:16 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

wegrijden... twerkt niet altijd maar wel vaak.... zeker niet stil staan wachten zoals je deed dan denken ze "die wacht toch dus ik doe rustig verder", dus de tip tis graag gedaan zene ;-)

Gepost door: Maggy | 23-09-06

De commentaren zijn gesloten.