29-01-06

Die staart

Die staart.
Die staart spreekt boekdelen.
Vooral de maat die die staart slaat verraadt haar gedachten.
Als ze wandelt - lees paradeert - shaked die hele kont mee op sierlijke en uitdagende ritme van die pikzwarte staart.
Maar als ze stilstaat...
Als ze stilstaat gebeurt het af en toe dat haar staart gaat draaien.
Draaien als was het een propeller van 'n vliegtuig.
Als een behaarde mixer!
Een gekke windmolen.
Wat ze dan denkt?
Ik heb geen flauw idee!
Maakt U dat ook soms mee?

22:26 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-01-06

Whale

Opnieuw twee examens goed gegaan.
Op beide examens ging Eiko af als 'n gieter...
Het eerste examen was mondeling. Toen ik naar voor reed, was ze nog niet helemaal wakker en was de vloer iets te glad waardoor ze op haar BEK ging. Ze was op slag wakker...
Vandaag schriftelijk. Vooraan voor 'n hele aula begint miss na een drietal uur examen te protesteren. Het klonk alsof ze - net zoals Dory van Finding Nemo - "whale" probeerde te spreken. Om de paar minuten ontglipte haar zo'n vreselijke klank. Steeds luider. Niks hielp: porren, manuele ruk aan de leiband, hard porren, boos kijken, ... Ineens knort ze een stuk luider. Mijn instinct kwam weer boven. Rolstoel aan, knuppel achteruit, SNOK. Eiko was waarschijnlijk even geschrokken: ze liet niks meer van zich horen voor de rest! Mijn moov had de hele aula jammergenoeg wel opgemerkt. Inclusief de prof.

20:43 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-01-06

Chocolade...(deel II)

Wist U dat chocolade giftig was voor honden? Hier staat uitgelegd, wat ik vijf jaar geleden bij Hachiko leerde. Jammergenoeg heb ik dit reeds ervaren. Enkele jaren geleden pikte Fado de mand met paaseieren. We weten nog steeds niet hoe hij 't deed daar het amper mogelijk is, rekening houdend met zijn grootte en de hoogte en diepte van 't aanrecht. Eiko en Fado waren doodziek gedurende 'n halve dag.
Geef je hond dus NOOIT chocolade!

Gisteren wou ik dus chocolade eten, en besloot het erop te wagen. Ik vertrouwde haar.
Daar de kast vol rommel lag, duurde het even voor ze doorhad dat ik dàt ene pakje wou. Toen ze dat doorhad, bleef ze er hard kwispelend naar staren, wetende dat ze er normaal niet mag aankomen! Na veel aanmoedigen nam ze 't pakje vast bij 't open uiteinde waardoor er niks uit viel! Nadat ze 't perfect had afgegeven, kreeg ze 'n hazelnootje uit de zak als beloning!
Ik was zo super giga content en TROTS!
Wat een beetje vertrouwen niet doen kan!

18:02 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-01-06

Chocolade...(deel I)

Tijdens de examenperiode hebben studentjes véél energie nodig. Das een waarheid als 'n koe, al zeg ik 't zelf. Daarom gaf de mama me dit weekend een plak lekkere chocolade met grote hazelnoten mee van bij de bakker! Superlekkere chocolade!!! Daar de bakker die zelf maakt - vermoed ik - zit die zo in 'n doorzichtig, niet hersluitbaar plastieken zakje.
Nu had m'n vriendje dat op de onderste plank van m'n kleer- en voorraadkast gelegd "omdat er elders geen plaats meer was"... Jaja... Meneer had al geproefd en wist dat 't super JAMMIE was! Hij had 't waarschijnlijk daar gelegd omdat ik er daar niet aan kan en ik 't dan niet zou kunnen opeten en 't dan allemaal voor hem zou zijn!!!
Jammergenoeg was dat buiten Eiko gerekend...
Wat is er volgens u gebeurd?

18:54 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-01-06

hondengebarentaal!

Eerst en vooral, sorry voor de afwezigheid. Schuldigen waren microbiologie en statistische dataverwerking! Gelukkig wierp 't vele studeren ook z'n vruchten af: 2 down, 4 to go!

Wat ik dus te melden had is het volgende (eerst eventjes kaderen).
Een tweetal jaartjes geleden - toen Eiko en ik als werkend "koppel" weer op 't rechte pad aan het komen waren - realiseerde ik me dat m'n meisje al zeven jaar was. Daarbovenop had ik vernomen dat grote honden gemiddeld negen jaar oud werden... En daarvoor moest ze toch nog op welverdiend pensioen kunnen gaan! Na even rekenen kwam ik uit dat we nog maar een jaartje, maximum twee, als werkend koppel te gaan hadden! Paniek! Wat zou uw reactie zijn? Mijn reactie was als volgt: ik ga m'n best doen om zo lang mogelijk een goed werkend koppel blijven, zodat ze nog niet op pensioen hoeft (want hulphonden werken graag, en gaan dus pas op pensioen als ze niet meer kunnen of willen werken door ziekte of ouderdom). En wat gebeurt er met oudere honden? Waarom zou Eiko nu toch op pensioen moeten? Juist ja, oude honden worden - net als oude mensen - doof. Mijn superoplossing? Ik leer mijn hond gebaren aan ipv verbale commando's! Ze kende er zo al eentje al van in haar studies bij Hachiko en daar ik enkel maar de bestaande commando's aan 'n gebaar hoefde te koppelen - veel makkelijker dan een volledig nieuwe handeling aan 'n woord of gebaar koppelen - begon ik dus met volle moed aan het eerste en meest belangrijke commando. Dat is het commando om bij me te komen. Het meest logische handgebaar vond ik het volgende: rechter hand met handpalm naar boven, alle vingers geplooid behalve de wijsvinger die je afwisselend strekt en plooit. Dat gebaar dat de strenge schooljuf maakt als een leerling op 't matje wordt geroepen? Dàt ja!
Na enkele weken gaf ik 't op. Het lukte niet. Nu begrijp ik dat Eiko me gewoon genadeloos aan het testen was! En nadat ik vernomen had dat die maximale leeftijd helemaal niet negen jaar was en 't pensioen nog niet voor direct was, verdween het hele idee van gebarentaal-voor-honden compleet op de achtergrond...
Tot enkele dagen geleden. Iets in m'n onderbewustzijn deed me dat gebaar maken tijdens een speelkwartiertje - a.k.a. studiepauze. Laaiendenthousiast komt Eiko aangelopen en stapt ze op m'n voetplank! Een perfecte "kom es hier"! Na enkele pogingen, was ik verplicht te besluiten dat mijn hondje een geheugen als 'n olifant heeft! Schitterend gewoon! Ik was compleet verrast!
Nu blijf ik dus zeker oefenen op die gebaren! Niet alleen voor dove hulphonden maar ook voor tijdens de les komen gebaren goed van pas!

18:01 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-01-06

Studeren is toch voor iets goed!

Doordat we nu al bijna drie weken samen thuis zitten te studeren, heb ik Eiko meer nodig voor "binnenwerk" zoals dingen oprapen, iemand roepen - lees blaffen -, mij rechtduwen; terwijl haar job anders toch wel uit 50% "buitenwerk" bestaat zoals o.a. netjes meewandelen, rustig zijn in de les, wanten en pulls uittrekken.
En als je meer studeert, dan valt er ook vaker iets, bijvoorbeeld een pen, een zakdoek, m'n ring (ik ben een prutskous...), de labello's, mijn gsm en vooral de afstandsbediening van de elektrische schuifdeur. Doordat dit de laatste weken zo frequent gebeurt, is het een routine geworden!

Ik roep haar, ze komt meteen, behalve als ze diep slaapt natuurlijk.
Ik vraag haar 't op te rapen, ze wijst 't aan met haar neus.
Indien ze het juiste wil oprapen, moedig ik haar aan, anders toom ik haar wat in, stuur haar de juiste richting uit en moedig ik aan als ze 't juiste wil beetnemen.
Meestal heeft ze het direcht netjes vast en knabbelt ze er amper op, wat vroeger jammergenoeg niet 't geval was...
Ik roep haar bij mij en sta haar toe 't me te geven!
TADAAAA :)
Geen frustraties meer, geen bic's met een krasje, papieren zakdoekjes in 1000 stukjes, labello's die niet meer sluiten doordat 't dopje gebarsten is, etc.
Niks daarvan! Alles proper en wel en snel!
Oefening baart kunst! Ook bij ons!
En nu zal ik nog wat gaan "oefenen" zodat ik de proffen binnenkort wat van mijn "kunst" kan voorschotelen...

22:58 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

08-01-06

mijn job, part 3

Een tijdje geleden begon ik met een serie berichtjes over mijn specialiteiten als assistentiehond. Gisteren vond baasje 't tijd om een derde commando toe te lichten

Ik ken dus een commando om iets niet aan te raken. Zo kan baasje mij verbieden om iets op te eten, iets/iemand te besnuffelen of af te likken. Op die manier worden vaak gevaarlijke situaties vermeden.

Gebruiksfrequentie: Meerdere malen per week
Fun-gehalte: Niet zo super. Maar 't moet nu eenmaal.

Anekdote:
Gisteren viel een pil op de grond. U begrijpt wel dat dit een van die gevaarlijke situaties is waarvan ik eerder al sprak. Doordat baasje mij het commando gaf, begreep ik meteen dat ik dat ding niet mocht aanraken.

Vorige serieonderdelen:
Mijn job, part 2: commando om in de wagen te springen
Mijn job, part 1: commando om mijn leiband op te rapen

14:14 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-01-06

Gelukkig nieuwjaar!

Ik ben jullie allemaal een schitterend 2006 vergeten wensen...
Excuseer.
Ik schaam me diep.
Maar bij deze doe ik het dus toch!
Ik wens jullie allemaal een schitterend 2006!

Op oudejaar ging ik samen met m'n vriendje Maarten, Eiko, Kristoff, Maggy en hun respectievelijke assistenten/vrienden Nathalie en Andy en natuurlijk hun respectievelijke assistentiehonden Beer en Noxy uit eten!
Het was de MAX! Ik kan er nog honderd regels over schrijven maar ik denk dat dat ene zinnetje meer dan genoeg zegt. Het was écht de MAX.
Hierbij een foto van de drie assistentiehonden op 'n rij! Zijn ze niet beeldig?
Van links naar rechts: Eiko met haar beste rode sjaaltje, Noxy met een stijlvolle das - geërfd van Maggy's papa - die zijn kuren had en niet deftig wou blijven hangen en Opium a.k.a. Beer met een grote feestelijke blauwe strik!

Image hosted by Photobucket.com

22:12 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-01-06

BLOK!

Jaja! Tis blok voor de studentjes!
En de assistentiehondjes?
Die moeten nu minder mee op stap en meer thuis werken.
Werken? Tuurlijk! Papieren oprapen, stilo's oprapen, baasje rechtduwen die inslaap viel voor haar boeken (grapje hé),...
Haar werkuren zijn vooral mijn pauzes! Zo hielp ze me vandaag de batterij van m'n fototoestel opladen zodat ik na al die weken mijn lusten once again kon botvieren op mijn gewillig model - zijzelf dus - dat vandaag gewoon lag te maffen.

Het is een mooi voorbeeld van hoe miss Eiko het me doorsteekt dat ik moet leren en zij erdoor raakt zonder een poot op te heffen. Dit laatste slechts figuurlijk want zoals u kan zien, slaapt madam af en toe in 'n pose waarbij ze zich languit uitstrekt met haar poten in de meest elegante posities. Bij deze positie hoort jammergenoeg een enorm gesnurk - zoals bij vele mannen - waardoor ik dan ook afgeleid werd en mijn onderwerp voor een pauze en fotoshoot vond.
Een nadeel aan 'n snurkende hond is dat je moeilijk een tennisbal in haar pyama kan naaien daar ze in haar blootje slaapt en meer met de bal zou spelen dan zou slapen en dus nog meer lawaai zou maken. Gelukkig werd ik er nooit wakker van. Enkel tijdens 't studeren kan 't op de zenuwen werken... Of tijdens 'n examen...

Image hosted by Photobucket.com Image hosted by Photobucket.com

23:18 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |