28-11-05

Operatie die-jeet geslaagd!

Hachiko hulphondencafé
Ze hebben daar een grote weegschaal...
Eventjes nerveus...
25,2 KG!!!
Op drie jaar tijd een kleine ZES kg af!
Das één zesde van haar gewicht!
Mega!!!

Caro zei dat ik niet meer moest afvallen en dat er af en toe een extraatje bij mocht!!!
Heeft iemand een goed recept voor een hondse verjaardagstaart?? :D
Nog 15 keer slapen...
JIHAAAA
Kadootjes!!!!!

18:35 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (86) |  Facebook |

25-11-05

Fan was grof vandaag!

U herinnert zich zeker en vast nog mijn fan...
Vandaag had ze weer haar supermooie fanpull aan. Maar lief was ze zeker en vast niet: ze at haar koek volledig op voor mijn neus.
En ik kreeg NIKS!
Zelfs geen kruimel.
NIET eerlijk!

14:33 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-11-05

Awie!

De hele week loopt er al vanalles in 't honderd!
Daarnet wist ik ineens wat er mis was.
We hadden nog niet genoeg geknuffeld en zot gedaan!
Dus haal ik mijn zotste ik boven en kriebel haar, aai haar, knuffel haar, speel heel moderne muziek op haar alsof ze 'n piano was, stofzuig haar rug met m'n hand met bijbehorende geluiden, enzovoort.
Kotgenootjes kwamen al kijken wie zo gek deed...
Bij 't stofzuigen werd ze helemaal GAGA. Ze kon blijkbaar niet tegen 't gezoem... Ja sommige dingen maken haar helemaal horendol: gezoem, SSSSSS, ZZZZZZZ, BRRRR in haar oor, ...
Om mij 't zwijgen op te leggen wou ze me 'n zoen op m'n mond geven...
Daarvoor moest ze even springen...
En hopsakee, haar tand tegen mijn linker voortand...
Alletwee enorm verschoten!
Ze begon meteen m'n hand af te likken alsof ze wou tonen dat 't haar speet...
De tand staat er nog op hoor :) Alleen voelt 't wel raar in m'n tandvlees...

18:45 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-11-05

Wél praten met uw mond vol!

"Praten met uw mond vol" wordt bij mensen als zeer onbeleefd aanzien.
Toch sprong ik daarnet een gat in de lucht toen Eiko haar goddelijke stemgeluid liet horen mét haar leiband in haar mond!
Shiek hee!!!

19:07 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-11-05

Goeiemorgen Eiko...

Vandaag was de enige dag dat we konden uitslapen. Maar daar was Eiko het niet mee eens. Uitslapen mocht nog net, want dat doet zij ook graag. Maar eens iemand een teken van leven gaf, mocht ik niet meer langzaam wakkerworden.
Hoe ze me uit dat bed kreeg?

Ze kwam naast me in bed liggen en knuffelde m'n hele rechter kant volledig warm.
Ze waste m'n handen al, om de verpleging een handje te helpen.
Nadat ik proper gewassen was, ging mejuffer ontdekkingsreizigster - met pasjes in m'n darmen, blaas, ... - het bed ontginnen...
De rest van het bed was ook niet proper genoeg voor miss en de inhoud werd ook aan een wasbeurt onderworpen.
De inhoud van 't bed (mijn voeten enzo...) was het daar niet mee eens en stuurde de kuisploeg van dienst hardhandig mijn (het hoofd) kant uit, waar ze ging zitten. Op mijn gezicht.
Zo poetsen is toch vermoeiend, moet Eiko gedacht hebben, dus nestelde ze zich gezellig neer. Naast mijn hoofdkussen.
Toen miss smetvrees nog een zoentje wou geven aan het hoofd op dat hoofdkussen, werd ze zonder pardon het bed uit geduwd.
Toen bleef ze kwispelen naast 't bed.
We zullen dan maar opstaan zeker?

Na geplast, gegeten en gedronken te hebben, ligt ze nu te snurken in haar mand. Kzal haar sebiet eens aan 't werk gaan zetten... Zou dit toevallig niet onder de term 'discriminatie' vallen???

12:17 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-11-05

Mission I: koude nek...

Gegeven: een lange sjaal, een hulphond en een gehandicapt baasje dat haar handen maar tot op ooghoogte kan opheffen en niet verder dan 't begin van haar oren naar achter kan reiken.
Gevraagd:vind een manier uit hoe baasje de sjaal rond haar nek zal krijgen. Verklaar uw methode grondig. Plan of tekening is welkom. Het meest originele doch vooral haalbare voorstel wordt practisch uitgewerkt en aangeleerd daar ik graag een warme nek heb. Als beloning mag de uitvind(st)er - na een filmpje op kot ofzo? - zijn/haar creatie komen testen eens Eiko 't onder de knie heeft.

Indien dit ietwat succes heeft, post ik de meest uitgebreide methoden met plan of foto en volgt er een mission II... Even more challenging...

21:31 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Kwispelende wekker...

Eiko's leukste moment van de dag?
De ochtend! Dan krijgt ze namelijk haar eten!
Elke ochtend opnieuw is miss superenthousiast! Ze hupt als 'n hyperactief konijn, springt alsof de grond een trampoline is, kwispelt als 'n dolgedraaide saladezwierder en is vooral véél te ijverig... Toen ze ook deze ochtend weer haar gekke zelf was, wou het helpende kotgenootje met een armgebaar duidelijk maken dat ze wat mocht kalmeren... Even ijverig als elke morgen, interpreteerde Eiko - alias de kwispelende wekker - deze beweging een tikkeltje verkeerd... Het leek namelijk een beetje op 't handgebaar om te blaffen...
Bij deze een hele grote sorry voor de kotgenootjes die rond 8u vanmorgen Eiko's ijverigheid te verduren kregen...

08:38 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-11-05

Ik kon haar villen.

Ze deed het weer.
Daarnet liet ik haar uit. Daar het kou is en snel donker zou worden, had ik niet de intentie lang buiten te blijven of te wandelen. Eiko was duidelijk niet akkoord. Miss Eiko ging dus alleen op wandel!
In tegenstelling tot de vorige keer, kwam ze deze keer meestal wel terug als ik haar riep. Ze bleef echter enkel om de lieve knuffel als beloning in ontvangst te nemen. Daarna ging ze verder op onderzoek uit.
Mee komen? Ik? Ik hoor u niet! Ik ben bijna negen en selectief doof! Nah!
Zeker 30 mensen zagen me sukkelen, kou lijden of achter 'n hond aanrijden. Ik voel in de toppen van m'n tenen én vingers dat daar nergens nog een brokje eten te vinden is!
Hoe ik 't oploste? Ipv de boze toon, probeerde ik eens de beschuldigende toon... "Seg eilaba! Wa zijt gij mij hier aan het aandoen? Wie denkt gij wel da je bent?" En ja hoor! Ze kwam snel schoorvoetend terug! Toen ze bij me was heb ik haar al knuffelend snel vastgelegd met 't houwtouwtje van m'n gsm als leiband ! Normaal heb ik steeds 'n leiband bij me... Uitgezonderd daarnet!
Fier als 'n gieter reed ik terug naar m'n kotje mét hond! Natuurlijk heb ik haar de volledige terugweg superhard beloond!
Hopelijk blijft dit truukje werken...

17:29 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-11-05

Dikke nek of wespentaille?

Zus was kerstliedjes aan het zingen nadat ze de flikkertjes rond haar hoofdje had gebonden. Toen kwam ik op het idee om de flikkertjes rond haar lenden te binden - zo vlak voor haar achterpootjes tegen haar flabberbuikje.
Het lukte.
Conclusie: Eiko's nek is ongeveer even dik als haar taille.
Dus heeft Eiko ofwel een hele dikke nek, ofwel gewoon een wespentaille!

16:42 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-11-05

De trein, telkens een beetje reizen

Toen ik voor 't eerst met de trein ging, was ik toch 'n beetje bang. Voor Eiko was dat echter precies alledaagse kost! Miss hupte als 'n geroutineerd treinreizigster de trapjes op. Sindsdien ga ik wel vaker met de trein. Binnenkort misschien zelfs twee keer per week!
Aan Eiko's gastgezin heb ik heel veel te danken... Zo super gesocialiseerd dat mijn schatje is! Je zou eens moeten zien hoe relaxed ze naast 'n vertrekkende trein huppelt! Mega...
En daar ook de bussen in Leuven steeds vaker toegankelijk zijn, kunnen ook wij de bus nemen van ons kotje naar 't station! De eerste keer in een bus was ik bang. Eiko sprong er echter vol vertrouwen als eerste in, alsof ze me wou tonen dat 't veilig was! Op de bus zwiept ze wel wat heen en weer als de chauffeur een bocht neemt... Grappig zicht!
En in de auto op weg naar huis trok Eiko netjes m'n gestreepte handschoenen uit! Daar ik nog m'n dikke winterjas aanhad, zou me dat zeker een enkele lastige minuten gekost hebben zonder haar hulp! En neen, ze waren niet bekwijld! Ze neemt die mooi vast met haar tandjes, trekt ze uit en geeft ze ook proper weer af.

22:43 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-11-05

Zes jaar geleden...

Exact zes jaar geleden zat ik nu te popelen op de schoolbanken.
11u05: binnen 'n uurtje zou ik MIJN hulphond krijgen!
Maar laten we beginnen bij het begin.

Eerste zondag van september. 1997. Mama, papa, zus en ik waren aan zee. Voor we naar huis vertrokken zouden we nog even gaan wandelen op de dijk. Daar ging zoals elk jaar de Zeehondenwandeling door! Honderden hondjes kwamen van het strand, de dijk op! Daar ik toen reeds gek was van honden, straalde ik helemaal tussen de honderden natte en zanderige woefen! Na tien minuutjes kijken, werd ineens een mevrouw in 'n rolstoel de trappen op gedragen. Met een hond! Een hulphond! Ik was totaal overdonderd! Die hond was niet gevaarlijk voor die mevrouw! Die hond hielp de mevrouw zelfs! Later besefte ik dat ik Miche en Honor had ontmoet, de eerste hulphond in België en haar bazinnetje! Na een babbel en wat uitleg liet Miche haar Knorrie even op m'n schoot springen en mocht ik Honor een knuffel geven! Man wat was ik gelukkig! Ook gaf ze me een foldertje mee van Hachiko, de vereniging die zo'n honden opleidde. Ik zal Miche eeuwig dankbaar blijven voor dat foldertje!
U kan al raden wat toen gebeurde. Zoals elk kind begon ik toen te zagen aan mama's oren. Mama heeft toen contact opgenomen met Hachiko. Ik herinner me nog vaag dat ik een brief moest schrijven met daarin wie ik was en waarom ik een hulphond wou. Ik herinner me nog heel goed dat we 2uur (nu gemiddeld 27 minuten) onderweg geweest zijn naar Hachiko op de Hundelgemsesteenweg (die we helemaal van nr 1 in Munte (nabij Hundelgem) tot nr 722 in Merelbeke, met wegomleggingen en al hebben gevolgd), dat we 20 minuten aan de voordeur hebben staan aanbellen en dan heel voorzichtig eens op de oprit gingen kijken (papa en ik beseften niet dat 't Hachiko centrum niet in maar achter 't huis lag) en dan de naam kregen van eeuwige laatkomer (toegegeven, we waren wel vaker wat te laat maar door die 2 uur klungelen, had iedereen het altijd gemerkt...) Daar moest ik tonen wat ik kon (stappen kon ik toen nog 'n beetje, roepen, boos zijn etc) en stelde Caro me een hele hoop vragen. Achteraf mocht ik even de hondjes zien! Zo'n schatjes! Ik heb er zeker een week m'n kwebbel niet over kunnen houden!
De briefwisseling daarop volgend herinner ik me niet meer. Ik vermoed dat mama dit voor me regelde daar ik op twaalf jarige leeftijd nog erg kinds was. Zo besefte ik ook niet dat ik mee mocht doen aan de zomerstage (nvdr om een hulphond te verdienen) in juni/juli 1999. Jammergenoeg heb ik toen 'n maand in 't ziekenhuis gelegen met 'n enorm zware longontsteking... De volgende stage was in oktober 1999 (nu gaat deze door in januari ipv oktober) en daar was ik wel van de partij! Het gevoel dat ik aan die zaterdagen en de herfstvakantie erop volgend overhield was in één woord SUPERMEGADEMAX! Al weet ik nu dat ik toen nog niet volledig besefte wat een hulphond allemaal inhield. Ik kon de theorie, kende alle commando's vanbuiten, begreep goed hoe 'n hond dacht, ... Maar wat ze ooit voor me zou betekenen, kon ik toen nooit gevat hebben.
Zaterdag, laatste stagedag, examens. Stressy! Ik weet nog exact welk liedje op de radio was toen ik binnen werd geroepen voor 't praktijk examen. "The sun is shining, the weather is good, yeah... Makes you wanne moov... Rainbow..." Ik ken de titel niet, noch uitvoerder, slechts enkele woorden en de melodie (u wel? tell me!). Ik beging enkele stress-fouten, maar was toch geslaagd! Na het etentje als afsluiter, ging Eiko nog twee dagen mee naar Hachiko om de aankomst bij mij thuis vlekkeloos en zonder trauma's te laten verlopen (over die aankomst later meer...). De volgende woensdag zou Caro haar 's middags aan de schoolpoort bij me afzetten en de hele namiddag dingen regelen, aanpassen en aanleren thuis.
11u25: nog 35 minuten! Ik had de laatste drie dagen over niks anders gebabbeld dan over mijn Eiko! 35 minuten later begonnen ik en Els de kross naar de schoolpoort! En ja hoor! Daar was ze! Mijn black beauty! Ze stond flink te wachten in Caro's Hachiko-camionette met haar jasje aan. Ik liet haar uit de wagen spingen. Heel gedistingueerd hupt mejuffer uit de Hachiko-car. Daar staat ze. Voor de schoolpoort van Nieuwen Bosch. Ik nerveus, happy, onwennig. Zij rustig, elegant, alsof er niks aan de hand is. Caro vermoedde dat ze me nog niet had herkend en raadde me aan haar op m'n schootje te vragen en haar een enorme knuffel te geven. En ja hoor! Je kon haar frank zien vallen "OOO!!! Jippie!!! Das DIE!!!! WAAA ZO COOL!" en daar was mijn schatje van de vorige weken terug! Nadat we bekomen waren, vroeg Els die me had voortgeduwd - ik zat toen nog in 'n manueel roze rolstoelletje - hoe mijn hulphond nu eigenlijk noemde. Voor ik kon antwoorden vertelde Caro haar doodserieus dat ze voor haar Eufrasie heette, maar dat ze haar ook Mormel ofzo mocht noemen als ze dat leuker vond. Jaja... Eiko was van mij! En van mij alleen! Niemand mocht haar aaien, roepen, knuffelen of enige vorm van aandacht geven! Zij was er om mij te helpen, om mij zelfstandiger te maken, om mij gelukkiger te maken!
Daar echter mijn omgeving vond dat Eiko een uiterst gehoorzame doch normale hond was, bleef van het "hulp" aspect weinig over na 'n paar maanden. Daarmee verdween ook de uitmuntende gehoorzaamheid veel te snel...
Toch bleef ze mijn schatje bij wie ik altijd terecht kon!
Een grote twee jaar geleden wou ik 't hulp aspect weer opkrikken!
Mission accomplished!
Zie ons nu eens stralen!
Zes jaar nadat Eufrasie me in de armen sprong!
En nog altijd even gek op elkaar...

Daphné en Eiko,
12u00, 10 november 2005

12:02 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-11-05

Subtiel?

Ooit al 'n werknemer gezien die om meer werk vraagt terwijl zij/hij eigenlijk mag liggen maffen? Vanmorgen duwt Eiko ineens perongeluk de afstandsbediening van 't bed op de grond. Lompigheid? Ijver? Who knows... Vijf minuten geleden draaide ik me om en zag pal in het midden van de kamer mijn mooie gestreepte handschoen liggen!
Daar ik er moeilijk de ganse avond over kan rijden, zal Eikootje de handschoen die ze me toewierp netjes mogen oprapen!

Straks evacuatieoefening. Ik ben bang!!! Maar dan nog liever een fake vanop de gelijkvloers dan the real thing zes verdiepen naar beneden... Dat vergeten we niet snel hé Inge alias super Eiko-fan! Ik hoop dat mejuffer Eiko straks even gehoorzaam is als toen!

Update: ik keek niet goed op 't bord: evacuatieoefening werd uitgesteld...
Bedenking: een hulphond wekt 't gevoel op erg nuttig en nodig te zijn, terwijl je hem/haar eigenlijk slechts doet opruimen wat hij/zij zelf overhoop legde! ;)

18:58 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-11-05

Romantische hulphond

Ik belde net met Martine, 't baasje van hulphond Gentle.
Uit het bezoek vlak voor de demo op de Gentse feesten kon ik al afleiden dat 't ne lieverd was.
Uit de getuigenis op de Hachiko webstek kon ik afleiden dat Gentle 'n knuffelbeer was.
Maar aan de telefoon werd duidelijk dat den Gentleman een enorme romanticus is!
Zijn vrouwke is ineens superblij: hij bracht haar een mooie witte bloem op bed!!!

20:25 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Roodkapje in Roubaix

Ik ging opnieuw zwemmen en Eiko was FLINK. Ze bleef heel 't uur mooi op haar plekje liggen slapen. Waarschijnlijk heeft ook een groot deel van 2de bachelor kinesitherapie haar zien slapen daar zij langs haar naar de les moesten passeren.

Zaterdag gingen we naar een volledig toegankelijk shoppingcenter in Roubaix - een echte aanrader: altijd hellende vlakken en overal grote pashokjes! Eiko was flink al was ze enorm energiek: ze gehoorzaamde wel maar trok af en toe en had iets te veel aandacht voor menig ander hondje of welriekend paaltje. In Roubaix kreeg ik dus een nieuwe rooie polar sweater met een kap! Hij is superzacht en superwarm en 't is echt mooi rood!
Nu zijn we klein lief Roodkapje en de grote boze wolf!

17:33 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-11-05

FREETBEEST

Ik herinnerde me onlangs de raad: "Als je hond niet direct komt, blijf dan niet roepen. Ga door of verstop je. Als je blijft roepen denkt de hond 'baasje is daar toch, ik ga wel als ik wil'. Eens je zwijgt gaat de hond je zoeken omdat zij/hij niet alleen wil achterblijven."

Daarnet kwam ik op kot toe.(nvdr: ik zit op kot in een park zonder auto's) Miss was compleet opgewonden en mocht dus al snel uit de wagen om een plasje te gaan doen en de boel de inspecteren.
Toen we naar m'n kotje gingen met alle bagage kwam madam niet direct mee. Ik besloot die raad toe te passen...
Vijf minuutjes later ging ik kijken of ze nog niet aan de deur zat te wachten. Geen kat noch hond te zien.
Toen realiseerde ik me dat de Christoffel Colombus in Eiko enkele weken geleden ontdekt had dat studenten van blok 25 op een welbepaalde plaats (onder het keukenraam) graag afval dumpen. Daar zat het kieken van nen hond dus te freten. Lief roepen, boos roepen, verbaal straffen, ... Dat haalt allemaal niet uit, want ze eet. Eten is de allergrootste beloning (zeer goed zichtbaar aan haar staart). Haar bij me roepen heeft geen nut want ze wordt beloond om NIET te komen! Ook straffen is maar zot omdat ze tegelijkertijd beloond wordt!!! Daar de plaats waarover het hier gaat een glas/modderveld is, zou ik me er direct in vastrijden als ik haar eraf zou proberen te drijven.
Oplossing? Iemand vragen om haar enorm te straffen en haar eraf te trekken aan haar ketting (eens het verzet nutteloos is loopt ze mooi mee hoor) of wachten tot het eten op is (geen optie want er ligt echt massa's vuil).
Papa heeft haar aan haar overgevoelige oren eraf getrokken. O wat was ze daarna gehoorzaam! En kwispelen!!! RAZEND ben ik. ZO MACHTELOOS voelde ik me. Langs de ene kant hoop ik dat ze heel veel buikpijn heeft. Langs de andere kant dan weer niet omdat dat toch wel zielig is. Ze weet tegen dan zeker niet meer waarvan die krampen komen en ik zit met de geuroverlast.
Conclusie: Eiko is geen gewone hond. Pas niet alle regels op haar toe.
Iemand een oplossing om dit in de toekomst te vermijden?
Nu ze daar al meer dan één keer at, staat die plaats als een supermegaleuke plaats in haar geheugen gegrift. Hoe leuker de plaats, hoe meer ze zou doen om daarnaartoe te geraken. Ik zal het wel voelen de komende dagen. Ofwel moet die plaats heel slecht worden (door op al het vuil rooie peper te strooien ofzo of door haar met 'n waterslang te bespuiten als ze daar nog eens gaat) ofwel moet het afval gewoon opgeruimd worden. Nog ideetjes?

20:58 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-11-05

Reactie

Reactie van lezer(es):"Je doet hier alsof Eiko een superhond is maar toen ik haar zag, vond ik toch dat ze op verschillende vlakken in de fout ging"

Ik geef het toe. Vaak ben ik te optimistisch. En als ik in een minder optimistische bui ben en me dus erger aan alle dingen die mislopen, post ik minder.
Dit wens ik hierbij recht te zetten. Eiko is een hulphond maar na bijna zes jaar (jaja, donderdag is het zes jaar!) afgestudeerd te zijn, is ze niet meer zo perfect als toen ze net haar diploma had. De eerste vier jaar ging het bergaf. Mijn schuld. De laatste twee jaar werk ik er weer heel hard aan en daarvan pluk ik nu de vruchten. Ik zie vooral alles wat goed gaat juist omdat het nog niet zo lang geleden veel slechter ging!

Even genuanceerd:
Eekhoorn: die dag liet ze 't beestje wegwandelen, maar toen er maandag eentje voor haar neus voorbij zoefde was ze erachteraan (tuurlijk hopeloos te traag ;) ). Ze had haar jasje en leiband nog aan.
Eerste demonstratie: toen kwam Eiko niet terug van 't hondentoilet en moest iemand haar gaan halen en deed ze die "help" niet goed.
Papieren zakdoek oprapen: ook hier gaat ze nog af en toe in de fout. Het scheurt en ik moet de ministukjes vantussen haar tanden prutsen.

Eiko is niet de "perfecte" hulphond. Er zijn hulphonden die veel gehoorzamer, sneller of "beter" zijn dan mijn Eiko. Eiko haar rappel (tot bij mij komen op commando) en algemene gehoorzaamheid kunnen nog een stuk beter. Indien u Eiko ooit ziet, keep in mind dat zij niet het perfecte beeld van 'n hulphond weerspiegelt op vlak van gehoorzaamheid en snelheid. Denk nu niet dat Eiko 'n ramphond is maar vele hulphonden zijn gehoorzamer dan mijn Ei. Voor mij is Eiko echter de beste. Ik zou wel graag hebben dat Eiko wat sneller komt, maar het feit dat ze me uitdaagt maakt ons samen sterker. Ook al test ze me vaak, komen we er wel. Tesamen lukt het ons wel. Ik wil geen andere dan Eiko. Toch zeker nu nog niet. Wanneer Eiko op pensioen gaat of zou komen te overlijden, wil ik een "waardige opvolg(st)er" zoals Miche - voorzitster van Hachiko, baasje van wijlen Honor (werd 13) en van Pistache(3) - het zo mooi verwoordde.

In de toekomst zal ik ook berichten als het slechter gaat of als ze iets mis deed. Vooral omdat ik jullie een correct en volledig beeld van het leven met een hulphond wil meegeven.
Maar onthou dit: een hulphond is een intensief opgeleide hond, geen machine.

18:22 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Shake it I

Ik probeer Eiko al een tijdje 't commando "shake it" aan te leren. Gewoon voor 't gemak, want dan kan ik haar duidelijk maken dat het NU tijd is om haar "L'oreal, want ik ben het waard"-move (lees: uitschudden) te doen en NIET subiet in mijn vers gekuiste kamer...
Wat ze vandaag uithaalde is ook NIET voor herhaling vatbaar! Ze schudde zich uit temidden 't fietspad op terugweg van de les! Ik reed net tegen 10 per uur en toen stopte miss ineens op zich uit te schudden. SNOK rap remmen of mijn elleboog was pijnlijk uitgerokken...
Die "shake it" wordt binnenkort nog op geoefend daar de natte belgische winter er binnenkort aan komt :(

13:32 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-11-05

Gerookte hond?

't Is eindelijk écht herfstweer. De open haard brandt voor de eerste keer in maanden.
Normaal gezien ligt Eiko bij de eerste vuurgloed al te bakken op 'n halve meter van de vlammen. Vandaag was ze echter net iets te hard aan 't maffen en werd ze pas 'n uurtje later wakker van 't geknetter... En ja hoor, binnen de kortste keren lag ze weer voor 't vuur. Hoe ze 't uithoudt is mij een raadsel want 't is daar enorm heet...
Gelukkig brandt de haard nooit in de zomer. Dan zou miss zonneklopper/gerookte hesp pas voor 'n dilemma staan...
Zonnewarmte of vuurgloed...
Wat verkiezen jullie?

22:41 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |