Eiko

Hachiko hulphondencafé
Ze hebben daar een grote weegschaal...
Eventjes nerveus...
25,2 KG!!!
Op drie jaar tijd een kleine ZES kg af!
Das één zesde van haar gewicht!
Mega!!!

Caro zei dat ik niet meer moest afvallen en dat er af en toe een extraatje bij mocht!!!
Heeft iemand een goed recept voor een hondse verjaardagstaart?? :D
Nog 15 keer slapen...
JIHAAAA
Kadootjes!!!!!

U herinnert zich zeker en vast nog mijn fan...
Vandaag had ze weer haar supermooie fanpull aan. Maar lief was ze zeker en vast niet: ze at haar koek volledig op voor mijn neus.
En ik kreeg NIKS!
Zelfs geen kruimel.
NIET eerlijk!

De hele week loopt er al vanalles in 't honderd!
Daarnet wist ik ineens wat er mis was.
We hadden nog niet genoeg geknuffeld en zot gedaan!
Dus haal ik mijn zotste ik boven en kriebel haar, aai haar, knuffel haar, speel heel moderne muziek op haar alsof ze 'n piano was, stofzuig haar rug met m'n hand met bijbehorende geluiden, enzovoort.
Kotgenootjes kwamen al kijken wie zo gek deed...
Bij 't stofzuigen werd ze helemaal GAGA. Ze kon blijkbaar niet tegen 't gezoem... Ja sommige dingen maken haar helemaal horendol: gezoem, SSSSSS, ZZZZZZZ, BRRRR in haar oor, ...
Om mij 't zwijgen op te leggen wou ze me 'n zoen op m'n mond geven...
Daarvoor moest ze even springen...
En hopsakee, haar tand tegen mijn linker voortand...
Alletwee enorm verschoten!
Ze begon meteen m'n hand af te likken alsof ze wou tonen dat 't haar speet...
De tand staat er nog op hoor :) Alleen voelt 't wel raar in m'n tandvlees...

"Praten met uw mond vol" wordt bij mensen als zeer onbeleefd aanzien.
Toch sprong ik daarnet een gat in de lucht toen Eiko haar goddelijke stemgeluid liet horen mét haar leiband in haar mond!
Shiek hee!!!

Vandaag was de enige dag dat we konden uitslapen. Maar daar was Eiko het niet mee eens. Uitslapen mocht nog net, want dat doet zij ook graag. Maar eens iemand een teken van leven gaf, mocht ik niet meer langzaam wakkerworden.
Hoe ze me uit dat bed kreeg?

Ze kwam naast me in bed liggen en knuffelde m'n hele rechter kant volledig warm.
Ze waste m'n handen al, om de verpleging een handje te helpen.
Nadat ik proper gewassen was, ging mejuffer ontdekkingsreizigster - met pasjes in m'n darmen, blaas, ... - het bed ontginnen...
De rest van het bed was ook niet proper genoeg voor miss en de inhoud werd ook aan een wasbeurt onderworpen.
De inhoud van 't bed (mijn voeten enzo...) was het daar niet mee eens en stuurde de kuisploeg van dienst hardhandig mijn (het hoofd) kant uit, waar ze ging zitten. Op mijn gezicht.
Zo poetsen is toch vermoeiend, moet Eiko gedacht hebben, dus nestelde ze zich gezellig neer. Naast mijn hoofdkussen.
Toen miss smetvrees nog een zoentje wou geven aan het hoofd op dat hoofdkussen, werd ze zonder pardon het bed uit geduwd.
Toen bleef ze kwispelen naast 't bed.
We zullen dan maar opstaan zeker?

Na geplast, gegeten en gedronken te hebben, ligt ze nu te snurken in haar mand. Kzal haar sebiet eens aan 't werk gaan zetten... Zou dit toevallig niet onder de term 'discriminatie' vallen???

Gegeven: een lange sjaal, een hulphond en een gehandicapt baasje dat haar handen maar tot op ooghoogte kan opheffen en niet verder dan 't begin van haar oren naar achter kan reiken.
Gevraagd:vind een manier uit hoe baasje de sjaal rond haar nek zal krijgen. Verklaar uw methode grondig. Plan of tekening is welkom. Het meest originele doch vooral haalbare voorstel wordt practisch uitgewerkt en aangeleerd daar ik graag een warme nek heb. Als beloning mag de uitvind(st)er - na een filmpje op kot ofzo? - zijn/haar creatie komen testen eens Eiko 't onder de knie heeft.

Indien dit ietwat succes heeft, post ik de meest uitgebreide methoden met plan of foto en volgt er een mission II... Even more challenging...

Eiko's leukste moment van de dag?
De ochtend! Dan krijgt ze namelijk haar eten!
Elke ochtend opnieuw is miss superenthousiast! Ze hupt als 'n hyperactief konijn, springt alsof de grond een trampoline is, kwispelt als 'n dolgedraaide saladezwierder en is vooral véél te ijverig... Toen ze ook deze ochtend weer haar gekke zelf was, wou het helpende kotgenootje met een armgebaar duidelijk maken dat ze wat mocht kalmeren... Even ijverig als elke morgen, interpreteerde Eiko - alias de kwispelende wekker - deze beweging een tikkeltje verkeerd... Het leek namelijk een beetje op 't handgebaar om te blaffen...
Bij deze een hele grote sorry voor de kotgenootjes die rond 8u vanmorgen Eiko's ijverigheid te verduren kregen...

Ze deed het weer.
Daarnet liet ik haar uit. Daar het kou is en snel donker zou worden, had ik niet de intentie lang buiten te blijven of te wandelen. Eiko was duidelijk niet akkoord. Miss Eiko ging dus alleen op wandel!
In tegenstelling tot de vorige keer, kwam ze deze keer meestal wel terug als ik haar riep. Ze bleef echter enkel om de lieve knuffel als beloning in ontvangst te nemen. Daarna ging ze verder op onderzoek uit.
Mee komen? Ik? Ik hoor u niet! Ik ben bijna negen en selectief doof! Nah!
Zeker 30 mensen zagen me sukkelen, kou lijden of achter 'n hond aanrijden. Ik voel in de toppen van m'n tenen én vingers dat daar nergens nog een brokje eten te vinden is!
Hoe ik 't oploste? Ipv de boze toon, probeerde ik eens de beschuldigende toon... "Seg eilaba! Wa zijt gij mij hier aan het aandoen? Wie denkt gij wel da je bent?" En ja hoor! Ze kwam snel schoorvoetend terug! Toen ze bij me was heb ik haar al knuffelend snel vastgelegd met 't houwtouwtje van m'n gsm als leiband ! Normaal heb ik steeds 'n leiband bij me... Uitgezonderd daarnet!
Fier als 'n gieter reed ik terug naar m'n kotje mét hond! Natuurlijk heb ik haar de volledige terugweg superhard beloond!
Hopelijk blijft dit truukje werken...

Zus was kerstliedjes aan het zingen nadat ze de flikkertjes rond haar hoofdje had gebonden. Toen kwam ik op het idee om de flikkertjes rond haar lenden te binden - zo vlak voor haar achterpootjes tegen haar flabberbuikje.
Het lukte.
Conclusie: Eiko's nek is ongeveer even dik als haar taille.
Dus heeft Eiko ofwel een hele dikke nek, ofwel gewoon een wespentaille!

Toen ik voor 't eerst met de trein ging, was ik toch 'n beetje bang. Voor Eiko was dat echter precies alledaagse kost! Miss hupte als 'n geroutineerd treinreizigster de trapjes op. Sindsdien ga ik wel vaker met de trein. Binnenkort misschien zelfs twee keer per week!
Aan Eiko's gastgezin heb ik heel veel te danken... Zo super gesocialiseerd dat mijn schatje is! Je zou eens moeten zien hoe relaxed ze naast 'n vertrekkende trein huppelt! Mega...
En daar ook de bussen in Leuven steeds vaker toegankelijk zijn, kunnen ook wij de bus nemen van ons kotje naar 't station! De eerste keer in een bus was ik bang. Eiko sprong er echter vol vertrouwen als eerste in, alsof ze me wou tonen dat 't veilig was! Op de bus zwiept ze wel wat heen en weer als de chauffeur een bocht neemt... Grappig zicht!
En in de auto op weg naar huis trok Eiko netjes m'n gestreepte handschoenen uit! Daar ik nog m'n dikke winterjas aanhad, zou me dat zeker een enkele lastige minuten gekost hebben zonder haar hulp! En neen, ze waren niet bekwijld! Ze neemt die mooi vast met haar tandjes, trekt ze uit en geeft ze ook proper weer af.