10-11-05

Zes jaar geleden...

Exact zes jaar geleden zat ik nu te popelen op de schoolbanken.
11u05: binnen 'n uurtje zou ik MIJN hulphond krijgen!
Maar laten we beginnen bij het begin.

Eerste zondag van september. 1997. Mama, papa, zus en ik waren aan zee. Voor we naar huis vertrokken zouden we nog even gaan wandelen op de dijk. Daar ging zoals elk jaar de Zeehondenwandeling door! Honderden hondjes kwamen van het strand, de dijk op! Daar ik toen reeds gek was van honden, straalde ik helemaal tussen de honderden natte en zanderige woefen! Na tien minuutjes kijken, werd ineens een mevrouw in 'n rolstoel de trappen op gedragen. Met een hond! Een hulphond! Ik was totaal overdonderd! Die hond was niet gevaarlijk voor die mevrouw! Die hond hielp de mevrouw zelfs! Later besefte ik dat ik Miche en Honor had ontmoet, de eerste hulphond in België en haar bazinnetje! Na een babbel en wat uitleg liet Miche haar Knorrie even op m'n schoot springen en mocht ik Honor een knuffel geven! Man wat was ik gelukkig! Ook gaf ze me een foldertje mee van Hachiko, de vereniging die zo'n honden opleidde. Ik zal Miche eeuwig dankbaar blijven voor dat foldertje!
U kan al raden wat toen gebeurde. Zoals elk kind begon ik toen te zagen aan mama's oren. Mama heeft toen contact opgenomen met Hachiko. Ik herinner me nog vaag dat ik een brief moest schrijven met daarin wie ik was en waarom ik een hulphond wou. Ik herinner me nog heel goed dat we 2uur (nu gemiddeld 27 minuten) onderweg geweest zijn naar Hachiko op de Hundelgemsesteenweg (die we helemaal van nr 1 in Munte (nabij Hundelgem) tot nr 722 in Merelbeke, met wegomleggingen en al hebben gevolgd), dat we 20 minuten aan de voordeur hebben staan aanbellen en dan heel voorzichtig eens op de oprit gingen kijken (papa en ik beseften niet dat 't Hachiko centrum niet in maar achter 't huis lag) en dan de naam kregen van eeuwige laatkomer (toegegeven, we waren wel vaker wat te laat maar door die 2 uur klungelen, had iedereen het altijd gemerkt...) Daar moest ik tonen wat ik kon (stappen kon ik toen nog 'n beetje, roepen, boos zijn etc) en stelde Caro me een hele hoop vragen. Achteraf mocht ik even de hondjes zien! Zo'n schatjes! Ik heb er zeker een week m'n kwebbel niet over kunnen houden!
De briefwisseling daarop volgend herinner ik me niet meer. Ik vermoed dat mama dit voor me regelde daar ik op twaalf jarige leeftijd nog erg kinds was. Zo besefte ik ook niet dat ik mee mocht doen aan de zomerstage (nvdr om een hulphond te verdienen) in juni/juli 1999. Jammergenoeg heb ik toen 'n maand in 't ziekenhuis gelegen met 'n enorm zware longontsteking... De volgende stage was in oktober 1999 (nu gaat deze door in januari ipv oktober) en daar was ik wel van de partij! Het gevoel dat ik aan die zaterdagen en de herfstvakantie erop volgend overhield was in één woord SUPERMEGADEMAX! Al weet ik nu dat ik toen nog niet volledig besefte wat een hulphond allemaal inhield. Ik kon de theorie, kende alle commando's vanbuiten, begreep goed hoe 'n hond dacht, ... Maar wat ze ooit voor me zou betekenen, kon ik toen nooit gevat hebben.
Zaterdag, laatste stagedag, examens. Stressy! Ik weet nog exact welk liedje op de radio was toen ik binnen werd geroepen voor 't praktijk examen. "The sun is shining, the weather is good, yeah... Makes you wanne moov... Rainbow..." Ik ken de titel niet, noch uitvoerder, slechts enkele woorden en de melodie (u wel? tell me!). Ik beging enkele stress-fouten, maar was toch geslaagd! Na het etentje als afsluiter, ging Eiko nog twee dagen mee naar Hachiko om de aankomst bij mij thuis vlekkeloos en zonder trauma's te laten verlopen (over die aankomst later meer...). De volgende woensdag zou Caro haar 's middags aan de schoolpoort bij me afzetten en de hele namiddag dingen regelen, aanpassen en aanleren thuis.
11u25: nog 35 minuten! Ik had de laatste drie dagen over niks anders gebabbeld dan over mijn Eiko! 35 minuten later begonnen ik en Els de kross naar de schoolpoort! En ja hoor! Daar was ze! Mijn black beauty! Ze stond flink te wachten in Caro's Hachiko-camionette met haar jasje aan. Ik liet haar uit de wagen spingen. Heel gedistingueerd hupt mejuffer uit de Hachiko-car. Daar staat ze. Voor de schoolpoort van Nieuwen Bosch. Ik nerveus, happy, onwennig. Zij rustig, elegant, alsof er niks aan de hand is. Caro vermoedde dat ze me nog niet had herkend en raadde me aan haar op m'n schootje te vragen en haar een enorme knuffel te geven. En ja hoor! Je kon haar frank zien vallen "OOO!!! Jippie!!! Das DIE!!!! WAAA ZO COOL!" en daar was mijn schatje van de vorige weken terug! Nadat we bekomen waren, vroeg Els die me had voortgeduwd - ik zat toen nog in 'n manueel roze rolstoelletje - hoe mijn hulphond nu eigenlijk noemde. Voor ik kon antwoorden vertelde Caro haar doodserieus dat ze voor haar Eufrasie heette, maar dat ze haar ook Mormel ofzo mocht noemen als ze dat leuker vond. Jaja... Eiko was van mij! En van mij alleen! Niemand mocht haar aaien, roepen, knuffelen of enige vorm van aandacht geven! Zij was er om mij te helpen, om mij zelfstandiger te maken, om mij gelukkiger te maken!
Daar echter mijn omgeving vond dat Eiko een uiterst gehoorzame doch normale hond was, bleef van het "hulp" aspect weinig over na 'n paar maanden. Daarmee verdween ook de uitmuntende gehoorzaamheid veel te snel...
Toch bleef ze mijn schatje bij wie ik altijd terecht kon!
Een grote twee jaar geleden wou ik 't hulp aspect weer opkrikken!
Mission accomplished!
Zie ons nu eens stralen!
Zes jaar nadat Eufrasie me in de armen sprong!
En nog altijd even gek op elkaar...

Daphné en Eiko,
12u00, 10 november 2005

12:02 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

6 jaar geleden Hoi Daphné

Als ik 6 jaar verder ben hoop ik dat ik ook zoiets moois kan schrijven. Maar ik denk dat ik best begrijp wat je bedoelt!!!! Nog een fijne tijd met Eiko (geef haar een knuffel van me hé)

Greetz Tineke & Rikou

Gepost door: Tineke | 10-11-05

Hoihoi Mooie, mooie tekst. Ik ben er eerlijk gezegd een beetje van ontroerd. 'k Ben blij da jullie elkaar nog altijd even graag zien! Ik hoop dat jullie nog veel jaren samen kunnen doorbrengen & vooral dat jullie nog HEEL HEEL veel plezier beleven aan elkaar!!

Dit wil ik ook nog even zeggen:
Daphné, ge zijt echt een toffe! Bedankt alleszins voor al de leuke chat-gesprekjes!!
Groetjes,
Heleen en ge weet wel wie nog!

Gepost door: Heleen | 10-11-05

bijnamen Amai, Eufrasie. Dan heb ik toch liever Beer als bijnaam hoor. Rare wezens, die mensen...

Gepost door: Beer | 10-11-05

°°° Proficiat met jullie
zes-jaar-samen-zijn!

Groetjes en prettig weekend

Gepost door: emiel | 10-11-05

bonjour! Op algemeen verzoek nog een flinke bonjour. Hopelijk beleven jullie samen nog vele mooie momenten, Daph en Eiko. En nu kruip ik terug in mijn mandje.

Gepost door: Beer | 10-11-05

De commentaren zijn gesloten.