Eiko

Mijn rolstoel is bijna versleten en ben dus een demo-rolstoel aan 't testen.
Hij heeft heel wat voordelen. Zo staan de voetplanken bijvoorbeeld meer horizontaal dan die van mijn oude rolstoel, waardoor Eiko er liever op staat omdat ze dan minder uitglijdt. Nu denk ik dat ik de voetplanken van mijn oude rolstoel ook wat rechter zal zetten binnenkort...
Nadeel: Als ik omval naar links (over mijn armleuning) raak ik niet echt goed meer recht op mijn eentje... Gelukkig leerde ik Eiko 't commando "Help"! Nu nog duidelijk maken dat dit ook op deze rolstoel werkt... Later vertel ik wel nog eens meer over dit super zelfaangeleerde commando!
Ik ben ervandoor!

Zwaaizwaai
Daphné en 't kwipselend Ei

Ps: Hier nog een fotootje van de rolstoel die ik nu test. Tis de Chairman 2S van 't merk Permobil, voor de geïnteresseerden.

Er is al heel wat gebeurd...
De eerste les zit er al op en Eiko was voorbeeldig, al snurkte ze wel wat...
We gingen op stap met Christel en Fjona, keken een filmpje bij hen op kot en we aten frietjes!!!
Eiko kreeg een touw om al spelend aan te trekken van een vriendin van me! Tis zo'n mooi dik zelfgeknoopt touw waarmee ze uren zal kunnen spelen!!! Super!!!! Dankje A.!!!
En ons kotgenootje Leen maakte een mooi touwtje om aan de deur van de frigo te hangen. Nu doet Eiko die open als ik met m'n handen vol eten sta!
Haar wondjes zijn mooi aan het genezen en de paarse draadjes zitten er nog prima in! Ik ben zo trots op haar dat ze er niet aan prutste! Mijn flink meisje...
Eiko ligt al te snurken en ik ben bekaf! So mafwell

Liefs
Daphné en 't flinkste Ei van de hele wereld

Op de training ging alles supergoed! Ze maakte een klein foutje, ze treuzelde wat bij het blaffen en testte me soms... Maar al bij al was 't prima! Ze speelde met de hondjes en was de levendige jonge Eiko van weleer! Wat was ik gelukkig. Geen zieke hond meer!
Ondertussen ben ik er ook van overtuigd dat die aanval (epilepsie) enkel en alleen door de stress van de verdoving en alles errond kwam. Daar de oorzaak weg is, zal ze er hopelijk geen meer hebben...
Op 't hulphondencafé na de training zag ik het baasje van Eiko's mama, Shana, een chocoladekleurige labrador. Shana trapt ook op de tenen van de mensen (letterlijk), zwiept ook met haar kont en loopt ook scheef als ze happy is! Ze zit nog boordevol deugnieterij! En Shana is 12 jaar... Ze is nog steeds super inorde! Als ze ook haar langdurige jeugdigheid overerfde, blijven we dus nog wel een paar jaar een werkend koppel :) Wat was ik gelukkig om al die dingen te horen!
Punt waarop ik ga werken: genieten van 't heden met m'n hondje, en me geen zorgen maken over de toekomst.

Liefs
Daphné en 't Ei met paarse draadjes :)

Ps: Hierbij een foto van Eiko met de 2 jonge hangbuikvarkentjes van 't restaurant waar we met de familie gingen eten. Eiko was zeer geïnteresseerd en de Big (bruin) en Betsy (roze) waren vreselijk nieuwsgierig!

Ik houd jullie even op de hoogte. Door de verdoving en de stress die ermee gepaard ging deed Eiko donderdagavond een korte epileptische aanval. Vroeger had ze dat om de 3 à 4 maand. Dit was door stress omdat ze niet vaak moest werken, twijfelde wie haar baasje was, etc. De voorlaatste aanval was 2 jaar en half geleden. Daarna ging ze mee naar school en sindsdien kreeg ze geen aanvallen meer. Ik vermoedde dat de oorzaak weg was en ik dus een beter baasje was. U kan wel berijpen dat de aanval van eergisteren mij dan ook totaal verdrietig, bang, boos, etc maakte. Waarom? We waren zo goed bezig!!! Dacht ik... Dat de aanval door de verdoving kwam, wist ik niet, wou ik daarna niet geloven, dufde ik niet geloven... Nu weet ik het en gaat alles weer stukje per stukje beter. Ze luistert weer beter, ze huppelt flink rond, en ze is blijer... Hopelijk blijft 't de goeie kant uit gaan.
We vertrekken dadelijk op restaurant met de familie. Daar zal tante dierenartse Eiko even nakijken. Maar ik weet dat ze hele mooie wondjes heeft. (Ik vroeg aan elke verpleging om ze na te kijken en stuurde een foto door naar Maarten die verpleegkunde studeert.) Er zit wel een bobbeltje onder het litteken. Wat opgestapeld vocht of bloed...
Daarna gaan we op training naar Hachiko. Hopelijk kunnen we 'n beetje mee :) En daarna hulphondencafé. Eindelijk! Vroegere ging ik vaak, maar doordat ik steeds minder mensen kende en 't steeds drukker werd, kwam 't er niet meer van. U kan wel begrijpen dat ik super happy ben!En Maarten gaat voor de eerste keer mee... Verslagje volgt...

Liefs
Daphné en 't Ei met drie kaalgeschoren plekjes...

Eiko is aan het wakker worden. Alles is goed verlopen. Ze was heel bang maar gehoorzaam, wat ik al wist...
Mijn angsthaasje is binnen 't uur weer thuis.
Zucht van verlichting...

Morgenvoormiddag wordt Eiko geopereerd.
Niks dringends! Maar het moet ooit eens gebeuren, en op termijn berokkent 't schade...
Ze heeft een wratje op haar linker bovenste ooglid. Tis zo groot als dit O en dit wrijft over de oogbol. Dat kan haar oog beschadigen. Zeker als het nog groeit. En nu 't nog vakantie is en er geen reizen naar het buitenland op 't programma staan, gaat de wrat weg! Daar die tegen haar oog zit moet ze onde narcose voor de veiligheid...
En als ze dan toch slaapt, kan alles ineens gebeuren.
Reeds jaren heeft ze op haar borstkas een vetbolletje zitten. 't Groeit gestaag. Niet kwaadaardig. Lekker zacht zo... Maar ooit zit 't in de weg, en als ze nu toch slaapt...
Ook in haar oortjes heeft ze opnieuw een of ander beestje zitten. Geen oormijt maar een bacterie of schimmel die in normale omstandigheden onschadelijk is - waardoor het ook niet besmettelijk is. Bij Eiko woekert 't beestje echter weeldig in haar oortjes omdat haar immuun systeem daar verzwakt is door een onbekende allergie. Eerst zal er een staaltje genomen worden om een gepaste antibioticakuur te geven achteraf en daarna worden haar oortjes volledig proper gemaakt. Die antibiotica helpt echter slechts tijdelijk. 't Eerste beste beestje dat langs haar oor zal passeren zal daar opnieuw de boel infecteren. We proberen na 't uitkuisen nog eens een andere zalf...
Ook haar teennageltjes worden geknipt en er even bloed geprikt om enkele testjes uit te voeren.
Ook de abnormale jeuk - haar poten beschouwt ze precies als lekstokken - op haar pootjes wordt even onder de loep genomen daar ze er uren aan zit te likken.

Dit alles gebeurt morgen voormiddag. Ze komt er aan om 8u30 en is de eerste patiënt. Tante dierenartse brengt haar vanals ze ook maar iets aan het wakker worden is en dus vervoerd kan worden met de auto naar mij thuis. Zo kan ze rustig bij mij op haar positieven komen zonder dat ze begint te paniekeren. Wat heb ik toch een superlieve tante...
Duimen jullie allemaal voor mijn Eiko?
Later post ik hier een fotootje van haar vetbobbeltje of haar wratje. Zo weten jullie toch waarover ik het heb.

Soms verveel ik mij op 't toilet. 't Kost wel wat moeite om me erop te zetten dus dan blijf ik - als ik tijd heb - beter even zitten om zeker te zijn dat ik binnen 't uur niet weer moet. Nu is alleen op de wc nogal saai. Dan roep ik mijn Ei eens... Waar een hulphond niet allemaal goed voor is é :) De wc zit redelijk laag dus kan ik dan mooi piano spelen op haar kont !!!
Maar een hulphond moet eerst iets doen voor hij/zij een beloning krijgt. Dus kreeg ik 't lumineuze idee om haar in mijn rolstoel te laten kruipen. Alhoewel er niks moeilijk of onduidelijk aan was, deed Eiko er lastig over. Ze wou niet. Ze ging op m'n voetplanken staan, ze raapte m'n gsm op, ging zitten, gaf een pootje en blafte even. Alsof ze wou zeggen "Baasje, ik begrijp je niet! Is het dit dat je wil? Of dat? Of misschien is het dit wel!"
Na veel gelach en hopen aanmoedigende kreten zat ze uiteindelijk fier als een gieter in die rolstoel. Was dat nu zo moeilijk?

Daarnet gingen we samen wandelen. 't Was super leuk, int zonnetje met 'n hele frisse wind... Daarom had ik van deze middag al mijn pull aangedaan (lees: laten aandoen want ik kan dat totaal niet zelf).
We zijn eventjes thuis en mijn bureau is een mesthoop. Daar ik morgen ons kotje ga poetsen, moet al 't kotgerief mee... En daar dat over de kamer verspreid ligt moet ik opruimen. Maar met die pull aan is dat echt lastig voor mij om veel te bewegen en zeker om 'n heel - geloof mij vrij - erg vuile kamer op te ruimen.
Eiko deed m'n pull uit.
Nu heb ik geen excuus meer om niet op te ruimen...
Danku Eiko!
Tis met veel plezier gedaan!
Ps: op de foto zie je de pull die Eiko daarnet uittrok en nog een fototje van Eiko, Iejoor en ikzelf in Disneyland! Je ziet Eiko's staartje kwispelen op die foto! Cool hee!!!

Langzaam kwam ik terug uit dromenland. Mama draaide me op m'n rug met de woorden dat het nu toch wel tijd begon te worden om op te staan. M'n ochtendhumeur speelde weer op en ik besloot om zeker nog een half uur te blijven liggen. Een minuut later sloeg de verveling echter reeds toe.
Plots hoorde ik gerinkel... Eiko was wakker! Half al fluisterend vroeg ik m'n kleine lieverd om bij mij te komen liggen. Ze vleide zich zachtjes tegen m'n zijde en begon de zoektocht naar m'n hand. Eens veroverd, werd de hand stevig vastgehouden door twee beresterke zwarte poten. Na een kort snuffelonderzoek werd de blijkbaar zeer vuile hand onderworpen aan een wasbeurt van jewelste. Maar ontsnapte de hand uit de klauwen van het zwarte monster! De propere doch glibberige hand waagde een aanval op het zwart wasmonster en kreeg de neus in haar bezit. Het verraste lieverdje deed verwoede pogingen om het leidend voorwerp opnieuw tot haar lijdend voorwerp te maken, wat grandioos mislukte daar de greep van hand zeer vast was. Toch liet hand snel los daar neus nogal vreemd begon te blazen...
Enkele ogenblikken later veranderde de waspoging ineens in een worstelbeurt daar de hand dan meer dan proper genoeg was volgens de neus. Hand en muil speelden een verwoed kat-en-muis-spelletje. Eens won de hand, die de muil in een houtgreep had. Dan weer won de muil, die de hand in de muil had. Wanneer de hand won, liet ze snel weer los om verder te spelen, maar de muil genoot meestal liever iets langer van haar ogenschijnlijk pijnlijke overwinning die eigenlijk gewoon warm was voor de hand, en kietelde! Door het gekietel bewoog de hand zich iets dieper in muil en liet muil al snel los!
Na tien minuutjes worstelen, kwam hand links erbij, de handlanger van hand rechts... Dat was iets van het goede teveel voor muil die dan ook de wedstrijd afblaasde door er vandoor te gaan met Stitch. Nadat Stitch werd gered uit de beet van muil de verschrikkelijke, werden m'n lieverdje en ik langzaam maar zeker klaar om op te staan. Na een lange knuffel, ging 't zwart kontje er huppelend vandoor. Eventjes later zat ook ik rechtop, zonder ochtendhumeur!

Fado en Eiko hebben elk hun soort eten. Zo gebeurt het dat Fado's eten op is en Eiko 't hare nog niet, of omgekeerd. Daar ze elke dag samen eten krijgen, moet de ene dan wachten op de andere als papa vergeten is om op tijd een nieuwe zak te gaan kopen (wat ik al twee dagen vroeg maarja). Deze regel werd uitgevonden door mama: anders zouden de hondjes jaloers zijn op elkaar... Noot: in de natuur eet men in hiërarchische volgorde...
Gisteren at Fado de laatste kruimels uit zijn roze bak. Dus moesten ze beiden even wachten.
Tien minuutjes geleden kwam papa aan met de nieuwe voorraad brokken. Eiko liep op wolkjes en Fado sprong twintig pirouettes achtereen! Toen papa nog de rest van de brokken in zijn roze bak aan 't gieten was, ging ik al voorop met de meest dierbare schat van de hongerige hondjes die achter mij aanhuppelden.
Nu moet u weten dat ik de etenspot niet zelf op de grond kan zetten, wat ik enorm vervelend vind. Eiko vind eten zo leuk dat degene die haar eten geeft haar God is! Hoe meer ik het zelf kan, hoe liever ze me heeft. Ze is namelijk ook niet dom: ze weet maar al te goed dat ze enkel eten krijgt als iemand anders mij helpt :( . Maar enkele weken geleden vond ik de truuk! Ik kon de pot net op een houten kist zetten die voor Eiko de perfecte tafelhoogte had. Jammergenoeg moest die kist weer naar de zolder, het is namelijk een soort reiskoffer.
Toevallig stond de houten kist nog in de keuken! Ik vroeg de hondjes vriendelijk of ze plaats wouden nemen (beetje zoals Lady en de Vagebond) aan hun geimpoviseerde tafel, en plaatste de potten voor hun neus. Toen ik hen de toelating om te beginnen eten wierp Eiko zich meteen op haar feestmaal. Fado begreep het concept van een tafel nog niet zo goed, en bleef watertandend naar zijn brokjes kijken. Eiko schrokop zag haar portie zienderogen minderen en zag dat die van Fado status quo bleef... Dus gapte miss veelvraat een hapje van meneer genieter zijn brokjes weg! Na een verontwaardigde kreet van mijnertwege, kwam papa tussenbeide en zette meneer Fado de genieter zijn pot op de vertrouwde plaats, waar hij de volgende tien minuutjes brokje per brokje zijn potje naar binnensabbelde.

Voor wat hoort wat! Ik moet uren wachten op mijn ontbijt omdat meneertje zijn baas met de minuut vergeetachtiger wordt, en dan zou ik geen hapje mogen nemen als hij het gewoon laat staan???
Die is toch niet al te snugger hoor, zijn eten zo van onder zijn neus laten pikken ...

ps: Binnen een weekje zit ik op kot. Ook daar kan ik niet aan de grond. Maar papa beloofde mij een op maat gemaakt kistje voor miss Eiko... SUPER HEE!!!
Indien iemand zich echter geroepen voelt om dit zware werk over te nemen van een vergeetachtige man: MAIL MEEEEEE