03-09-05

Garfield & reünie

Gisternamiddag had ik erg veel zin in een DVDtje. Ik had mijn zinnen gezet op Garfield. Jammergenoeg lag die midden op de grote, lage salontafel in een schaal, onder 4 andere DVD's en een video van "de Aristokatten". 't Blinkende schijfje zat dan nog in 'n flinterdun CD-doosje. En de schaal waarin een kiewie DVD's had gestapeld, was zo glad als 'n paling.
Na veel aanmoedigingen, 4 DVD's en (die doosjes zijn nog makkelijk om op te rapen. Ze passen in haar mondje), 1 video (die paste minder goed in haar mond, en kreeg 3 gaatjes in z'n bovenste plastic hoesje...) in mijn armen gekregen, had ze 't ding toch te pakken gekregen. Haar muil volledig opengesperd met de CD rechtop tussen haar tandjes en lipjes. U mag het gerust thuis uitproberen maar ik denk niet dat iemand 'n makkelijkere manier zal vinden om zo'n onding op te rapen met de mond.
Nu moet ik wel toegeven dat ik haar toch even onder haar voeten gaf toen ik haar de doos van de aristokatten hoorde perforeren, waardoor de volgende stuks veel voorzichtiger werden vastgenomen. Jammergenoeg herinnerde ze m'n boze blik en stem toen de aristokatten 3 gaatjes kado kregen, die avond op de reünie maar al te goed... Ik laat Eiko lief zelf vertellen.


We zijn samen naar de reünie van 't 6de middelbaar geweest bij! 't Was er erg gezellig! Ik mocht van 't baasje zelfs even spelen met de Chivaz, de overactieve 10-jaar oude golden van Anneleen die de reünie had georganiseerd! Man wat is die nog actief! Ben me na 5 minuten snel om 't hoekje gaan leggen waar Chivaz me niet meer kon vinden. Jammergenoeg kon ook 't baasje me niet meer vinden: 't was daar heel donker en ja ik ben nog steeds pikzwart... Na 5 minuutjes zoeken kwam ik op haar afgehold met Chivaz in m'n kielzog! Toen moest ik weer werken, en kreeg Chivaz een botje in huis.
Ik heb daar es deftig getoond hoe ik de GSM van 't baasje kan oprapen! Nu wist ik maar al te goed dat ze wou dat ik dat heel voorzichtig deed. Dus neem ik dat ding op zo fijntjes tussen m'n 2 linker hoektanden. Wat slechts 1 op de 100 keer gebeurt (ik zweer het!), gebeurde toen. Het onding glibberde uit m'n tedere beet. Pats. 't Blauw bibberding lag in 3 stukken op de grond. Verschrikte blikken van de omstaanders.
Baasje lachte 't voorval weg: "Eiko apporteert zo graag! Ze weet gewoon dat indien ze 't goedkoop mobieltje laat vallen, dat 't in 3 stukken breekt (de achterkant van de cover verlaat de voorkant, en 't houwtouwtje vlucht ertussenuit). En ze weet maar al te goed dat ze dan netjes de 3 nog meer breekbare stukjes appart mag oprapen." En zo geschiedde het. Met enorme omzichtigheid nam ik één na één de stukjes mobiel tussen m'n tedere lippen en vertrouwde ik ze toe aan de helende handen van m'n baasje. (wat ben ik toch poëtisch hé!)

Iemand vroeg zich daar af of ik wel genoeg vrije tijd had. Elke hond moet toch eens zijn eigen ding kunnen doen, niet? Nu denk ik zelf dat ik mezelf bij de gelukkigste 1% van alle Belgische honden mag rekenen. Elke dag op stap, beloningen alom voor 't nuttig werk dat ik verricht, veel respect, lekker eten, lekker kussentje en mooi mandje... Wat wil 'n hondje meer?



Quote: "Seg Daphné, stop nekeer met altijd "down" te zeggen tegen diejen hond! Sebiet wordt ie depressief!"
Ik kon mij nog net inhouden van 't lachen...

13:19 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.