Eiko

Zondag wast hier fun!!! Er waren hier hopen superleuke mensen!!! Die snapten me pas, gewoon aaitjes geven en alsk 't vroeg, kreeg ik eten!! En ja, dan begon ik te twijfelen hee... Het eten kwam blijkbaar niet alleen van 't baasje... En ik had honger (as usual)... Dus ben ik onder de omheining gekropen en ben ik het eten van de poezen die enkele huizen verder wonen gaan opeten... Betrapt... Baasje had 't veel te snel in de mot... M'n broer Fado (zonder job als hulphond natuurlijk) was meegekomen, en twee honden weg, dat viel veel te veel op hee...
Enkele uurtjes later mocht ik van 't baasje zonnen, terwijl zij nog even binnen zat te leren. Iemand paste wel op me, maar ik ben zo snel als superhond, en compagnon Fado die liever thuis bleef, coverde mooi voor me... Zo ging ik dus weer op bezoek bij de poezen (ik doe nooit iets aan de poezen hoor, ik eet enkel hun eten op) en daarna vervolgde ik mijn wandeling in de velden, langs vele lekkere hoopjes eten die mensen zomaar laten liggen... Toen ik mijn buikje vol had gegeten, en 't begon te schemeren, ging ik opt gemakje weer naar huis, en wachtte ik aan de achterdeur tot ze me binnenlieten. Ondertussen was baasje even tv aant kijken en had Fado schitterend gecoverd voor me... Ik blafte eventjes, baasje hoorde 't en ging kijken in de living... Geen Eiko... En dan ging de achterdeur open. Ik wandelde binnen, zei vriendelijk kwispelend goeiendag en slufte naar m'n mandje...
Evenjes later kwam baasje slapen. Nu was ze blijkbaar heel hard geschrokken want mijn buikje stond heel dik. Ja tuurlijk, wat wil je nu als je op stap ging... Maar toen begon het. Ik voelde me niet goed... Baasje was bang dat ik 'n maagtorsie had (op te zoeken op google), maar na 5 minuutjes bleek dat dat waarschijnlijk niet 't geval was omdat ik 2 enorme winden liet en 'n boertje...
Ik moet eerlijk toegeven dat ik de volgende dag toch wel wat ziek was... Een kater noemt men dat... En winden... En beetje slappe jeweetwelwat... Maar volgens mij is dat puur toeval. 't Uitstapje was superfun!!!

Conclusie van het baasje.

Als er bezoek is dat Eiko aait of voedert, en niet begrijpt/wil begrijpen waarom dat niet mag, gaat Eiko gewoon aan de leiband, altijd mee met mij.
En ik pas zelf wel op dat ze niet meer op stap gaat. Dan heb ik enkel mezelf te verwijten.

Gevolgen van zondag.

• Eiko was meer dan een dag erg slecht. Ze voelde zich totaal mottig en had zelfs geen honger. Ze liet bijna haar eten staan de ochtend na 't uitstapje, en dat kwam nog nooit voor.
• Eén op de twee keer dat ik haar na maandag ziekdag uitliet, deed ze een Escape poging. Dit gaat van sluipen door de struiken richting de hoek waar ze net uit kan, tot Fado beetje opjutten en dan tijdens de spurt in die richting gewoon verdwijnen in die ene hoek, en zelfs gewoon vanals ik letterlijk mijn rug gedraaid ben, een crossje wagen richting die hoek. Dit is NIET LEUK.
  Eiko vergeet dit voorval niet binnen 't jaar. Nog veel Esc-pogingen te voorkomen dus.
• Maandag ziekdag luisterde ze nog ni de helft zo goed als anders. Sindsdien betert het weer, maar het duurt nog zeker enkele weken, tot ik weer had wat ik net had opgebouwd. Ze twijfelt weer meer tussen werken voor mij en dan beloond worden, of de beloning gewoon zelf gaan halen bij mensen of op uitstap.
• Eiko is nu weer meer verward. Moet ze echt gaan zitten voor ze 'n beloning kreeg? Iemand gaf haar een stuk vlees toen ze moest gaan zitten en het niet deed... Moet ze echt komen als ik haar roep? Iemand aaide en knuffelde haar zodat ze niet direct kwam als ik riep...

Dit is dus waarom een assistentiehond niet geaaid, gevoederd, geknuffeld, geroepen, ... mag worden. Zo ondermijnt u enkel haar en mijn veiligheid, geluk en ook haar job.
Wat wel mag, is NADAT BAASJE TOESTEMMING GAF, mij helpen om haar te belonen (aai/knuffel) als ze een commando dat 'T BAASJE gaf, naar behoren uitvoerde.
Als u iets niet snapt, aarzel niet om te mailen of een reactietje na te laten. Ik leg het u met alle plezier uit.

En nu ga ik weer studeren.
x

Tijdens deze tijden van gezwoeg en gezweet
laat Eiko zo af en toe een scheet
Doordat ze gisteren iets vreemds opat
komen die nu met veel te hoge frequentie uit haar gat.
Zo probeert ze me te ontspannen
en leer ik pauzes herplannen.
Wanneer ze met haar zwiepstaart de luchtjes weg doet zweven
kros ik voor mijn leven
en pauzeer ik heel even
zoals nu.
 
 
sorry hee seg... Wa kan ik daar nu aan doen...
Beter deruit dan derin, niet?

Een boer had enkele jonge hondjes die hij nog moest verkopen.
Hij schilderde een advertentie op een bord met: "4 puppies te koop" en zette dit aan het begin van zijn erf aan de kant van de weg.
Net toen hij de laatste spijker in het bord sloeg werd hij aan zijn overall getrokken.
Hij keek naar beneden in de ogen van een kleine jongen.
"Meneer" zei de jongen, "Ik wil een van uw puppies kopen".
"Wel", zei de boer, terwijl hij met zijn hand achter in zijn nek wreef, "Deze puppies hebben hele goede ouders en kosten aardig wat geld".
De jongen liet voor een moment zijn hoofd hangen.
Toen reikte hij diep in zijn broekzak en haalde een handvol kleingeld voor de dag en liet het aan de boer zien.

"Ik heb 39 cent. Is dat genoeg om te kijken?"

"Zeker", zei de boer en hij floot een deuntje.

"Dolly", riep hij.

Uit het hondenhok en over het erf rende Dolly naar de boer toe gevolgd door 4 kleine bolletjes wol. De kleine jongen drukte zijn gezicht tegen het hek. Zijn ogen straalden van verrukking. Terwijl de honden naar het hek toe kwamen rennen, zag de jongen nog iets bewegen in het hondenhok. Langzaam verscheen er nog een bolletje wol, maar deze was zichtbaar kleiner dan de andere hondjes. Op zijn achterpootjes gleed het bolletje het hok uit en op een wat onhandige wijze begon het hondje vooruit naar het hek te hobbelen terwijl het zijn best deed de andere hondjes bij te houden.

"Ik wil die hebben", zei het kleine jongetje, terwijl hij naar de waggelende hond wees.

De boer knielde naast het jongetje neer en zei: "Jongen, je wil dat hondje echt niet. Het is nooit in staat om te rennen of te spelen zoals de andere hondjes kunnen".

Toen deed de jongen een stap naar achteren, reikte naar beneden en begon een broekspijp op te rollen. Terwijl hij dit deed werd een stalen beugel zichtbaar aan beide zijden van het beentje van de jongen die vastgemaakt zaten aan zijn speciaal gemaakte schoentje.

De boer aankijkend zei hij: "Weet u meneer, ik kan zelf ook niet zo goed rennen en hij heeft iemand nodig die hem begrijpt".
Met tranen in zijn ogen reikte de boer naar beneden pakte de kleine puppie op. Hij hield het heel voorzichtig vast toen hij de puppie aan de kleine jongen gaf.

"Hoeveel kost het?" vroeg de kleine jongen.

"Niets, het is gratis", zei de boer. "Er is geen prijs voor liefde".
 
De wereld is vol van mensen die iemand nodig hebben die ze begrijpt.

Ik liet m'n pennenzak vallen.
Hij was open.
(nvdr: in mijn pennenzak zitten meer dan 35 pennen en consoorten)
Na de 20ste pen die Eiko opraapte ben ik gestopt met tellen.
Balans:

Alles terug in pennenzak.
1 reeds half kapotte stilo mist een stukje plastiek
5tal potloden dragen Eiko's tandafdruk
1 stilo heeft een klein putje bij