30-05-05

opkikkertje

Ik ben 'n beetje down (neen niet 't commando, 't gevoel).
Een vriendin wou me oppeppen met 't volgende:

Niets, maar dan ook niets komt zo vriendelijk op je af als een kletsnatte hond.


Tis haar gelukt. Ze toverde een glimlach op m'n gezicht.
 
Das de eerste mens die dat vandaag doet.
Eiko deed me wel al paar keer lachen...
Op haar rug liggen knorren en snurken terwijl ik moet studeren.
Overal achter me aan drentelen, smekend om aandacht. Das nu es 'n goeie gelegenheid om 'n nieuw commando te oefenen (en 't lukte!). Over dat nieuw commando later nog wat meer. Als het iets beter op punt staat...
Nu gaan we slapen...
Tot de volgende keer maar weer!
 

22:13 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-05-05

piano spelen

Ik speel piano op haar kont.
Piano op de kont van de hond
tot ze er zot van komt.
Dan draait ze langs alle kanten in't rond met die kont.
Maar eens er een einde komt,
aan het spelen op die kont,
dan verstomt het geknor van mijn hond
tot ik weer speel op die kont.
 
 
Ja wat wil je! een rugmassage met lieve woordjes op 'n leuke toon. Wedden dat u er ook van zou krorren?
 
Vrolijke noot:
Eigenlijk kan ik veel beter blokfluit spelen.
Maar das niet zo geschikt om te proberen op een hond. ;)
 
Noot 2:
Indien u een gepaste foto/schets/tekening heeft, mag u dit altijd mailen. Mijn tekentalenten zijn iets minder. En een foto is zeker onduidelijk. Een filmpje doe ik uw oortjes niet aan, daar ik erbij zing en dat enkel Eiko dit weet te appreciëren.

23:17 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-05-05

ROTEXAMEN

Dit was het meest frustrerende en rottigste examen ooit.
En wat die communicatie betreft: ook Eiko had door dat ik me niet goed voelde en niet op m'n gemak was, dus sliep ze niet.
 
Een hulphondenleven:

  • slapen op een examen en nog slagen ook
  • de baas voor u het examen laten afleggen
  • ... (aan te vullen door de lezers)
 
Ik ben doodop, en Eiko ook.
Ik door het examen, en Eiko door de ontspannende wandeling achteraf, en het voet-PET-fles-ballen en het frisbeeën, en het snuffelen, en krossen en ...
Ze snurkt al, en dat ga ik nu ook snel doen.
Slaapzacht
 
ps: ik vrees dat deze post nogal overzichtelijk overkomt. Mijn excuses...

Ik val om van de vaak..

aangepast de dag erop (en 'n stukje wakkerder): deze post is nu nog onoverzichtelijker geworden.

23:09 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

communicatie tussen baasje en Eiko

Hoe ik met mijn baasje communiceer? Das ingewikkeld.

De heenweg
Zij ziet, hoort en voelt wat ik denk. Das echt raar... Nu bijvoorbeeld weet ik zeker dat ze door heeft dat ik zin heb om iets te doen. Nu ja, zo moeilijk is dat niet. Elke keer ze naar me kijkt kwispel ik, ik raap met een zwier en 'n zwaar haar GSMpje op, luister netjes, kortom: ik ben in m'n nopjes.
Als ik me slecht voel, ziet ze het meteen. Als het etenstijd is, weet ze dat ook wel snel - nu moet ik wel zeggen dat ik dat ook wel zeer ostentatief duidelijk maak: ik neem m'n etenspot op en ga netjes naast de bak met korrels zitten.
Jammergenoeg weet ze precies ook als ik iets ga misdoen. Als ik een hondje of een poes of een vogel of 'n eekhoorntje zie, krijg ik meteen het commando om kalm te blijven en mooi te volgen. Alsof ze weet dat ik die wil gaan begroeten... Idem met eten dat m'n neus passeert of op de grond ligt, maar dan mag ik er gewoon niet aankomen van haar...

De terugweg
Ik voel, zie, en ruik wat mijn baasje denkt. Zo weet ik nu dat ze zich langs de ene kant probeert gerust te stellen, en langs de andere kant, ze zich enorm aan het opjagen is. Ze is 'n soort bang, maar niet die soort van gisteren, en ook niet de soort als ik iets moet doen in publiek. Tis die soort die volgt op uren/dagen/weken achter haar buro zitten en studeren, en voorafgaat aan een paar uurtjes zweten, schrijven, en heel geconcentreerd bezig zijn. Ik vermoed dat die paar uurtjes er snel gaan aankomen. Ze noemt dat een "examen"...
Ik voel het ook als ze happy is, honger heeft, moe is, nerveus is ...
Sommige dingen vertelt ze me ook gewoon hoor. Als ze wil gaan verrijden maakt haar rolstoel altijd zo een klikje. Dan maak ik me snel uit de voeten als ik te dichtbij lig. Want die stoel over je tenen, dat is verdorie toch wel pijnlijk. Maarja, dan zegt ze dat het m'n eigen schuld is. Ik had maar uit de weg moeten gaan. Ik moet toegeven dat ze meestal gelijk heeft... Ofwel wist ik dat ze eraan ging komen, ofwel sprong ik voor haar voeten, en zelfs superspeedy Eiko zou dan niet meer kunnen remmen (jaja mijn remvermogen is bekend in heel Leuven en omstreken, maar daarover later meer).
 
 
Nu is ze dus nerveus, maar terwijl ik haar dicteer kalmeert ze zo een beetje precies...
Heee... Ze krijgt honger, ik voel het en hoor haar zelfs knorren... Ik vermoed (en hoop) dat ik binnen enkele minuutjes de deuren naar de hemel, - excuseer - de keuken mag openen voor haar... Daar ligt er meestal wel nog wat op de grond om te smikkelen. Maar ik moet 't wel stil doen, anders reclameert iemand op me, en dan stuurt m'n baasje me weer naar m'n mandje...
Van haar mag ik dat hoor, zo stilletjes snuffelen en soms een kruimeltje opeten, maar 't moet subtiel en beleefd blijven hee... Anders denken ze nog dat we boeren zijn... ;)
tot later
POOT
 

12:58 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-05-05

PIEEEEEEEEEEEEEEEEEP

Deze ochtend wenste ik stiekem dat ik in de zon mocht gaan liggen... Nu is mijn wens uitgekomen, maar de volgende keer liever toch om 'n andere reden...
Tijdens de oefeningzitting had ik mij mooi gewassen, en eventjes moeten hoesten door de haartjes in mijn keel (een medestudente dacht dat het 't meisje dat voor me zat aan het stikken was. Poeh... Mijn hoestje was discreet hoor... Al zeg ik het zelf) en toen sliep ik. Ineens werd ik wakker omdat iedereen rechtstond. 't Einde van de les, dacht ik. Toen merkte ik echter dat mijn baasje enorm in paniek was en dat iedereen zijn handen op zijn oren hield. Er was inderdaad iets enorm luid maar voor mij niet echt hoog, aan het piepen. In volle paniek rijdt ze naar de trappenhal. En je moet nu eens wat weten. In plaats van richting lift te rijden, bedacht ze zich heel snel en reed ze recht op de trap af, waar ze stopte. Ik voelde dat ze superbang was. Het was anders bang dan normaal, bijvoorbeeld als ze iets laat vallen, dan is ze meer nerveus-bang, en dan plaag ik haar 'n beetje, dan gebaar ik mij van den dommen als ze me vraagt iets op te rapen. Of als ze moet tonen aan iemand hoe goed ik wel werk voor haar, dan loopt er ook vanalles mis...
Na een minuutje (dat voor haar waarschijnlijk een uur leek) kwat er een meneer die haar uit de rolstoel tilde en naar beneden begon te dragen. ZES verdiepen hoog bleek dat te zijn! k voelde dat ze m'n leiband had losgelaten, en ze riep me vriendelijk om met haar mee te gaan. Flink als ik ben, en wetende dat er iets mis was dus dat ik nu wel beter goed luisterde, ben ik toen braaf zeker meer dan 150 treden afgestapt, mooi achter die meneer aan. Beneden werd stond een zetel klaar, en heb ik dan nog eens flink mijn leiband opgeraapt en aan haar gegeven. Zeg nu zelf, is dat niet super? Ik voelde dat ze enorm trots en blij en bang, en toch weer trots was, toen ik daar naast haar lag.
Enkele minuten later stond de rolstoel ook weer beneden, en toen zijn we denk ik ongeveer een half uur gaan zonnen!!! Daarna mocht ik gelukkig afkoelen in de rest van de oefenzitting, want ik moet toegeven, 't is nu toch wel heel warm in de zon hoor..
Nu ben ik wel moe... Kga even 'n uiltje knappen...
 
Ter verduidelijking: in het gebouw waar de oefenzitting doorging, was een gasfles die waarschijnlijk gevuld was met waterstoffluoride, aan het lekken. Daarom werd het gehele gebouw ontruimd. Toen ik net beneden was, bleek het toch veilig om met de lift te gaan. Zo is mijn rosltoel enkele minuutjes na mij, ook beneden aangekomen. We hebben 'n halfuurtje op de parking voor het gebouw in de blakende zon zitten wachten.
 
Weetje: een hond kan veel hogere tonen waarnemen dan een mens. Het brandalarm, dat een erg vervelend geluid is voor mensen, is voor honden waarschijnlijk een heel normaal geluid. Eiko had er geen last van, terwijl ik het tien minuten later nog hoorde gonzen tussen m'n twee oren.
 

17:33 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

I'm awake and you'll know it

Goeiemorgen woensdag!!!
Ik ben wakker, wakkerder dan ooit tevoren!
Wakkerder dan mijn baasje zeker ;)
Misschien wel wakkerder dan u...
Kortom, ik ben wakker, ik zit propvol energie en ik wil springen, dansen, huppelen, snuffelen, krossen, ...
Maar nee, 't baasje heeft morgen examen : 't hondje moet rustig slapen...
Slapen? Neenee, korte dutjes om daarna nog meer energie op overschot te hebben!
Tussendoor eens naar de eendjes kijken die voorbij waggelen, of de frisbee die ik soms in de verte dan zien vliegen... En ja, ook werken... Pen oprapen, deur open trekken, frigo dichtknallen met m'n pootje, de lege PET-fles platknabbelen, en ja, 't baasje "helpen"... Eigenlijk snap ik dat nu toch nog niet tot in de puntjes hoor, dat nieuwe ding "helpen" maar dat komt nog wel. 't baasje legt u wel eens uit wat dat worden zal...
Nu moet u niet denken dat ik de hele dag binnen zal moeten blijven hoor! Er staat nog een lesje op 't programma, waarvoor we naar de campus mogen huppelen, en weer terug! Ik zal nog wel 'n wandeling krijgen ook... Ik hou zo veel van de zon, en de warmte... En gelukkig heeft 't spreekwoord "zo baasje zo hond" hier gelijk: ik weet zeker dat ze geen hele dag achter haar boeken kan blijven zitten zonder eens naar buiten te glippen... Jippie!!!
Big Bonjour!
Eiko 

11:15 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-05-05

Eiko help

Enige weken geleden viel er een wiel van m'n rolstoel. Jaja een wiel!!! Gelukkig had ik de dag erna 'n vervangrolstoel van net 't zelfde merk. Er waren wel enkele kleine verschillen maar ik kon weer vooruit dus was m'n dag weer goed.
Nu zat ik de vrijdagnamiddag te studeren, en lag m'n potlood iets te ver naar links... Ik wou ernaar grijpen zonder te verrijden, wat ik altijd doe, maar ik viel iets te ver om en raakte niet meer recht. Ik had me niet gerealiseerd dat die vervangrolstoel iets breder was en de rugleuning minder gekromd waardoor ik veel minder steun had als ik opzij leunde.
Begrijp me niet verkeerd, ik lag niet op de grond maar ik hing over de linker armleuning van m'n rolstoel. Ik had geen pijn, nee toen nog niet. M'n GSM en bieper, de communicatiemiddelen bij uitstek, lagen buiten bereik... Ik hoorde wel stemmen in de keuken maar zij zouden mij nooit horen...
Ik liet Eiko blaffen, vaak, maar niemand hoorde dit. Ik stuurde haar met zo goed en zo kwaad als ik kon naar de deur (ik kon de deur niet zien dus wist ik totaal niet wat ze daar deed). Doordat ik haar zo aanmoedigde om in die richting te gaan, ging ze recht in het hoekje onder de lavabo waar haar waterbakje staat en waar ik een uurtje ervoor een half opgeknabbeld been van rundshuid had gelegd... Ik hoor haar het beentje pakken ipv de deur openen en de moed zonk me in m'n schoenen. Tegen dat ze dat op had, had ik zeker krampen in m'n nek, arm, en waarschijnlijk ook enorme rugpijn. Dit kon niet. Ik moest en zou dat beentje te pakken krijgen. Ik roep haar bij mij, neem met die hand die naar beneden hangt over de leuning 't beentje vast, en na enkel keren kordaat vragen - d.m.v. commando om iets af te geven - geeft ze het toch niet af zeker?! Achteraf gezien ben ik hier erg trots op. Al wie Eiko kent, weet dat ze verzot is op eten, voedsel, en alles wat maar eetbaar zou kunnen zijn...
Om een lang verhaal kort te maken. Met dat beentje in m'n hand blafte ze nog luider en nog langer na elkaar. Een kotgenoot hoorde haar, en ik was gered.
Dit voorvalletje was de start van een nieuw commando. Wat als er niemand in de keuken was geweest? Met 't beentje in m'n hand zou het erg moeilijk geweest zijn om haar helemaal tot aan de deur te laten gaan. Ik kon haar natuurlijk ook langs m'n rechterkant laten komen, haar pootjes op de tafel laten zetten, en m'n gsm nemen, maar daar kwam ik pas achteraf op.
Nu heb ik m'n oude rolstoel terug en weet ik precies hoe ver ik kan gaan. Maar toch mispak ik me soms, en gelukkig was er tot nu toe op die momenten steeds iemand bij me.
conclusie: Eiko deed haar job goed. Een van de dingen die ze leerde is "hulp inroepen van derden" want een hulphond kan nu eenmaal een baasje dat vb uit de rolstoel viel, niet opheffen en hem/haar er weer in zetten... Maar toch: Eiko was wel sterk genoeg om me recht te duwen. Veel had ik niet nodig...
Nu nog 'n gepast woord vinden, en dan 't aanleren...
Caro stelde "help" voor. 't Werd help...
Hoe 't verder verloopt vertel ik wel 'n volgende keer!

20:28 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

even tot de orde geroepen

Excuseer, Mejuffrouw Eiko riep me even tot de orde: tis haar blog en ze staat er nog niet op...
 
Hey mensjes,
Ik ben dus Eiko de assistentiehond of hulphond. Das m'n job, al meer dan 5 jaar lang!!!
Doordat hondemanicure 'n beetje te duur is, laat ik 't baasje toch maar typen in mijn plaats...
Nu ja, veel kan ik nu niet typen want de bazin begint al nerveus te worden: ze moet nog 'n heel pakje informatie(ca) gaan verwerken... en ik mag dan languit liggen slapen in de zon. Op dit uur van de dag raken de zonnestralen bijna m'n mandje. Zucht. Heerlijk. Life is great.
Ik ga verder maffen.
Flinken bonjour
Yours sincerely
Eiko

15:59 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Welkom

haai...
Dit is dus de webstek van Eiko en 't baasje van Eiko.
Voor de duidelijkheid: de blog gaat over Eiko, maar het baasje typt altijd (om practische redenen).
Soms vertelt Eiko me haar ding, en dan pen ik dat hier neer int cursief.
Soms moet ik mijn hart eens luchten, en dan ist int recht (niet cursief dus) te doen :)
Momenteel heb ik niet zo veel tijd, omdat over exact 4 dagen, DEN BLOK (klinkt als griezelfilm) begint en er donderdag al een exaampje op 't program staat (kiekevel alom).
Over 'n paar weekjes zal deze blog er waarschijnlijk compleet anders uitzien doordat ik me dan meer en meer zal kunnen bezighouden met de layout en kleurtjes en design enzo van die toestanden (with a little help from my friends)...
greetz
't baasje
 

15:50 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |