26-05-05

communicatie tussen baasje en Eiko

Hoe ik met mijn baasje communiceer? Das ingewikkeld.

De heenweg
Zij ziet, hoort en voelt wat ik denk. Das echt raar... Nu bijvoorbeeld weet ik zeker dat ze door heeft dat ik zin heb om iets te doen. Nu ja, zo moeilijk is dat niet. Elke keer ze naar me kijkt kwispel ik, ik raap met een zwier en 'n zwaar haar GSMpje op, luister netjes, kortom: ik ben in m'n nopjes.
Als ik me slecht voel, ziet ze het meteen. Als het etenstijd is, weet ze dat ook wel snel - nu moet ik wel zeggen dat ik dat ook wel zeer ostentatief duidelijk maak: ik neem m'n etenspot op en ga netjes naast de bak met korrels zitten.
Jammergenoeg weet ze precies ook als ik iets ga misdoen. Als ik een hondje of een poes of een vogel of 'n eekhoorntje zie, krijg ik meteen het commando om kalm te blijven en mooi te volgen. Alsof ze weet dat ik die wil gaan begroeten... Idem met eten dat m'n neus passeert of op de grond ligt, maar dan mag ik er gewoon niet aankomen van haar...

De terugweg
Ik voel, zie, en ruik wat mijn baasje denkt. Zo weet ik nu dat ze zich langs de ene kant probeert gerust te stellen, en langs de andere kant, ze zich enorm aan het opjagen is. Ze is 'n soort bang, maar niet die soort van gisteren, en ook niet de soort als ik iets moet doen in publiek. Tis die soort die volgt op uren/dagen/weken achter haar buro zitten en studeren, en voorafgaat aan een paar uurtjes zweten, schrijven, en heel geconcentreerd bezig zijn. Ik vermoed dat die paar uurtjes er snel gaan aankomen. Ze noemt dat een "examen"...
Ik voel het ook als ze happy is, honger heeft, moe is, nerveus is ...
Sommige dingen vertelt ze me ook gewoon hoor. Als ze wil gaan verrijden maakt haar rolstoel altijd zo een klikje. Dan maak ik me snel uit de voeten als ik te dichtbij lig. Want die stoel over je tenen, dat is verdorie toch wel pijnlijk. Maarja, dan zegt ze dat het m'n eigen schuld is. Ik had maar uit de weg moeten gaan. Ik moet toegeven dat ze meestal gelijk heeft... Ofwel wist ik dat ze eraan ging komen, ofwel sprong ik voor haar voeten, en zelfs superspeedy Eiko zou dan niet meer kunnen remmen (jaja mijn remvermogen is bekend in heel Leuven en omstreken, maar daarover later meer).
 
 
Nu is ze dus nerveus, maar terwijl ik haar dicteer kalmeert ze zo een beetje precies...
Heee... Ze krijgt honger, ik voel het en hoor haar zelfs knorren... Ik vermoed (en hoop) dat ik binnen enkele minuutjes de deuren naar de hemel, - excuseer - de keuken mag openen voor haar... Daar ligt er meestal wel nog wat op de grond om te smikkelen. Maar ik moet 't wel stil doen, anders reclameert iemand op me, en dan stuurt m'n baasje me weer naar m'n mandje...
Van haar mag ik dat hoor, zo stilletjes snuffelen en soms een kruimeltje opeten, maar 't moet subtiel en beleefd blijven hee... Anders denken ze nog dat we boeren zijn... ;)
tot later
POOT
 

12:58 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.