25-05-05

PIEEEEEEEEEEEEEEEEEP

Deze ochtend wenste ik stiekem dat ik in de zon mocht gaan liggen... Nu is mijn wens uitgekomen, maar de volgende keer liever toch om 'n andere reden...
Tijdens de oefeningzitting had ik mij mooi gewassen, en eventjes moeten hoesten door de haartjes in mijn keel (een medestudente dacht dat het 't meisje dat voor me zat aan het stikken was. Poeh... Mijn hoestje was discreet hoor... Al zeg ik het zelf) en toen sliep ik. Ineens werd ik wakker omdat iedereen rechtstond. 't Einde van de les, dacht ik. Toen merkte ik echter dat mijn baasje enorm in paniek was en dat iedereen zijn handen op zijn oren hield. Er was inderdaad iets enorm luid maar voor mij niet echt hoog, aan het piepen. In volle paniek rijdt ze naar de trappenhal. En je moet nu eens wat weten. In plaats van richting lift te rijden, bedacht ze zich heel snel en reed ze recht op de trap af, waar ze stopte. Ik voelde dat ze superbang was. Het was anders bang dan normaal, bijvoorbeeld als ze iets laat vallen, dan is ze meer nerveus-bang, en dan plaag ik haar 'n beetje, dan gebaar ik mij van den dommen als ze me vraagt iets op te rapen. Of als ze moet tonen aan iemand hoe goed ik wel werk voor haar, dan loopt er ook vanalles mis...
Na een minuutje (dat voor haar waarschijnlijk een uur leek) kwat er een meneer die haar uit de rolstoel tilde en naar beneden begon te dragen. ZES verdiepen hoog bleek dat te zijn! k voelde dat ze m'n leiband had losgelaten, en ze riep me vriendelijk om met haar mee te gaan. Flink als ik ben, en wetende dat er iets mis was dus dat ik nu wel beter goed luisterde, ben ik toen braaf zeker meer dan 150 treden afgestapt, mooi achter die meneer aan. Beneden werd stond een zetel klaar, en heb ik dan nog eens flink mijn leiband opgeraapt en aan haar gegeven. Zeg nu zelf, is dat niet super? Ik voelde dat ze enorm trots en blij en bang, en toch weer trots was, toen ik daar naast haar lag.
Enkele minuten later stond de rolstoel ook weer beneden, en toen zijn we denk ik ongeveer een half uur gaan zonnen!!! Daarna mocht ik gelukkig afkoelen in de rest van de oefenzitting, want ik moet toegeven, 't is nu toch wel heel warm in de zon hoor..
Nu ben ik wel moe... Kga even 'n uiltje knappen...
 
Ter verduidelijking: in het gebouw waar de oefenzitting doorging, was een gasfles die waarschijnlijk gevuld was met waterstoffluoride, aan het lekken. Daarom werd het gehele gebouw ontruimd. Toen ik net beneden was, bleek het toch veilig om met de lift te gaan. Zo is mijn rosltoel enkele minuutjes na mij, ook beneden aangekomen. We hebben 'n halfuurtje op de parking voor het gebouw in de blakende zon zitten wachten.
 
Weetje: een hond kan veel hogere tonen waarnemen dan een mens. Het brandalarm, dat een erg vervelend geluid is voor mensen, is voor honden waarschijnlijk een heel normaal geluid. Eiko had er geen last van, terwijl ik het tien minuten later nog hoorde gonzen tussen m'n twee oren.
 

17:33 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

. Amai, da's een laatste les van 't jaar om nooit te vergeten! :-s

Gepost door: Twinkeltje | 25-05-05

stressy Had in ons geval toch een groter probleem geweest. Mij mogen ze niet zomaar uit de rolstoel pakken. En Beer had vast willen gaan kijken wat t probleem juist was... Dan toch veiliger tussen de boeken in rechten!

Gepost door: Kristoff & Beer | 26-05-05

De commentaren zijn gesloten.