24-05-05

Eiko help

Enige weken geleden viel er een wiel van m'n rolstoel. Jaja een wiel!!! Gelukkig had ik de dag erna 'n vervangrolstoel van net 't zelfde merk. Er waren wel enkele kleine verschillen maar ik kon weer vooruit dus was m'n dag weer goed.
Nu zat ik de vrijdagnamiddag te studeren, en lag m'n potlood iets te ver naar links... Ik wou ernaar grijpen zonder te verrijden, wat ik altijd doe, maar ik viel iets te ver om en raakte niet meer recht. Ik had me niet gerealiseerd dat die vervangrolstoel iets breder was en de rugleuning minder gekromd waardoor ik veel minder steun had als ik opzij leunde.
Begrijp me niet verkeerd, ik lag niet op de grond maar ik hing over de linker armleuning van m'n rolstoel. Ik had geen pijn, nee toen nog niet. M'n GSM en bieper, de communicatiemiddelen bij uitstek, lagen buiten bereik... Ik hoorde wel stemmen in de keuken maar zij zouden mij nooit horen...
Ik liet Eiko blaffen, vaak, maar niemand hoorde dit. Ik stuurde haar met zo goed en zo kwaad als ik kon naar de deur (ik kon de deur niet zien dus wist ik totaal niet wat ze daar deed). Doordat ik haar zo aanmoedigde om in die richting te gaan, ging ze recht in het hoekje onder de lavabo waar haar waterbakje staat en waar ik een uurtje ervoor een half opgeknabbeld been van rundshuid had gelegd... Ik hoor haar het beentje pakken ipv de deur openen en de moed zonk me in m'n schoenen. Tegen dat ze dat op had, had ik zeker krampen in m'n nek, arm, en waarschijnlijk ook enorme rugpijn. Dit kon niet. Ik moest en zou dat beentje te pakken krijgen. Ik roep haar bij mij, neem met die hand die naar beneden hangt over de leuning 't beentje vast, en na enkel keren kordaat vragen - d.m.v. commando om iets af te geven - geeft ze het toch niet af zeker?! Achteraf gezien ben ik hier erg trots op. Al wie Eiko kent, weet dat ze verzot is op eten, voedsel, en alles wat maar eetbaar zou kunnen zijn...
Om een lang verhaal kort te maken. Met dat beentje in m'n hand blafte ze nog luider en nog langer na elkaar. Een kotgenoot hoorde haar, en ik was gered.
Dit voorvalletje was de start van een nieuw commando. Wat als er niemand in de keuken was geweest? Met 't beentje in m'n hand zou het erg moeilijk geweest zijn om haar helemaal tot aan de deur te laten gaan. Ik kon haar natuurlijk ook langs m'n rechterkant laten komen, haar pootjes op de tafel laten zetten, en m'n gsm nemen, maar daar kwam ik pas achteraf op.
Nu heb ik m'n oude rolstoel terug en weet ik precies hoe ver ik kan gaan. Maar toch mispak ik me soms, en gelukkig was er tot nu toe op die momenten steeds iemand bij me.
conclusie: Eiko deed haar job goed. Een van de dingen die ze leerde is "hulp inroepen van derden" want een hulphond kan nu eenmaal een baasje dat vb uit de rolstoel viel, niet opheffen en hem/haar er weer in zetten... Maar toch: Eiko was wel sterk genoeg om me recht te duwen. Veel had ik niet nodig...
Nu nog 'n gepast woord vinden, en dan 't aanleren...
Caro stelde "help" voor. 't Werd help...
Hoe 't verder verloopt vertel ik wel 'n volgende keer!

20:28 Gepost door Daphn | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Seg Werkt mijn speciaal uitgedokterd systeem niet?
Onder het motto: ik heb toch niet beters te doen (ahem! uche-uche-che! ziet er iemand een halve waarheid?) zal ik met een nog beter systeem moeten komen.
Ook van mijnentwege moet er een tweede bijdrage komen dus.
Sterk van Eiko trouwens.
Poot voor Eiko en knuffel voor het baasje.
Krumpie

Gepost door: Kruimeltje | 24-05-05

oh jawel jawel, je systeem werkt. maar alleen is 'n leiband normaal niet om aan te trekken :s en hoe maak positioneer ik haar al hangende?
Er is reeds een oplossing hoor, alleen zou de post dan veel te lang worden, en ja ook om de "spanning" (understatement van de eeuw) er 'n beetje in te houden ;)
er komt meer, ooit...

Gepost door: De boss | 25-05-05

De commentaren zijn gesloten.