11-11-09

Tien jaar geleden!

Wie had dat durven denken...
Hier schreef ik vier jaar geleden het verhaal neer... Wie had ooit durven denken dat we zo lang samen zouden kunnen genieten?

Hierbij enkele foto's van Eiko tijdens onze reis naar Zuid-Oost Frankrijk deze zomer.

Eiko in the vingard

Papa and Eiko

How we walk together

Eiko and Valéas

00:11 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-03-09

Eiko featured at Planet Dog!!!

Eiko's foto is te zien op het fotoalbum op de website van Planet Dog! Momenteel staat ze op pagina 6 maar dat verspringt af en toe...

decorationFoto in 't groot

Eiko in front of Nana in Disneyland Paris

We love Planet Dog omwille van hun SUPERtoffe speelgoed en hun Planet Dog Foundation!

22:22 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-12-08

Eiko werd 12 jaar!!!

Gisteren was Eiko jarig! De oude koppige knappe mie werd 12 jaar!!!
Eergisteren gingen we al om haar kadootje dat ze die avond nog in gebruik nam: ze kreeg een mooie rode halsband van rogz for dogs. Haar oude halsband die ze twee jaar geleden kreeg voor haar verjaardag, begon er al ietwat versleten uit te zien... Bovendien past rood beter bij haar mooie glanzende zwarte vacht dan blauw en hoeven we nu geen rekening meer te houden met of het al dan niet past bij haar jasje dat ze niet meer heeft omdat ze op pensioen is! Natuurlijk kreeg ze ook een bijpassende leiband! Tevens met reflecterend stiksel!
Op haar verjaardag zelf mocht ze lang uitslapen. 's Avonds kregen Valéas en Eiko allebei hun allernieuwste Kong gevuld met een hééél klein beetje (een halve koffielepel) superlekkere spaghettisaus, enkele stukken brood (korsten) en een klein beetje kaas. Het geheel vloog even in de microgolf waardoor de kaas het extra plakkerig en lastig maakte om de Kong leeg te peuteren... Dat was gezellig samen genieten...

15:47 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-08-08

Hardhorig

Eiko was altijd al wat Oost-Indisch doof... De laatste tijd hoort ze echter ook effectief slechter.

Hoe we dat zo zeker weten bij zo'n koppige mie?
Miss Eiko gaat altijd flink zitten voor haar ontbijt. Eens de volle etenspot voor haar neus staat, zeg ik erg luid en duidelijk, een meter achter haar rug dat ze mag beginnen eten. En Eiko blijft mooi zitten, veroert geen vin en blijft voor zich uit kijken... Maarten is toen iets dichter gegaan en gaf haar de toestemming terwijl ze hem ook kon zien. En de oude dame vloog op haar pot eten alsof ze in geen maanden had gegeten, zoals het een échte labrador betaamt.

Ps: Nadat prinses Eiko ons gisteren vergezelde naar Hachiko's overhandigingsfeest, vertrok ze samen met ons op vakantie naar zee!

14:48 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-05-08

De Haan, het mooiste dorp van Vlaanderen

Omdat De Haan zalig rustig en relaxed is...
Omdat De Haan het enige plekje aan de kust is waar geen torenhoge vol appartementsgebouwen uit de grond rijzen als paddestoelen.
Omdat De Haan volgens Eiko en Valéas omringd is door zalige bossen.
Omdat De Haan deze zomer nog toegankelijker wordt!
Omdat De Haan ons deze zomer na al die jaren opnieuw op het strand mag verwelkomen in een jutter (te huur door toedoen van vzw intro)!
Omdat De Haan het mooiste dorp is van Vlaanderen...

Stemmen jullie ook?

Kameel

run to the boss

Eiko adores Einstein

Footwash!

20:48 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-04-08

Verlof op kot

Daar mama, papa, Florence en haar vriendje Alex een weekje zijn gaan skiën, verblijft Eiko sinds vrijdag bij ons in Leuven op kot. Wat we allemaal reeds uitspookten, kunnen jullie hier en hier lezen.

Eiko is nog steeds dezelfde: ze luiert en maft de hele dag door, kuiert rustig op haar eigen tempo als we op wandel zijn, waardoor zij het tempo van iedereen bepaalt tot grote frustratie van Valéas. Ze schrokt nog steeds haar eten binnen, profiteert nog steeds van elke mogelijkheid om te zonnen, snuffelen of eten te zoeken. Ze herkent ook duidelijk bepaalde kotgenootjes maar bereidde die gewoonte de laatste maanden duidelijk uit: ze test iedereen uit op dat vlak...
Wat ik wel opmerk is dat ze redelijk hardhorig aan het worden is. Daar ze zich vaak een hoedje verschiet als ik na drie keer 'opzij' zeggen/roepen, haar aanraak met mijn grote teen om te tonen dat het menens is, denk ik dat het geen Oost-Indische doofheid is...
Ze maakte deze week al wandelingetjes met Anne-Catherine, Florian, Hanne, Sabine, Maarten en ikzelf en geniet volop! Hierbij een foto van Florian en Eiko die allebei na de wandeling bekaf waren. Gelukkig was Florian niet in de Dijle gaan zwemmen noch in het vieze goedje gaan rollen ;)

Florian and Eiko

16:39 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-02-08

Uit de oude doos

Daphné and Eiko in Cannes

Deze foto vond ik onlangs terug. Ik had Eiko toen nog geen twee maand en was op reis in het zuiden van Frankrijk om daar de start van de nieuwe eeuw (lang geleden hé!) te vieren.

Eiko was een van de kleinste labradortjes die Hachiko opleidde. Eiko woog toen al bijna 10kg zwaarder dan mij, een grotere hond zou helemaal om "hond waar ga je met het meisje naartoe" gevraagd hebben.
Het is een groot verschil met Valéas die de grootste van zijn klas was! Het is eigenlijk logisch omdat ik nu amper nog aan Eiko kan, behalve als zij op mijn voetplanken of schoot kruipt. Dit kan ze echter steeds minder makkelijk door de ouderdom...

Dit weekend gingen Eiko, Valéas en ik trouwens voor het eerst met ons drietjes op stap! Na wat gesukkel met de leibanden, lukte het supergoed! We wandelden eerst op de dijk in De Haan en gingen nadien nog naar Nieuwpoort.

Lets go!

We love boats...

Boats...

19:18 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-12-07

11 jaar!

Eiko is vandaag 11 jaar geworden!!!
Een varkensoortje ligt reeds op haar te wachten in de keuken en een blijvend kadootje krijgt ze binnenkort ook - iemand suggesties?

Hierbij nog een foto die we deze zomer namen toen Eiko lag te zonnen en Valéas ernaast kwam liggen om te voelen wat daar nu zo leuk aan was.

Valéas and Eiko

13:09 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

31-10-07

Mama Shana en broer Embrasse aan de regenboogbrug

In de hulphondengazet stond dat Eiko's mama Shana en Eiko's broer Embrasse deze zomer zijn gestorven... Veel sterkte voor hun baasjes, familie, gastgezin en viervoetige vrienden. Ooit zien jullie elkaar terug aan de regenboogbrug...

Aan deze kant van de hemel is een plaats die regenboogbrug heet.
Wanneer een geliefd huisdier overlijdt gaat het naar de regenboogbrug. Er zijn weiden en heuvels voor onze speciale vrienden, zodat ze samen kunnen rennen en spelen. Er is een overvloed aan eten, drinken en zonneschijn en onze vrienden zijn er gelukkig. Dieren die ziek en oud waren worden weer gezond en sterk, dieren die gewond of verminkt waren worden heel gemaakt, zoals wij ze ons herinneren in onze dromen van dagen die voorbij zijn.
De dieren zijn blij en tevreden; er is maar een ding wat ze missen; die speciale persoon waar ze zo aan gehecht waren, die ze achter moesten laten. Ze spelen en rennen samen, maar de dag komt dat er een plotseling stop en in de verte staart. De heldere ogen oplettend, het lijf trilt van verwachting. Ineens rent ze van de groep weg, vliegt over het gras haar benen dragen sneller en sneller. Ze heeft jou gezien en wanneer jij en je speciale vriend eindelijk weer samen zijn, omhelzen jullie elkaar in een vreugdevolle hereniging, nu verlaten jullie elkaar nooit meer.
De blijde kussen regen over je gezicht, je handen strelen dat geliefde hoofd en eens te meer kijk je in de ogen van je lieveling, die je zo lang hebt moeten missen, maar nooit bent vergeten. En dan gaan jullie samen over de regenboogbrug.

20:26 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-10-07

Spaghetti-hulphondencafé

Op zaterdag 27 oktober 2007 serveren wij op het maandelijkse hulphondencafé zelfgemaakte spaghetti ten voordele van vzw Hachiko.
Iedereen is welkom!
Voor meer informatie, klik hier.

Tot dan!
Daphné, Maarten, Eiko en Valéas

22:23 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-10-07

Lenige Eiko...

Mama belde me vanavond op. Zoals elke keer ik mama of papa hoor, vraag ik hoe het met Eikootje is. Deze keer kreeg ik een ietwat ander antwoord dan "Goed hoor! Nog altijd even knettergek!"...

Papa kijkt 's avonds graag televisie met de lichten gedoofd. Eiko ligt blijkbaar de laatste tijd graag op het tapijt net naast de zetel waarin papa zit. Toen papa rechtstond en naar de keuken wou gaan, viel hij bijna over Eiko. Papa hupte opzij, naast Eiko, ware het niet dat Eiko nog leniger en sneller is en ook opzij sprong zoals ze gewoon is. Jammergenoeg sprongen zowel papa en Eiko dezelfde kant uit, waardoor papa over Eiko struikelde...
Zowel mama als ik vroegen meteen "En is er iets met Eiko?". Nee, Eiko is prima. Papa heeft echter wel een snee in zijn wang door tegen een zetel te vallen. De snee werd gisterenavond om tien uur genaaid bij de huisarts.
En hoe het met Eiko gaat? "Kheb eens goed gevoeld of ze niks had en ze vond het leuk dusja, goed hé. Nog altijd even knettergek!" zei papa.

Het doet me denken aan dat stukje uit de film "Peter pan" waar de papa van Wendy, Jan en Michiel over Nana, de hond en babysit struikelt en beiden vallen. Ik vond het altijd zo lief dat iedereen erg bezorgd was om Nana - alhoewel honden bezorgdheid niet snappen het in hondentaal dus compleet fout is maarkom.

Eiko in front of Nana in Disneyland Paris

21:51 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-09-07

Op wandel thuis thuis

Zaterdag gingen Valéas, Eiko, Florence en ik een toertje wandelen thuis thuis - tegenover kot thuis. We genoten van het zonnetje en het briesje! Onderweg bleek een deel van onze route op het parcours van de Belgian Westhoek Classic te liggen. Daar we niet in de weg wouden lopen noch rijden, besloten we te wachten tot alle auto's waren gepasseerd. Ondertussen lieten we Valéas en Eiko in het veld wandelen alhoewel ze meer graasden dan wandelen...
Hieronder enkele filmpjes en foto's!

Valéas and Eiko

I like this field...

Kiekeboe!

Feeling one with the earth

My field!



21:21 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-08-07

Miss Houdini in the spotlight!

Na twee weken op kot gezeten te hebben om ondermeer aan mijn thesis te werken en Anne-Catherine's verrassingsverjaardagsfeestje voor te bereiden en te vieren, sliep ik vannacht eindelijk weer eens thuis. Toen we gisterenavond thuiskwamen, was Eiko superblij om ons te zien! Ze straalde, haar vacht blonk, haar staartje kwispelde en aan haar gedrag kon ik zien dat ze zich goed in haar vel voelt! Enkel haar oortjes waren nog niet uitgekuist maar dat deden we vandaag al.
En wat Eiko met mama en papa al allemaal heeft uitgespookt! Ik kon mijn oren niet geloven! Zowel mama als papa nemen haar bijna overal mee naartoe! Dagelijks gaat ze mee naar papa's bureau, in het weekend gaat ze mee naar de winkel - als honden welkom zijn natuurlijk - , naar vrienden, naar evenementen, enzovoort. Maar daarover laat ik Eiko binnenkort zelf aan het woord...
Florence toonde me net al giechelend de zaklamp die papa kocht om Eiko 's avonds uit te laten... Het is een reusachtige gele zaklamp in de vorm van een geweer - met een loop om mini bowlingballen mee weg te schieten - die enorm veel licht geeft! Nu zal Miss Houdini er niet meer vandoor kunnen gaan, op zoek naar een slaapmutsje voor ze haar nest induikt! Ik ben echt gelukkig en gerust want zij is gelukkig én veilig.

14:57 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-08-07

Op pensioen

Sinds maandag 6 augustus 2007 is Eiko op pensioen. Op dat moment werd Valéas namelijk officieel mijn hulphond en mocht hij mee met mij op stap. En op stap zijn we de voorbije dagen wel geweest! Weet u, Eiko heeft me jaren onbewust aangemoedigd om op stap te gaan en meer te durven, maar de laatste tijd bleef ik meer thuis omdat zij geen zin had om op stap te gaan of de lange wandelingen niet meer aan zou kunnen. Maarten verwoordde het mooi: nu neemt Valéas Eiko's taak over met zijn jeugdig enthousiasme en praktisch eindeloze energie.
Hij is echter wel minder zelfverzekerd dan mijn Eikootje. Eiko wist altijd perfect wat ze wou doen en op een of andere manier straalde ze haar zelfzekerheid op mij af. Zoals mijn eerste busrit: Eiko is niet bang op een bus, waarom zou ik dat zijn? Bij Valéas moet ik meer op mezelf vertrouwen. En eens ik er klaar voor ben om de uitdaging aan te gaan, staat hij kwispelend klaar om me bij alles te helpen wa ik niet zelf kan!

Tijdens de stage vertelde Caroline me nog een anekdote die ik haar meer dan zes jaar geleden vertelde. "Super zo'n hulphond, nu kan ik eindelijk met de deuren gooien." Nu denkt u misschien dat ik de deur voordien niet zelf kon sluiten, maar dat is fout: de deur dichtvlammen kon ik al een poosje. Het groot probleem was dat ik op die manier mezelf opsloot: ik kreeg die deur nadien niet meer open... Toen Eiko bij me was komen wonen, kon ik met een gerust hard slaan met die deuren. Als ze in de kamer was, trok ze ze open. Als ze nog buiten de kamer stond omdat ik de deur te snel dicht deed uit 'colère', deed ze die gewoon open van de andere kant!

Waar Eiko nu is? Normaalgezien laat papa haar in de voormiddag enkele uurtjes thuis opdat ze wat zou kunnen rusten: na het ontbijt kruipt ze namelijk steevast terug in haar bedje. Rond de middag gaat hij haar oppikken en mag ze mee op stap naar papa's bureau waar ze kan genieten van de zon die door de ruiten schijnt... Het lijkt me zalig zo'n luilekkerleventje vol 'mogen' en zonder teveel 'moeten'.

10:16 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

31-07-07

vierde en vijfde stagedag tijdens de vakantie aan zee

Sinds gisteren zit de vakantie aan zee erop. Maarten, Eiko en ik hebben véél gewandeld, vele uitstappen gedaan - waarbij de kusttram een snel, budgetvriendelijk en uiterst toegankelijk vervoersmiddel bleek te zijn -, weinig in de zon gelegen omwille van de afwezigheid van de zon of de aanwezigheid van een sterke zeebries, toffe mensen ontmoet, etc. Op de foto's zie je wel wat we allemaal uitspookten...

And Eiko never caught the ball

You were saying?

Eiko and Einstein

Eiko adores Einstein

Ondertussen zijn ook de vierde en vijfde stagedag om met Valéas te leren werken, reeds voorbij gevlogen. Het ging steeds beter, alhoewel ik van mezelf vind dat ik nog teveel fouten maak: ik veronderstel dingen die misschien wel kloppen voor Eiko maar bij Valéas niet nodig zijn of zelfs niet lukken op die manier. Ik voel me dan een vreselijk slechte baas voor hem. Ik besef wel dat iedereen fouten maakt, zelfs wie al jaren zijn hond heeft. Toch voel ik me er nog te schuldig over, wat ons humeur helemaal niet ten goede komt...
Gelukkig ging het elke dag een stukje beter. De vijfde zaterdag herkende hij me al duidelijk, was hij erg blij me te zien en kwam hij ook vrolijk kwispelend af telkens ik hem bij me riep! Morgenavond start het intern deel van de stage: vijf dagen intensief cursus volgen, trainen met de honden zowel in het centrum als op lokatie, naar elkaar toegroeien, etc. Indien we op de laatste dag slagen voor het theoretisch en praktisch examen én de intstructeurs het veilig achten voor zowel Valéas als ikzelf om samen zonder begeleiding van hen de wijde wereld - voorzichtig welliswaar - in te trekken, krijgt hij zijn officiële jasje en pasje en mag hij met mij mee naar huis. Op het moment dat Valéas mijn gediplomeerde hulphond wordt, gaat Eiko officieel op pensioen. Eigenlijk is madam Eiko de laatste weken aan zee al half op pensioen: alhoewel ze me nog overal vergezelde op uitstap, werkte ze nog amper. Het echte werk kan ze al eventjes niet meer aan en op vakantie wou ik niet meer aandringen, zagen maar vooral superhard aanmoedigen om bijvoorbeeld toch nog die gsm op te rapen ook al ligt ze daar zo zalig te zonnen.
Eiko gaat vanaf morgenavond mee met mijn zusje Florence die onlangs haar hond Fado verloor, omdat mijn ouders nu nog op reis zijn. Ze beloofde er goed voor te zorgen, haar niet te laten ontsnappen en haar voldoende mee te nemen op stap opdat ze gelukkig zou blijven. Eten, aandacht en voldoende afwisseling: die drie dingen samen maken Eiko intens gelukkig. Indien ze dan ook nog veilig is, ben ik ook gelukkig én gerust. Vandaag bleek alweer hoe gek Eiko is van mijn zusje, zeker nu Flo haar niet meer moet negeren! Eiko liet zich gewillig borstelen, haar oren verzorgen - jaja Liesje en A-C, jullie lezen het goed, gewillig - en speelde zalig blij met een tennisbal. Voor de rest ligt miss al de hele dag te genieten van het zonnetje... Vrijdag gaat Eiko waarschijnlijk zelfs mee met Flo naar Leuven!
Als dat geen zalige start van haar pensioen is, weet ik het ook niet meer!

17:37 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-07-07

Gentse Feesten 2007

We waren opnieuw van de partij! Het was mooi weer, we hebben ons goed geamuzeerd, en we zijn dan ook alledrie bekaf...

4 black ones in a row!


Wie herkent Eiko op onderstaande foto?
Nog een reeks foto's kan je hier terugvinden!
Al wie mee op stap ging: mail me voor de foto's van je hond! Ik kon ze onmogelijk allemaal online zetten...

Ps: Wij vertrekken morgen naar zee voor een kleine twee weken vakantie! Het zal hier dus even stil blijven daar ik aan zee slechts af en toe even toegang heb tot internet.
*Zwaai* en *Poot*

00:18 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

15-07-07

Derde stagedag: Valéas!

Tijdens de derde stagedag trainden we in de voormiddag opnieuw met verschillende honden. Opnieuw ging het goed met allemaal en opnieuw ging het weer anders met die honden waar het de tweede zaterdag 'speciaal' mee ging. Ze luisterden nog steeds goed naar me en werkten graag voor me maar dat 'dit is het' gevoel had ik niet echt bij een van de honden. Het was dan ook 's middags enorm moeilijk voor me om een top 3 neer te pennen. Uiteindelijk schreef ik er nog iets bij in de zin van 'Niet elke hond toont wie hij/zij is vermoed ik en niet elke hond toont zijn liefde zo heel duidelijk met likjes of tedere blikken. En liefde moet ook zowiezo nog groeien...'
Na de middag kreeg ik als laatste mijn hond (voorlopig) toegewezen. Ik was even stil toen ik Valéas bij me mocht roepen. Ik had geen flauw idee wie ik zou krijgen, maar had écht niet gedacht dat hij het zou worden. Hij stond dan ook niet in mijn top 3. Valéas is een grote rosse Golden Retriever reu. Ik wist wel dat hij zijn ware aard niet had prijs gegeven op de voorbije zaterdagen en dat hij diep vanbinnen helemaal zo geen blafferige aandachtzoeker (ook te lezen in de Hachiko hulphondengazet) was als hij had laten uitschijnen. Eens hij mocht werken en een taak kreeg die hij goed uitvoerde, liep hij stil doch fier als een gieter rond, zwaaiend met zijn grote pluimstaart. Daar hij geen contact zocht met me, dacht ik dat hij niet van me moest hebben. Hij is echter blijkbaar een beetje traag op dat vlak: in de namiddag, toen ik enkel nog met hem werkte, voelde het al veel beter aan.
Toen werd ook duidelijk dat hij geen doetje is, een Golden met een grote scheut Labrador-karakter: wat koppig, niet overdreven aanhankelijk, ietwat eigenzinnig, etc. Ik zag al snel in waarom ik aan hem was gekoppeld en wat de instructeurs zagen, zien en voorzien. Ze kennen hem en mij, weten hoe graag hij werkt en bijleert, weten hoeveel ik hem wil bijleren en laten werken, hoe hij kan zijn en zijn ware aard verborgen hield tijdens de stagedagen.
Ik vertrouw hen, ik vertrouw hem en ga er dan ook de volle 100% voor.
Ps: Er werd al opgemerkt dat hij hetzelfde kleur van haar had als ik...

12:40 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

13-07-07

Daguitstap naar Antwerpen

Deze week was een rustige voor Eiko, met uitzondering van woensdag en vooral donderdag. Woensdag gingen papa, Eiko en ik naar de luchthaven om mama, Florence en Anneleen, een vriendin van Flo, op te pikken. Eiko gedroeg zich voorbeeldig en dit bovenop het feit dat er op de toegangsdeuren een groot logo met 'assistentiehond welkom' stond, maakte me erg blij. Op die 14 jaar tijd heeft Hachiko samen met de andere centra die assistentiehonden opleiden, toch al erg veel bereikt qua bekendheid en sensibilisatie!
Jammergenoeg ondervonden we donderdag aan de lijve dat dit nog niet overal het geval is. In het Kruidvat in Antwerpen probeerde een verkoopster ons naar buiten te sturen met 'honden zijn niet toegelaten'. Daar ik ondertussen tussen debakken in de al veel te nauwe gangen poogde te slalommen, had ik haar zelfs niet eens gehoord. Maarten zijn antwoord 'dit is een hulphond' bleek gelukkig al voldoende om haar te overtuigen dat we niet zouden weggaan...


Eiko treint


Zoals u wel al doorhad, gingen we donderdagnamiddag met de trein naar Antwerpen. Mama had tickets voor De Zoologie van het MartHa!tentatief! voor ons besteld voor die avond. Daar we nog steeds om Maartens verjaardagscadeautje moesten, ook nog op zoek moesten naar een verjaardagscadeautje voor mijn zus én ik nog steeds geen solden had gedaan, besloten we 's middags reeds de trein te nemen. Jammergenoeg vonden we voor geen van beide een cadeautje dat aan de verwachtingen voldeed... In de drukte vond ik wel een erg coole lichtblauwe piratenbroek die jammergenoeg net iets te veel bleek te spannen toen we ze thuis pasten. We kunnen 3 dagen ruilen en gaan dan ook op zoek naar die broek in een maatje groter...

De Zoologie

Die avond gingen we dus kijken naar De Zoologie van het MartHa!tentatief!. Het was prachtig! Iedereen - behalve Eiko - heeft zich krom gelachen! Ja ok Maarten, ik was al krom... (= humor) Eiko gedroeg zich dan ook voorbeeldig! Toen het stuk aanving, hield ik wel even mijn hart vast. Eén van de eerste zinnen was namelijk 'Kom Kokootje, wil je een koekske?'... Alhoewel hij het tegen een imaginaire papegaai had, had Eiko zich wel kunnen aangesproken voelen daar een van haar bijnamen - niemand mocht haar bij haar naam noemen behalve ik - van bij het begin Kokootje was. Gelukkig kent Eiko het woord 'koekske' niet, en al zeker niet als het op zijn Antwerps wordt uitgesproken! Ze bleef dan ook rustig doorslapen. De geluiden van de dieren in de verte intrigeerden haar veel meer dan de beestige geluiden die door de acteurs werden geproduceerd. Ze had wel duidelijk door dat ze aan het werk was daar ze haar mooi geel jasje aanhad waardoor ze ook mooi bleef liggen en enkel luisterde naar de nachtelijke kreten zonder in te gaan op de verzoeken van de bewoners van de zoo.
Vandaag mag madame uitrusten van de daguitstap: ze ligt braaf van het zonnetje te genieten...

Nog één keer slapen en we weten wie Eiko's nieuwe 'broertje' of 'zusje' wordt! Hoe langer ik erover nadenk, hoe minder ik weet: momenteel heb ik echt geen flauw idee meer wie het wordt. Elke redenering wordt omvergeblazen door een volgende die nog meer plausibel lijkt dan de vorige, alhoewel ze geen minuut standhoudt voor ze wordt vervangen door nog een andere. Morgen eindelijk verlossing...

Shower on Marktrock!

Update: mijn nieuweregenjas is net toegekomen! Ik zocht al een hele tijd naar een stevige, waterdichte, aangepaste regenjas waardoor ik in weer en wind op stap zou kunnen. Nu is het er eindelijk van gekomen! De jas is superstevig, mooi donkerblauw doch goed zichtbaar in het donker door een fluogele streep, is volledig aan- en uitgetrokken op enkele seconden en sluit mooi aan rond de rolstoel door middel van rekkers aan de randen. Ik zie niet in waar het nog kan binnenregenen! Een grote vooruitgang ten opzichte van die fietserscapes die ik voordien gebruikte (zie foto). Die draaiden af en toe in de wielen, liepen in indien niet goed aangetrokken én ingestopt en vergden bovendien een bekwame helper om me in te pakken. Bij het inpakken zal ik nog hulp nodig hebben, maar naar ik las op een mailinglist, kan ik de nieuwe hond met wat geduld leren om me uit te pakken... Ik ben benieuwd hoe ik dit moet aanpakken en hoe snel de nieuweling dit onder de knie zal hebben! En dan kunnen we door weer en wind, zo zelfstandig als het maar kan, samen Leuven onveilig gaan maken...

Ps: Denk nu alstublieft niet dat ik met alle plezier Eiko bij mijn papa achterlaat. Ik panikeer al als ik er aan denk, maar besef dat dit het beste is voor ons allebei. Dit geeft me de kracht om door te zetten en er voor de volle 100% voor te gaan!
Hierop wens ik niet verder in te gaan: het is zo al moeilijk genoeg.
Dank bij voorbaat voor uw respect hiervoor.

19:53 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-07-07

Tweede stagedag: verwarrend, verrassend en vermoeiend

Gisteren ging de tweede stagedag door. Net als vorige week, oefenden we met alle honden die 'in de running' zijn. Net zoals ik had voorspeld, ging het niet supergoed met die honden waarvan ik dacht dat we vorige week 'klikten'.Alhoewel ik dit had verwacht, was het erg verwarrend en vermoeiend. Andere honden waarmee het vorige week 'gewoontjes' of zelfs 'minder goed' ging ten opzichte van de anderen, deden gisteren alles voor me en wouden vooral dolgraag dicht bij me zijn. Eentje kwam zelfs al huppelend recht op me afgestormd toen ik hem/haar riep. Een andere plakte als kleefband aan me toen ik hem/haar op mijn schoot had gevraagd en stak zijn/haar neusje tot onder mijn oksel alsof hij/zij wou zeggen 'ik zie u niet dus zie jij mij niet dus mag ik hier blijven hangen, hé?'. Van beide honden had ik zo'n gedrag totaal niet verwacht waardoor ik er zelfs even stil van werd...

Na de stagedag ging ik met Maarten mee naar het trouwfeest van zijn neef Kristof met Lenny. Het was een supermooi feest en erg lekker eten. Ik was jammergenoeg wel doodmoe en had daar af en toe wat last van. Ik had niet zo goed geslapen die nacht, was al vroeg uit de veren om op tijd te zijn op de stagedag en was de hele dag druk in de weer geweest met de honden. Eiko was 's avonds toch nog erg kalm, alhoewel ze overdag de hele dag had gerust. Ze sliep flink gedurende het hele feest en gedroeg zich erg voorbeeldig wanneer ze wakker was. We waren dus samen rustig en stilletjes... Dit wil niet zeggen dat we ons niet hebben geamuzeerd! In tegendeel zelfs! Nogmaals proficiat, Kristof en Lenny en danku voor het leuke feest!

Vandaag vierden we bij Maarten thuis het feit dat hij zijn eerste diploma behaalde. Nu volgend jaar een schakeljaar waarna nog een masterjaar zal volgen... Ook vandaag was het eten erg lekker en hebben we ons geamuzeerd, ook al was ik nog altijd redelijk moe. Eiko was ook daar erg flink: de hele middag versperde ze Ziëra de poes de doorgang naar de keuken. Ziëra durfde niet passeren langs het grote harige beest dat voor de keukendeur lag terwijl het grote harige beest verbaasd kwispelend lag te kijken naar die kat die telkens plots rechtsomkeer maakte. Gelukkig lag Eiko daar want anders hadden we waarschijnlijk niet zo rustig kunnen eten ;-).
In de namiddag maakten we een lange wandeling. Ik hield Eiko's leiband gedurende meer dan de helft van de wandeling in mijn hand waardoor ik haar heel stipt kon corrigeren wanneer ze probeerde voor te lopen. Eiko had gelukkig al snel door dat ik niet zou toegeven waardoor corrigeren eigenlijk slechts in het begin van de trip nodig was. Na een uurtje wandelen kreeg ik echter kramp in mijn schouder daar haar leiband redelijk kort is nu ik hoger zit in mijn nieuwe rolstoel. Toen ik haar leiband aan de stoel vasthing, bleef ze gelukkig netjes volgen! Ze was erg flink en heeft ook genoten van de wandeling omdat ze goed uitgerust was daar we de laatste dagen geen grote uitstappen hadden gemaakt. Ze ligt nu wel al enkele uurtjes te slapen als een roosje...


Opmerking/update: Ik heb bewust nog steeds geen enkele naam vermeld. Wie namen weet, gelieve die hier dan ook niet te plaatsen. Wie de honden niet kent, heeft hier toch niks aan. Het is enkel verwarrend. Het spijt me van de gewiste reactie, ik had dit eerder moeten vragen.
Ik heb trouwens nog steeds geen flauw idee wie me zal worden toegewezen. Wat wie ook speculeert, een lichtjes verschillende redenering geeft een totaal andere uitkomst. Enkel de trainers zagen genoeg om hierover te kunnen oordelen vermoed ik. Tijdens de training ben je zo druk bezig met de honden dat je achteraf er echt geen idee meer van hebt. Vanop afstand is het voor de trainers hopelijk duidelijker...
Nog drie keer slapen...

19:46 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

05-07-07

Geslaagd!

Na een overvolle zaterdag, een al even drukke zondag voor ons (Maarten en ik): alle kotgenootjes omkaderaars waren uitgenodigd voor een feestje met bijbehorende barbeque! Eiko bleef de hele dag rustig in de tuin, welliswaar op een van haar bekende uitstapjes naar het overburen na... Haar aandacht was netjes verdeeld tussen papa en mezelf, wat mij blijmaakte. Jammergenoeg konden mijn aaiende voetjes haar buikje slechts weinig bekoren... De barbeque daarentegen liet ze geen seconde alleen! Wie weet pikte de poes - Eiko zelf heeft nog nooit iets gestolen van een tafel - een worst en kon zij nadien het vet van de grond likken?! Op de foto genomen door Sheng is ze toch een echte hete hond - hotdog - hé?

hotdog


Maandag was een rustdag zowel voor Eiko als ikzelf. De kotgenootjes die waren blijven slapen en moesten gaan werken, waren echter reeds vroeg uit de veren, waardoor uitslapen er ook maandag niet in zat.

Dinsdag gingen Maarten, Eiko en ikzelf naar Hmc om mijn nieuwe rolstoel te laten aanpassen. Vijf uur later reed ik er buiten met een perfect aangepaste stoel met opgepompte banden, volledig opklapbare voetsteunen, kantelbesturing aan de linker kant, nieuw 'knotsje' voor de leiband van Eiko en de nieuweling, vervinnigde besturing, haakjes om mijn rugzak en dergelijke aan op te hangen, opgevuld Jay2 kussen, aangepaste vorm van het kussen van de rugleuning, afneembare plank voor boodschappen en zonder hinderlijke kantelwieltjes. Ook dinsdag was voor Eiko een rustdag daar ze slechts het magazijn binnenwandelde, een middagtukje deed en vijf uur later hetzelfde magazijn uitgeslapen weer buitenwandelde.

Woensdag was voor Maarten, Eiko en mezelf een erg drukke dag: ik mocht mijn resultaten gaan ophalen in het landbouwinstituut in Heverlee! Om half tien zaten we reeds op de trein. Na een kort bezoekje aan de Fnac, trokken we tijdens een lange regenbui richting Brasserie De Oude Kantien - we waren natuurlijk doorweekt na een half uur in de regen - waar we lekker aten samen met Anne-Catherine. Doordat Eiko uitgerust was en op restaurant een uurtje had kunnen bijslapen, was ze nadien opnieuw wakker! Voor, tijdens en na de proclamatie namen mijn vrienden uitgebreid afscheid van Eiko: het was gisteren namelijk haar allerlaatste dag op de universiteit als hulphond in functie: de eerste thesisdag valt namelijk na het einde van de stage bij Hachiko. Dit betekent niet dat ze Eiko nooit meer gaan zien! Eiko blijft bij ons thuis en komt zeker nog af en toe naar Leuven bijvoorbeeld als papa ons eens komt afzetten of oppikken met de auto, of wanneer zus Eiko eens meeneemt op stap! Een dagje op stap kan Eiko nog aan indien ze in een goede bui is, maar die moet dan wel voorafgegaan en gevolgd worden door enkele rustdagen, die ik haar jammergenoeg niet meer kan bieden zonder haar of mezelf tekort te doen.
Op de proclamatie meldde men ons dat wij geslaagd zijn voor ons vierde jaar! Ook bijna iedereen die ik ken uit mijn jaar is geslaagd, waarvoor een dikke proficiat!!!
Na een plaspauze op kot die echter uitliep omwille van opnieuw een enorme regenbui, trokken we terug naar Leuven centrum. Onderweg stopten we even aan Maarten zijn kot waar ik opnieuw verbaasd was over hoe super gesocialiseerd Eiko wel niet is: bij werken vlak naast zijn kot gebruikte men een superluide slijpschijf. Alhoewel we er vlak langs moesten passeren, bleef Eiko kwispelen alsof ze de slijpschijf niet eens had opgemerkt!
Na een half uurtje windowshopping in Leuven, trokken we richting het station van Leuven: dit is volledig overdekt en de hemel begon steeds grauwer te zien! Alhoewel we alledrie nog klaarwakker waren in het station, vielen we in de trein bijna of helemaal in slaap. Toen we waren aangekomen in Oudenaarde, waren we echter wat uitgerust, en stemde ik in om nog mee te gaan met papa. Hij ging die avond nog naar vrienden om hun vakantieroute te bespreken. Tegen al mijn verwachtingen in kwamen Bizzy en Eiko die avond redelijk goed overeen! Het aanmanende 'durf niet op mij te kruipen want IK ben dominant over u, remember?' geblaf van Eiko bleef beperkt. Ze speelden tot mijn grote verbazing zelfs vrolijk samen in de tuin!
Eens we thuis waren bleek wel dat Eiko totaal bekaf was. De avondlijke trip richting plasplein moest enorm worden aangemoedigd: ze slufte heen, plaste, slufte terug en liet zich op haar kussen vallen. Toen ik haar 's avonds nog een knuffel wou geven toen ze voor me stond, zag ik haar gezichtje vertrekken van de pijn als ze op mijn voetplank wou komen die slechts een tiental centimeter van de grond is. Ook vandaag gaat ze overal neerliggen. De combinatie van haar vermoeidheid en haar koppigheid maakt dat het vreselijk lang duurt voor ze een bepaalde taak uitvoert alhoewel ik alle registers opentrok die men me vorige week op stage opnieuw aanleerde... Gelukkig staat er vandaag en morgen weinig op het programma zodat ze kan uitrusten en ze dit weekend weer een actieve dag aankan!

18:29 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (37) |  Facebook |

01-07-07

Eiko's laatste dag op kot & Daphné's eerste stagedag

Ook mijn laatste twee examens gingen erg goed en goed! Bij deze meld ik u trots dat dit een examenperiode zonder slechte examens was!!! :-)
Vrijdag, Eiko's laatste full-time dag op kot, ruimden Maarten en ik het gehele kot op. Mijn manuele rolstoel, mijn oude elektrische rolstoel, spelletjes, cursussen, hopen kledij en ook Eiko's mand, haar speelgoed, haar spullen, de rest van haar eten, etc moesten allemaal mee naar huis. Het deed erg gek, zowel voor Eiko als voor mezelf... Toen papa ons gerief die avond kwam ophalen met de auto, was Eiko dolenthousiast om hem terug te zien. Zoals jullie hier kunnen zien, huppelde madam meteen vrolijk naast hem, zonder zelfs maar te willen gaan snuffelen in het park of de eendjes van hun teveel aan brood te ontdoen! Het leek alsof ze mij al totaal vergeten was. Toen papa met de overvolle auto naar huis vertrok en ik met Eiko richting station vertrok - we wisten al opvoorhand dat we er niet meer bij zouden passen in de auto - keek ze enorm ontgoocheld. Met behulp van een opmonterend liedje haalden we onze trein alhoewel ik toch er opnieuw van verschoot dat we er zo lang over deden: vroeger moest ik slechts op een half uurtje rekenen om van mijn kot naar het station te raken, nu deden we er drie kwartier over en was Eiko bekaf.

Zoals velen reeds weten, ging gisteren de eerste stagedag door. Na Eiko snel aan papa overhandigd te hebben, kwamen er toch enkele traantjes. Mijn meisje keek echt verwonderd maar vond het gelukkig na enkele minuten allemaal prima. De medestagegenootjes zijn allemaal toffe mensen en we gaan samen allemaal superhard ons best doen opdat we binnen enkele weken samen zouden kunnen slagen in ons doel: een hulphond verdienen. Drie personen - waaronder ikzelf - komen hun tweede hulphond verdienen. Raar maar waar zijn alledrie de bijna gepensionneerde hulphonden afkomstig uit de E-lichting: Monique van Easy, en Kathleen van Eros - jaja, Eiko's broer! - en ikzelf, Daphné van Eiko.
De theorie was interessant en alhoewel ik het meeste nog wist - het zou erg zijn moest je zeven jaar met een hulphond op stap zijn en niet begrijpen hoe ze denkt - waren er toch enkele zaken die ik was vergeten of jaren terug toch duidelijk verkeerd had begrepen.
In de namiddag trainden we met alle hulphonden die op zoek zijn naar een baas. Met zo'n energieke en werklustige beestjes werken was erg lang geleden en vergde toch heel wat aanpassingen en energie... Het oefenen ging met alle hondjes erg goed: het zijn écht superhondjes die graag en goed werken: bravo Liesbeth en Maria! Met welke hondjes het anders was, net dat ietsje meer, die blik, etc houd ik nog even voor mezelf. Met namen noemen zijn jullie toch niks en volgende zaterdag kan het heel goed zijn dat het dat ietsje beter gaat met totaal verschillende honden... Nog even wachten dus! Zaterdag 14 juli worden de voorlopige koppels bekendgemaakt...

Die avond zakten papa, Eiko, Maarten en ikzelf nog af naar het hulphondencafé waar ik me nog erg goed heb geamuzeerd alhoewel ik toch nogal moe was. Eiko plakte echter de hele avond aan papa's stoel of been behalve die enkele keren dat ze mee ravotte met de meute. Zelfs toen ik haar riep of probeerde te knuffelen, liet het haar precies allemaal ijskoud. Ik voelde me zo verraden... Eén dag met papa op stap en ze is verkocht. Vandaag is het opnieuw iets beter, ze is weer de oude nadat ik haar haar ontbijt gaf...Zijn tempo bevalt haar duidelijk beter dan het mijne. De beslissing om haar op pensioen te laten gaan, voelt steeds beter aan ondermeer door de gesprekken met Kathleen, het contrast tussen Eiko en de honden op de stage, haar liefde voor mijn papa, het gezag dat hij over haar heeft en de kwispel die dat veroorzaakt bij haar. Ik vermoed dat de overgang vlotter zal lopen dan ik me ooit had kunnen inbeelden...

11:43 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (39) |  Facebook |

25-06-07

Zonnekinderen & de regen, slechte combinatie...

Ik realiseerde me net dat op 10 juni, Eiko en ik 7 jaar en 7 maand een koppel vormden én Maarten en ik op diezelfde dag net 4 jaar en 4 maand samen waren... Lang hé? Leuke tijden vliegen voorbij...
Ook vandaag ging het examen goed, al was ons humeur niet opperbest. Het slechte weer, de vermoeidheid, het sombere examenlokaal met een regenachtig uitzicht, de rilling over mijn rug toen men mijn jas uit trok, de nerveusiteit toen ik besefte dat ik helderder zou moeten nadenken om een oplossing te vinden voor de tweede van de drie vragen (ik vond het uiteindelijk toch), het gesukkel om van tussen de banken te manuvreren om mondeling examen te gaan afleggen, etc speelden duidelijk ook op Eiko's stemming. Nadat ik klaar was met het mondelinge deel, weigerde ze namelijk op te staan: ze bleef languit liggen met haar kop op haar poten en haar blik op mij gericht. Zelfs nadat ik het commando "kom mee, we vertrekken" had gespecifieerd in "sta recht" zodat we kunnen vertrekken, bleef ze liggen. "Ze heeft er precies niet veel zin in", zei de prof, en ik werd nog nerveuzer. De stille fluistertoon liet ik even achterwege. Nadat ik op mijn alleropgewektste toon het "sta recht" commando had uitgesproken, stond ze langzaam op. Inpakken en wegwezen, door de regen naar ons kot. Nadat de hemel hier twee uur geleden even opklaarde, klaarde ook ons humeur een uurtje geleden eindelijk op. Een ietwat wilde doch gezellige knuffelpartij bevestigde dat. Het was een tijdje geleden dat Eiko nog eens weigerde op te staan. Ik was weer even vergeten hoe dat aanvoelde, een hondje dat er écht geen zin in heeft. Het wordt echt tijd. We voelen het...
Nog twee examens te gaan... Nog vijf keer slapen en ik ontmoet mijn toekomstige maatje. Hij/zij zal over een grote maand Eiko's job overnemen zodat Miss Madam rustig kan genieten van haar pensioen, zonder elke keer te moeten opstaan als ik haar iets vraag.

17:21 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

23-06-07

Eiko aan den drank

Omwille van het plotse verlies van Fado en het zware examen van vrijdag was het hier langer stil dan gewoonlijk. Alhoewel we maandag, woensdag én vrijdag nog examen hebben, poot ik hier toch nog even wat nieuwtjes neer. Vooreerst zijn de voorbije vier examens allevier goed gegaan! Zowel Eiko als ikzelf hebben niet veel foutjes gemaakt waardoor we beiden trots mogen zijn op onszelf en elkaar - al zeg ik het zelf. 4 down, 3 to go...

Tugging gently...Sinds enkele maanden wordt onze - niet alcoholische - drankvoorraad gestockeerd onder mijn bureau zoals u reeds zag op de foto's van 'the tugging game'. Een tijdje geleden probeerde ik of Eiko een fles spuitwater zou kunnen en willen oppakken en naar de keuken dragen daar iedereen in de keuken toen net druk in de weer was en ik dat eigenlijk eens zelf wou proberen, dit welliswaar met Eiko's assistentie. Deze vuurdoop slaagde schitterend: Eiko kwam onder luid gejuich de keuken binnengehuppeld, fier als een gieter met die fles water in haar mond! Waarom ik de fles niet zelf aannam in plaats van Eiko ermee te laten zeulen? Indien ze te zwaar zou blijken te zijn voor mij als Eiko ze niet hoog genoeg zou aangegeven hebben, was de kans reeël dat ik ze op mijn eigen tenen zou laten vallen: pijnlijk.
Sinds kort staat ook een pakje kleine fruitsapjes onder mijn bureau. Alhoewel die sapjes eigenlijk bedoeld waren als examendrank, drink ik er nu ook af en toe eentje tijdens het studeren... Om een lang verhaal kort te maken: vandaag haalde Eiko met succes twee sapjes uit de plastic verpakking die het dozijn sapjes samenhield, en gaf mij die supernetjes aan!
Ik geef toe dat dit eigenlijk gewoon een nieuwe toepassing is van een reeds gekend commando 'iets oprapen en het afgeven'. Op Eiko's leeftijd zou het meer dan een jaar duren vooralleer ze een totaal nieuw commando volledig onder die knie zou hebben zoals ik reeds heb ervaren. Ook moet u weten dat ze dit commando met alle plezier uitvoerde welliswaar nadat ze een hele voormiddag in haar mand heeft liggen snurken. Die broodnodige rust en het leven op een lager pitje kan ik haar volgend jaar echter niet bieden (meer uitleg, klik hier). Ik zal zoals elke laatstejaarsstudent thesissen wat echt niet mag worden onderschat (van 9 tot 17uur in het labo, opzoeken, etc), gecombineerd met lessen volgen én alles wat ik daarbuiten nog doe. Indien Eiko dit zou kunnen beseffen, zou ze me zeker weten dankbaar zijn dat ik haar op pensioen laat gaan.

Ps: over exact één week (zaterdag 30 juni 2007) bevind ik me - indien alles goed gaat - op de eerste van de tien stagedagen om Eiko's opvolger te leren kennen, met hem/haar te leren werken én hem/haar te gaan verdienen. Zenuwachtig, nieuwsgierig en toch ook een heel klein beetje bang. Voor het eerst in acht maanden - de begrafenis van mijn oma - meer dan een uurtje zonder Eiko... Dat wordt wennen...
En nu weer achter die boeken! Nog 7 dagen...

16:03 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-06-07

Fado 1/01/2000 - 14/06/2007

Fado 1/01/2000 - 14/06/2007


Gisterenavond is Fado, Eiko's 'broertje' plots gestorven.
Hij is bij ons aangekomen als verwaarloosde puber: hij zag eruit als een oude hond omwille van zijn grijze baardje, maar zijn tanden en het feit dat zijn schofthoogte nog met tien centimeter toenam nadat hij bij ons was aangekomen, verraadden zijn echte leeftijd: zes maand. Hij kwam er als hondje voor mijn zus Florence. Daar Eiko mijn hulphond was, mocht zij haar niet aaien wat enorm zwaar was voor haar. Na zes maand zagen kwam Fado toevallig in ons leven en halsoverkop ook in ons huis. Iedereen zal beamen dat Fadokusje bij ons een prinsenleven heeft gehad. Hij was bijna altijd graag gezien - ok even niet als hij een wind liet, kreeg telkens opnieuw een nieuw warm mandje als hij er op vakantie eentje kapot knabbelde, ontving van iedereen vele knuffels, altijd goed eten en vooral massa's aandacht want daar was hij gek op...
Uit de autopsie bleek vandaag dat zijn lever reeds jaren was aangetast, wat meteen ook zijn gevoelige darmen verklaart. Er was echt niks aan te doen, ook hadden we het op een of andere manier eerder geweten. Doordat zijn lever was gestopt met werken, is zijn hart beginnen bloeden in zijn hartzakje, waardoor het langzaam maar zeker is gestopt met kloppen. Toen hij stierf lag hij wel waar hij het allerliefste lag: in de armen van zijn baasje, mijn zus.
Vandaag is Flo, moedig als ze is, examen gaan afleggen. De komende weken heeft ze er nog twee. Iedereen die haar wil steunen: ze leest mee... Wie haar liever persoonlijk een berichtje stuurt: ik maakte tijdelijk een tweede mailknop aan die je terugvindt helemaal onderaan in de rechter kolom.

22:38 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (31) |  Facebook |

12-06-07

Op sleeptouw

Het eerste examen is gelukt! Daarbovenop liet Eiko me wel opnieuw knalrood worden... Toen ik na de schriftelijke voorbereiding vooraan bij de prof het mondelinge deel wou gaan afleggen, bleef Eiko namelijk gewoon doorslapen. Ze herkent de 'klik' van mijn nieuwe rolstoel namelijk nog niet waardoor ze niet doorheeft wanneer ik vertrek. Daar ik dat echter totaal niet gewoon ben, had ik dus ook niet door dat ze gewoon bleef liggen. Bijgevolg nam ik haar dus een centimeter of 5 ver mee op sleeptouw... Gelukkig heeft ze sinds haar tiende verjaardag een stoffen halsband aan waardoor ik haar dus totaal geen pijn deed: ze bleef gewoon doormaffen! Pas na drie keer steeds luider naar naam te zeggen, werd ze wakker. Tegen dan had iedereen in het lokaal dit natuurlijk gemerkt en zag ik knalrood... Als ik u dan nog vertel dat ze nadien de prof nog begon te charmeren met een vrolijke kwispel en een poging tot handkus, begrijpt u wel dat ik even door de grond kon zinken...
Met haar nieuwe jasje is ze soms echt wel vrijpostig, zeker als ze wat energie op overschot heeft... Zou ik haar tijdens het volgende examen toch niet beter haar oude strenge jasje aandoen? Of is dat machtsmisbruik...

21:23 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-06-07

Neusdruppels: help!

Het is geen goed idee een keelontsteking te krijgen net voor de blok start. Als die keelontsteking dan nog acht dagen blijft aanslepen, kan u wel begrijpen dat mijn 'mood' helemaal zagerig was. Over die keelontsteking heb ik al genoeg gezaagd tegen de kotgenootjes en Maarten - nogmaals excuseer daarvoor - maar die kwaaltjes die ik er als toemaatje bijkreeg vormen vandaag de oorzaak van mijn verhaal.
Zo had ik ondermeer verschillende dagen bezoek van een loopneus - jaja, mijn neus kan wel lopen - die ik probeerde weg te jagen met behulp van verschillende spray's en één flesje neusdruppels. De spray's kan ik praktisch nooit zelf inspuiten daar ik niet hard genoeg kan duwen waardoor ik het spray-en zowiezo aan iemand moet vragen. Dat ene flesje neusdruppels kreeg ik wonder boven wonder wél zelf open! Nu weet eenieder onder jullie dat het nadeel van neusdruppels is dat je ondersteboven moet gaan hangen opdat ze in je neus zouden raken. Ik was dat feitje echter even vergeten door het jarenlange spray-en. Vol goede moed probeerde ik dus verschillende hoofdposities uit om die druppels meer danéén seconde in mijn neus te houden. Indien ik ver genoeg over mijn armleuning naar links hing, lukte het! Een trouwe lezer hoort mij echter al aankomen: ik hing pas ver genoeg naar links voor de neusdruppels wanneer ik tever naar links hing om nog zelfstandig recht te raken... Typisch Daphné? Inderdaad ja... Voor die situaties had ik Eiko dus het commando 'help' geleerd. Het was echter de eerste keer dat ze me zou recht helpen in mijn nieuwe rolstoel. Het feit dat ik dit pas achteraf heb beseft, zegt denk ik genoeg over hoe vlot ze me rechtduwde. Ze deed het super!

Voor de rest zijn wij naarstig aan het studeren. De komende drie weken leggen we zeven examens af waarvan maandag al het eerste. Duimen jullie ook?

22:07 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-05-07

Ontspanningsalarm op vier poten

Nu de blokperiode officieel begonnen is, neemt Eiko haar taak als opvolger van mijn studie-uren en de daarbijhorende ontspanning opnieuw op zich. Haar uitlaten, haar Kong (foto) en die ook weer helpen leegpeuteren als het te vast zit en ze begint te zagen om hulp, haar drinkpot bijvullen, haar uit de keuken terug gaan halen, haar borstelen, even tuggen, etc. U hoort het al, Eiko zorgt ervoor dat ik zeker niet overspannen raak door me op regelmatige basis ontspanning op te dringen, net zoals Honor jaren geleden ook deed.

Enkel het gesnurk vind ik geen zo'n leuke trigger voor ontspanning:
Eiko slaapt. Ze droomt overduidelijk van een jachtpartijtje, een konijn, een vliegende gele olifant of een koude douche. Ze snurkt onregelmatig, maakt heel wat kabaal en doet haar hele mand al enkel minuten schudden. Het was grappig, maar nu wil ik me wel opnieuw concentreren hé Miss... Dus zeg ik vrolijk: "Eiko". Anderhalve seconde later heft ze haar kop plots op, kijkt me aan met een uitdrukking van totale verbazing - en tekstbalonnetje "Huh?!" zou niet misstaan hebben - en kwispelt enkele keren krachtig. Net terug uit dromenland dus... Ik antwoord spontaan "Nee, ge zijt niet in China! Joehei!" (remember?) en schiet in een lach als ik ineens besef wat ik net zei. Enkele verbaasde kwispels later legt ze haar kop weer neer en zoek ik uit waar ik nu weer zat in mijn cursus.
En dan laat Eiko een prot. En kwispelt enorm hard. Help? Ik zou haar eigenlijk moeten leren om dan zo met haar neus op een luchtverfrisser te gaan duwen, telkens zij, ik of iemand in de buurt een windje laat en zij het ruikt of hoort... Hihi, stel u voor... Maar om haar op haar gezegende leeftijd nog zowiets ingewikkeld aan te leren... Haar opvolg(st)er mag zich aan iets verwachten... Hihihi...

Eiko and her kong

22:30 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

23-05-07

Nog een 'laatste' ...

Steeds vaker besef ik dat het een 'laatste' is. De laatste winterperiode samen op kot is reeds voorbij, de laatste les samen met Eiko's fan Inge en Liesje zit er ook reeds op, de allerlaatste les gaat morgennamiddag door, de laatste blokperiode samen start vrijdag en het laatste examen gaat door op 29 juni 2007.
Bij deze kom ik melden dat wij er nogmaals gaan invliegen: de interessante cursussen, onontgonnen domeinen, nader te onderzoeken tropische plantenziektes, etc wachten op ons. Ik kom hier wel af en toe iets neerpoten doch verwacht geen lange verhalen of hoogstaande literatuur: veel tijd zullen we - opnieuw - niet overhebben.
Hierbij als toemaatje een compositie getiteld 'the tugging game' die ik maakte van de foto's van Eiko met haar favoriete speelgoed. Het laatste tugspelletje is gelukkig nog niet voor binnenkort!

The tugging game...

16:27 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-05-07

Nieuwe rolstoel & véél haar

Sorry dat het zo lang stil is... Eiko is rustig en slaapt heel wat terwijl ik meer en meer tijd moet steken in verslagen die binnenkort af moeten en studeren voor de komende examens.

Wat we echter wél van nieuws te melden hebben is het volgende: mijn nieuwe rolstoel is aangekomen! Het werd een Permobil C500. Mijn zeven jaar oude en tevens allereerste elektrische rolstoel was dringend aan vervanging toe daar om de zoveel weken wel iets uitviel, blokkeerde of gewoon compleet versleten was. Na meer dan drie jaar wachten op aanpassingen van de nomenclatuurlijst, goedkeuring van de aanvragen en levering van mijn rolstoel, zit ik er dus eindelijk in! Er zijn nog wel wat aanpassingen nodig. De anti-kantelwieltjes die nu nog vooraan op mijn rolstoel gemonteerd staan, zal ik bijvoorbeeld nooit nodig hebben daar deze stoel nog niet omkantelt indien een persoon van 85kg op de voetplanken staat. Ze zitten vooral in de weg indien ik met mijn voetplanken bijvoorbeeld in de kleerkast wil rijden om zo dieper iets te kunnen nemen. De besturing staat ook nog bijlange niet vinnig genoeg ingesteld... Wie mij wat kent, weet dat ik het graag pittig en vinnig heb. Normaalgezien is mijn rolstoel dan ook praktisch enkel door mijzelf te besturen omdat hij erg gevoelig staat ingesteld. Momenteel gaat hij 'smooth' en moet ik enkele seconden wachten voor ik gedraaid ben wat een béétje op m'n zenuwen werkt. De kotgenootjes zijn echter blij: ze kunnen optijd wegspringen nu... Als ze me horen aankomen tenminste! Deze machine is superstil vergeleken met mijn vorige! Ik kon zelfs Sabine doen verschieten: ineens stond ik achter haar, zei BOE en Sabine wipte een tiental centimeter omhoog! ZALIG!
En zo zijn er nog wel meer kleine aanpassingen nodig maar die komen er wel binnenkort!

Oh ja, iets wat nog nieuw is deze week: de jaarlijkse rui is opnieuw begonnen. Het haar dwarrelde hier wel al een poosje meer frequent op de grond. Het is echter pas deze week dat ook haar ondervacht zich ook massaal laat gaan en het dus nut heeft van haar te borstelen: voordien kwam er namelijk amper haar uit. Jammergenoeg hangt mijn broek na het borstelen ook vol haar...
Op de foto's zie je de bruine plek op haar bil en zijde! Bij de aanvang van de rui ziet ze op die plaats altijd als eerste watbruiner. Het viel mij pas op bij die sterke lichtinval in de keuken en mijn buurman wou meteen enkele foto's nemen toen ik het hem vroeg. De plek is nu wel al verdwenen daar Anne-Catherine mijn Ei dinsdag gewoonweg heeft gepluimd toen haar oog op de bruine plek viel!

Tanning I

Tanning II

Tanning III

21:04 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

08-05-07

Photo shoot: Lets TUG!

This Sunday Eiko asked me to play with her all time favorite toy which is the birthday present she had received from Anne-Catherine when we all went to the Christmas market last year! Thanks A-C for the marvelous toy!!!
I taught the playtime was an excellent opportunity to invite my neighbour to make a photo shoot. This way he could also enjoy Eiko being happy with him around, without it being bad for her working skills or our relation. And of course he also takes amazing pictures of her! :-) Thanks for the beautiful photos F., they're priceless!
As always, you can click on the pictures for more information. Enjoy!

Tugging gently...

I'll get you...

Itchy paws I

Can I start tugging?

Itchy paws II

20:01 Gepost door Daphn in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende